«Το θέατρο έγινε άναρχο παιχνίδι»

«Στο θέατρο θα φορέσω ένα κοστούμι ρόλου που πρέπει να έχει αλήθεια. Μια αλήθεια που τη βρίσκω μέσα από τη χαρά να παίξω και την οποία δεν έχω. Και δεν είναι ανάγκη να κάνουμε εκποιήσεις για να μην κλείσει το θέατρο. Οι συνθήκες μού αφαιρούν τη διάθεση, τη χαρά, να είμαι ανοιχτή στην καθημερινή επικοινωνία για να είμαι αληθινή». Την ανησυχία της- από την αγάπη της για ένα είδος θεάτρου που, όπως υποστηρίζει, μάλλον απειλείται με εξαφάνιση- εκφράζει η Σοφία Φιλιππίδου.

Ποιες συνθήκες, δηλαδή, επικρατούν στο θέατρο;Έχει αλλάξει κάτι προς το χειρότερο;

«Οι συνθήκες, τουλάχιστον στα θέατρα της πόλης, δεν είναι ιδανικές για να κάνει κάποιος τέχνη, σύμφωνα με τα δικά μου μέτρα και απαιτήσεις. Για να είμαι ειλικρινής προς τον εαυτό μου αλλά και σε εκείνους που πληρώνουν το εισιτήριο, χρειάζονται άλλες συνθήκες θεάτρου. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι παράγεται τέχνη, στο θέατρο ή στο τραγούδι. Μεμονωμένα υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να σταθούν και φλέγονται από την επιθυμία να εκφραστούν, να παράξουν τέχνη, αλλά δυστυχώς είναι διασκορπισμένοι στα πολλά θέατρα που υπάρχουν. Το παιχνίδι έγινε άκρως ανταγωνιστικό, με πολλές αγκωνιές», λέει στα «ΝΕΑ», η Σοφία Φιλιππίδου, με την οποία συναντηθήκαμε με αφορμή το παραμύθι «Ο βασιλιάς που έβηχε», το οποίο θα διαβάσει στις 28 Μαρτίου σηματοδοτώντας

ΙΝFΟ

Στο 3o Story Telling Festival από 28 Μαρτίου έως 17 Απριλίου στο «Forum» της Fnac (τηλ. 210-
6305.555, http: //www. fnac. gr) σε συνεργασία με το Μικρό Πολυτεχνείο (τηλ. 210-
3252.998).

την έναρξη των εκδηλώσεων του 3ου Φεστιβάλ Παραμυθιών που διοργανώνει η Fnac. Εκείνη όμως έχει μάθει αλλιώς.

«Μπήκα σ΄ αυτό τον χώρο γνωρίζοντας πως το θέατρο σου διδάσκει τον διάλογο. Δηλαδή μιλάς εσύ, ακούω εγώ, κι όταν έρθει η σειρά μου θα μιλήσω. Αλλά τον τελευταίο καιρό, δεν ξέρω βρε παιδί μου, κάτι έχει αλλάξει και δεν μου αρέσει, είναι ξένο προς εμένα. Δεν απομακρύνομαι από το θέατρο, αλλά από μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που υπάρχει στο θέατρο. Παίρνω αποστάσεις από ένα παιχνίδι άναρχο, χωρίς κανόνες. Καθένας έχει τον ρόλο του και τον χρόνο του στη σκηνή. Τι νόημα έχει να τον τραβάς, να τον επιμηκύνεις, εις βάρος του άλλου; Το αγαπώ το θέατρο, θέλω να είμαι μέρος του, μέσα του, αλλά δεν μ΄ ενδιαφέρει να παίζω καθημερινά αν δεν λυθούν θέματα σοβαρά. Θέλω να διατυπώσω τη δική μου άποψη μέσα από τη δική μου στάση. Έχω ανάγκη να εκφραστώ μέσα από την αποχή μου και περιμένω να ανοίξουμε την κουβέντα με άλλους συναδέλφους».

Για τη Σοφία Φιλιππίδου τα πράγματα είναι απλά. Το θέατρο, μου λέει καθώς σερβίρει λικέρ που έφτιαξε από κράνα και κούμαρα, είναι ένα παιχνίδι, μια αφορμή για να βγει από το σπίτι.

«Όπως όταν ήμουν μικρή. Με φωνάζουν, βγαίνω από την πόρτα και παίζω. Έχω διάθεση; Θα παίξω. Αν το παιχνίδι μου αρέσει, αν οι συμπαίκτες είναι εντάξει. Όχι ότι δεν έχω κάνει υποχωρήσεις. Αλλά μόνο για να γίνει παιχνίδι. Δόξα τω Θεώ, δεν έκανα ευτελιστικούς συμβιβασμούς».


«Πού είναι τα πεφωτισμένα μυαλά;»

«Όταν δεν έχουμε λύσει προσωπικά προβλήματα, άλλα επίσης σημαντικά- κρατικά, πολιτικά, παγκόσμια- πώς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κάνουμε τέχνη;» αναρωτιέται η Σοφία Φιλιππίδου. «Γιατί τέχνη είναι αλήθεια, είναι φως. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται έδαφος εύφορο, από ανθρώπους που πρώτα έχουν κάνει την αυτοκριτική τους κι έχουν λύσει τα συμπλέγματά τους. Πού είναι σήμερα τα πεφωτισμένα μυαλά; Έναν Αριστοφάνη έχω δει σήμερα, τον Λαζόπουλο, αλλά πού είναι ο σύγχρονός του Ευριπίδης, ο σημερινός Σοφοκλής, ο Αισχύλος να συνδιαλλαγούν, να αρχίσει το πάρτι, να βγει μια σπίθα…».

Στο μεταξύ η Σοφία Φιλιππίδου δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Διδάσκει δωρεάν σε φοιτητές υποκριτική, σκηνοθετώντας αλλά παράλληλα και «κατευθύνοντας τα παιδιά για να δουν πώς γίνεται ένα θέατρο χωρίς χρήματα». Την ίδια στιγμή ετοιμάζει με τους σπουδαστές του Μικρού Πολυτεχνείου μια παράσταση που θα παρουσιαστεί στο «Μέλι Στούντιο» της Καισαριανής τον Απρίλιο με τίτλο «Φτερωτά χταπόδια»- ένα κολλάζ κειμένων αφιερωμένο στον Γάλλο σουρεαλιστή Αντρέ Μπρετόν.