[ ΓΝΩΜΗ ] Το Δημοκρατικό Κόμμα μετατρέπεται σε Νίξονλαντ

Το 1956 ο Αντλάι Στίβενσον, που διεκδικούσε την προεδρία απέναντι στον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, προσπάθησε να κάνει θέμα το πολιτικό στυλ που είχε ο αντιπρόεδρος του αντιπάλου του, ονόματι Ρίτσαρντ Νίξον. Το έθνος, προειδοποιούσε, βρισκόταν μπροστά στον κίνδυνο να γίνουν οι ΗΠΑ «μια χώρα συκοφαντίας και φόβου, ένα κράτος όπου θα βασιλεύουν τα χυδαία υπονοούμενα, οι φαρμακερές πένες, τα ανώνυμα τηλεφωνήματα και οι παρενοχλήσεις, μια πατρίδα όπου ο καθένας θα κάνει τα πάντα προκειμένου να κερδίσει. Αυτή είναι η Νίξονλαντ».

Έτσι ακριβώς, «Νίξονλαντ», ονομάζεται το βιβλίο πολιτικής ιστορίας που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό ο Ρικ Περλστάιν για την περίοδο 1964- 1972. Όπως τονίζει ο συγγραφέας, οι προειδοποιήσεις του Στίβενσον πήγαν στράφι: η Αμερική εκείνη την εποχή έγινε πράγματι η χώρα της συκοφαντίας και του φόβου, της πολιτικής του μίσους.

Και παραμένει. Μάλιστα, αυτές τις ημέρες το Δημοκρατικό Κόμμα φαίνεται να μετατρέπεται σε Νίξονλαντ. Η μάχη για το χρίσμα των Δημοκρατικών είναι περίεργη. Και οι δύο υποψήφιοι είναι έξυπνοι, γοητευτικοί, έχουν ρίζες στη βάση του κόμματος και προοδευτικές θέσεις (αν και πιστεύω ότι η Χίλαρι Κλίντον είναι πιο σοβαρή στο θέμα της υγειονομικής περίθαλψης για όλους και ότι ο Μπάρακ Ομπάμα έχει υποστηρίξει θέσεις που θα υπονομεύσουν τις προσπάθειές του). Οι υποστηρικτές του ενός δεν θα έπρεπε να έχουν πρόβλημα να υποστηρίξουν τον άλλο εάν χρειαστεί. Όμως, γιατί χύνεται τόσο δηλητήριο;

Δεν θα προσπαθήσω να εξισορροπήσω την κατάσταση: το περισσότερο δηλητήριο προέρχεται από τους υποστηρικτές του Ομπάμα, που αν δεν μπορούν να έχουν τον ήρωά τους δεν θέλουν κανέναν. Δεν είμαι ο πρώτος που γράφω ότι η εκστρατεία του Ομπάμα μετατρέπεται σε προσωπολατρική. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κάποιος τις τεράστιες αντιδράσεις που προκάλεσε η απόλυτα λογική παρατήρηση της Χίλαρι ότι χρειαζόταν το πολιτικό κουράγιο και οι ικανότητες του Λίντον Τζόνσον προκειμένου να γίνει πραγματικότητα το όνειρο το Μάρτιν Λούθερ Κινγκ – δήλωση που θεωρήθηκε απαράδεκτη προσβολή προς τη μνήμη του Κινγκ;

Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι η Νίξονλαντ δεν είναι η χώρα που θέλουμε. Ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός και οι επιθέσεις στην προσωπικότητα του άλλου είναι τρόποι που εξυπηρετούν μόνο όσους θέλουν να μη μιλάμε για τα σημαντικά θέματα. Όσοι ενδιαφέρονται για τα πραγματικά ζητήματα έχουν ένα κοινό ενδιαφέρον: να μην αποδεχτούν την πολιτική του μίσους.