Εναλλακτικά Ποιος κουνάει την αχλαδιά;

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ μια αχλαδιά γεμάτη ώριμα φρούτα. Από ένα κλαδί κρεμόταν ο Κώστας Καραμανλής. Από κοντά, ανάμεσα στα φύλλα, η Ντόρα Μπακογιάννη που τον περίμενεκλιατς!- να πέσει. Σε διπλανό κλαδί κρεμόταν λαμπερός ο Γιώργος Παπανδρέου. Περίμενε κι αυτός- κλιατς!- να πέσει ο Καραμανλής. Το κλαδί λύγιζε γιατί κρατούσε και τον ζουμερό Ευάγγελο Βενιζέλο: αυτός περίμενε- κλιατς!- να πέσει ο Παπανδρέου.

Ένα δέντρο- σαν τα αινιγματικά οπωροφόρα του ζωγράφου Μπαλτίς- είναι η ελληνική πολιτική. Ουδείς κινείται. Όλοι αφήνουν τον χρόνο να κάνει το θαύμα του, έχοντας υιοθετήσει τη λογική του ώριμου φρούτου. Ο Βενιζέλος είναι ο τελευταίος που προσχώρησε. Αναμένει λοιπόν κι αυτός τη σειρά του, προσπαθώντας να αποκτήσει υπομονή.

Στο ακινητοποιημένο αυτό γεωργικό τοπίο εισήλθε την περασμένη εβδομάδα ο Αλέξης Τσίπρας. Η εκλογή του στην προεδρία της Κουμουνδούρου είναι αποτέλεσμα πρωτοβουλίας του Αλέκου Αλαβάνου. Αυτός, στην ακμή της αρχηγίας του, άνοιξε τον δρόμο σε έναν τριαντάρη. Είναι μια δυναμική κίνηση που δεν έχει καμία σχέση με τη στατικότητα της υπομονής. Και δεν χρειάζεται να έχει κανείς αγροτικές γνώσεις για να αντιληφθεί ότι ο Τσίπρας συνιστά απειλή για τα ώριμα φρούτα. Η λογική της εκλογής του είναι να δώσει στον ΣΥΝ τη δυνατότητα να κουνήσει το δέντρο του δικομματισμού.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ συνθήκη που δεν έχει προκύψει ποτέ ξανά στην ελληνική πολιτική. Από την άλλη μεριά όμως, ποτέ δεν είχαμε τόσους παθητικούς παίκτες στην κορυφή του δέντρου. Τα τελευταία τριάντα χρόνια υπήρξαν πολλά ζεύγη αντιπάλων στο δικομματικό γήπεδο. Σε όλες τις περιπτώσεις, η συνταγή ήταν πυρ και κίνηση. Αυτό αφορά εξίσου το ζεύγος Κωνσταντίνου Καραμανλή- Ανδρέα Παπανδρέου ή το ζεύγος Ανδρέα Παπανδρέου- Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Κανείς δεν περίμενε τον άλλον να πέσει μόνος του, αλλά έκανε ό,τι μπορούσε για να τον γκρεμίσει. Το ίδιο ίσχυε και στα εσωκομματικά. Ο Μητσοτάκης έδωσε σκληρές μάχες με Στεφανόπουλο, Σαμαρά και Έβερτ. Και ο Σημίτης κινήθηκε συστηματικά κατά του Ανδρέα.

Η αλήθεια είναι πως η ακινησία του δικομματισμού είναι και αποτέλεσμα αδυναμίας. Ο Καραμανλής είναι στατικός παίκτης. Ο Παπανδρέου προσπάθησε να τον κερδίσει στις εκλογές με επιθετικό στυλ, αλλά απέτυχε. Εξίσου απέτυχε και ο Βενιζέλος να ανατρέψει τον Παπανδρέου. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η αναδίπλωση στη στρατηγική του ώριμου φρούτου είναι επιγενόμενη. Μόνον η Ντόρα έχει πάρει τη στρατηγική απόφαση να στηρίξει τον Καραμανλή, περιμένοντάς τον να ολοκληρώσει τον πολιτικό του κύκλο. Τούτο, βέβαια, καθώς έχει πλήρη επίγνωση- πιθανώς γιατί ως γυναίκα είναι προνοητική- ότι ο Καραμανλισμός παραμένει κραταιός στη Ν.Δ.

ΜΕ ΑΠΛΑ λόγια, όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Είναι όμως ο Τσίπρας αλεπού; Ποτέ ο δικομματισμός δεν ήταν τόσο ώριμο φρούτο. Και ποτέ δεν είχε επισημανθεί τόση δυσθυμία στο εκλογικό σώμα- ιδίως στους νέους, όπερ ευνοεί τον Αλέξη. Τον επόμενο χρόνο θα φανεί αν ο Τσίπρας θα μπορέσει να αναπτύξει μια προοδευτική πλατφόρμα αμφισβήτησης. Ή θα αναλωθεί σε μια πολιτική εικόνας περιφερόμενος από στούντιο σε στούντιο. Γιατί, κακά τα ψέματα, οι ώριμες αχλάδες δεν κινδυνεύουν από έναν μαϊντανό.