Πικάντικος ο λογαριασμός

Στην ταινία κινουμένων σχεδίων ο «Ρατατούης», ο αρουραίος Ρεμί διαβάζει ότι ο καθένας μπορεί να γίνει μεγάλος σεφ και ακολουθεί το όνειρό του, την ανακάλυψη μοναδικών γαστρονομικών γεύσεων. Η απόλαυση αυτών των γεύσεων στην Αθήνα, όμως, κοστίζει πολύ.

«Δεν βγαίνω συχνά έξω για φαγητό και το κάνω από επιλογή. Σε αρκετές περιπτώσεις το κόστος είναι τελείως δυσανάλογο του φαγητού που προσφέρεται, είτε ως προς την ποσότητα είτε ως προς την ποιότητα» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Μαριαλένα Μαρινάκη. Για ένα γεύμα σε ένα από τα λεγόμενα ψαγμένα εστιατόρια, ο λογαριασμός μπορεί να φτάσει τα 100 ευρώ χωρίς μπουκάλι κρασί. Οι τιμές στα περισσότερα εστιατόρια της πρωτεύουσας, ανάλογα με το ύφος και το είδος του καθενός, κυμαίνονται από 20 μέχρι και 60 ευρώ

«ΚΑΥΤΕΡΑ»

Για ένα γεύμα σε ένα από τα λεγόμενα ψαγμένα εστιατόρια ο λογαριασμός μπορεί να φτάσει τα 100 ευρώ

το άτομο. Σύμφωνα με την κ. Μαίρη Νικολακοπούλου, στην οποία- όπως λέει- αρέσει πολύ να βγαίνει έξω για φαγητό, «αν ψάξεις λίγο μπορείς να βρεις μοντέρνα εστιατόρια με ιδιαίτερη φυσιογνωμία όχι μόνο στον χώρο αλλά και στη γεύση και, το κυριότερο, σε νορμάλ τιμές». Σημειώνει, βέβαια, ότι η ίδια πάντα επιλέγει μαγαζιά τα οποία της έχουν προτείνει φίλοι και είναι σίγουρη ότι θα την ικανοποιήσουν τόσο η διακόσμηση όσο και η κουζίνα, χωρίς, παράλληλα, να την απογοητεύσουν οι τιμές γιατί, όπως υποστηρίζει, «στα αθηναϊκά εστιατόρια υπάρχουν συχνά υπερβολές». Για τους απαιτητικούς υπάρχουν και «αλμυρότερες» επιλογές, όπου ένα άτομο για ένα πλήρες δείπνο με γλυκό, καφέ και φυσικά κρασί μπορεί να δώσει μέχρι 120 ευρώ. Αν, βέβαια, αντί για κάποιο μοντέρνο εστιατόριο επιλέξει κανείς ταβέρνα ή μεζεδοπωλείο οι τιμές πέφτουν και θα πληρώσει από 15 ώς 20 ευρώ το άτομο, ενώ στα οινομαγειρεία, τα οποία τελευταία είναι της μόδας, οι τιμές κυμαίνονται από 12 ώς 18 ευρώ το άτομο.

Η Αθήνα αποδεικνύεται από τις πιο ακριβές στο φαγητό σε σύγκριση με άλλες πόλεις του εξωτερικού- τη συναγωνίζεται μόνο το Λονδίνο, αλλά ο μέσος ελληνικός μισθός είναι πολύ χαμηλότερος από τον μέσο μισθό στη Βρετανία. Όπως λέει η κ. Μαριαλένα Μαρινάκη, «πριν από έναν μήνα ήμουν στη Νέα Υόρκη, το δείπνο σε ένα εστιατόριο θαλασσινών, με χαλαρή ατμόσφαιρα, το οποίο ήταν διακοσμημένο σαν το σπίτι του γνωστού κινηματογραφικού ήρωα “Φόρεστ Γκαμπ”, μας κόστισε γύρω στα 20 με 22 δολάρια το άτομο. Επιπλέον ήταν αρκετά πλούσιο και ο σερβιτόρος ήταν πάντα πρόθυμος να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία μας». Προσθέτει δε, «πιθανόν να μην κόστιζε τόσο φθηνά στην Ελλάδα, ειδικά κάπου με καλό περιβάλλον, αφού εδώ συχνά πληρώνεις περισσότερο τη διακόσμηση ή το ενοίκιο του μαγαζιού, παρά το φαγητό που προσφέρει».

«Η ποιότητα κοστίζει»
Ο κ. Αλέξανδρος Καρδάσης, σεφ του εστιατορίου «Αθήρι» αντιτείνει πως «είναι λογικό όλα τα έξοδα ενός μαγαζιού και οι παρεχόμενες υπηρεσίες να συμπεριλαμβάνονται στην τιμή του φαγητού». Και συμπληρώνει πως «οι τιμές είναι πάνω- κάτω ίδιες με τις περισσότερες πόλεις του εξωτερικού και οι διαφορές είναι πολύ μικρές». Στο ίδιο μήκος κύματος, ο κ. Χρήστος Καπετανάκης, εκ των ιδιοκτητών του εστιατορίου «Ιθάκη» στην Πλάκα, επισημαίνει ότι «έχουμε κάποια λειτουργικά έξοδα, τα οποία πιθανόν να μη λαμβάνει υπόψη του ο κόσμος όταν υποστηρίζει πως είμαστε ακριβοί. Ένα πιάτο καλής ποιότητας απαιτεί νωπά προϊόντα, τα οποία είναι πιο ακριβά από τα κατεψυγμένα. Ένα ευπρεπές και άνετο περιβάλλον απαιτεί όχι μόνο να ξοδέψεις λεφτά στη διακόσμηση του χώρου, αλλά και να έχεις και ικανοποιητικό αριθμό εργαζομένων». Προσθέτει δε ότι «ακόμη και πράγματα που φαίνονται ανούσια στον πελάτη, όπως η γαρνιτούρα, έχουν κόστος αν θες να προσφέρεις κάτι ποιοτικό. Άλλωστε η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά».


«Αλμυρό» το σουβλάκι

ΤΕΛΙΚΑ, στο παραδοσιακό σουβλάκι με πίτα, καυτερό δεν είναι το τζατζίκι ούτε το κρεμμύδι αλλά η τιμή του, αφού όπως φαίνεται και το λεγόμενο γρήγορο φαγητό αποδεικνύεται ακριβό στην Ελλάδα.

Για ένα σουβλάκι με πίτα ο Αθηναίος πρέπει να πληρώσει γύρω στο 1,70 ευρώ, αλλά μπορεί να φτάσει και τα 3 ευρώ, ενώ για το λεγόμενο βρώμικο που τρώει κανείς μετά τη βραδινή έξοδο η τιμή φτάνει τα περίπου 4,50 ευρώ.

Φαινομενικά οι τιμές είναι χαμηλές, αλλά αυτό δεν ισχύει αν λάβει κανείς υπόψη τις τιμές των αντίστοιχων προϊόντων σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού. Για παράδειγμα, μια μερίδα fish and chips που μπορεί να τη φάει κανείς σε ένα παραδοσιακό αγγλικό chippie και όχι στο χέρι, κοστίζει 2,70 ευρώ. Όσο για την «ακριβή» Νέα Υόρκη, εκεί για ένα χοτ ντογκ δίνει κανείς γύρω στα 2 δολάρια, δηλαδή 1,40 ευρώ. Ο κ. Αλέξανδρος Καρδάσης τονίζει πως όντως είναι πολύ ακριβό στην Αθήνα το «φθηνό» φαγητό, «ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς την ποιότητά του».

Επίσης, στην περίπτωση των ντελίβερι οι τιμές είναι τσιμπημένες. Για μια οικογενειακή πίτσα με μικρό αριθμό υλικών από μεγάλη αλυσίδα πιτσαρίας θα πληρώσει κανείς 14 ευρώ το λιγότερο, ενώ ανάλογα με τα επιπλέον υλικά που θα προσθέσει μπορεί να φτάσει και τα 18 ευρώ. Αν επιλέξει όμως την πιτσαρία της γειτονιάς του, το κόστος πέφτει στα 10- 12 ευρώ.