[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Πάρκο Ελληνικού

O δημόσιος διάλογος για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού (ΜΠΕ) βρίσκεται σε εξέλιξη και σε αντιδιαστολή με το (βαρύ) διαμορφωμένο κλίμα. Τολμώ την αμφισβήτησή του επειδή πιστεύω ότι υπάρχει περιθώριο αλλά κι ελπίδα για το καλύτερο, ακόμα και γι΄ αυτό το πανθομολογούμενο «αναξιόπιστο» και διαχρονικά «διεφθαρμένο κράτος». Γιατί πώς αλλιώς εξηγείται ότι αυτό σε κάποιες φωτεινές του περιόδους τροποποίησε το θεσμικό καθεστώς κι εκτέλεσε σημαντικά έργα για την «προστασία και αναβίωση της Πλάκας», προέβη σε εκτεταμένες παρεμβάσεις στο ιστορικό κέντρο με την επιχείρηση «Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας», κατασκεύασε το Μετρό και την Αττική Οδό και διοργάνωσε μ΄ επιτυχία Ολυμπιακούς Αγώνες;

Ένα σύνολο πολιτών (που αποτελεί μειονότητα μετά την πλύση εγκεφάλου της μονόπλευρης και με τόσα θετικά φορτία προπαγάνδας περί «του μεγαλύτερου μητροπολιτικού πάρκου στην Ευρώπη»), διαφωνεί με την πολιτική του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ που επιβάλλει «μητροπολιτική» λειτουργία σ΄ ένα πάρκο που βρίσκεται στα άκρα της πόλης! Ακόμα δε περισσότερο, διαφωνεί με τους φορείς της περιοχής που αντιδρώντας σε κάθε άλλη ρηξικέλευθη παρέμβαση σε όφελος της όλης Αθήνας, διεκδικούν το μέγιστο και τον προσπορισμό του απόλυτου πολεοδομικού πλούτου από τη δημόσια (κτήμα όλων) έκταση, προς αποκλειστικό όφελος του εντόπιου: του μικροκλίματος, της ποιοτικής αναβάθμισης και των ακόμα μεγαλύτερων υπεραξιών γης της ήδη πλεονεκτικής περιοχής τους. Που σημειωτέον βρίσκεται μεταξύ του Υμηττού, με μεγάλες δυνατότητες δάσους- πάρκου και του Σαρωνικού, με θαλάσσιο μέτωπο 50 χιλιομέτρων. Και συμπεριλαμβάνει, μαζί μ΄ όλα τ΄ άλλα, το γκολφ Γλυφάδας εκτάσεως 500 στρ. Θεμιτό το ενδιαφέρον τους αλλά τόσο κραυγαλέα και ακραία τοπικιστικό. Διότι όσα αυτοί απολαμβάνουν ούτε υπάρχουν ούτε πρόκειται να προσπορίσουν ο Ρέντης, το Περιστέρι και το Αιγάλεω, ούτε τα Πατήσια, οι Αμπελόκηποι και η Κυψέλη.

ΠΡΟΤΑΣΗ: Αποτελεί ανεπανάληπτη και μοναδική πολεοδομική και περιβαλλοντική ευκαιρία η αξιοποίηση των δυνατοτήτων χώρων όπως αυτός του Ελληνικού. Εφ΄ όσον λειτουργήσουν σαν αναγεννητικές θρυαλλίδες, εντασσόμενοι σ΄ ένα «Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ

να είναι μόνο το Ελληνικό αυτό που θα υποστεί το πολεοδομικό κόστος της δημιουργίας του «πράσινου ταμείου»;

και Αειφόρου Ανάπτυξης», με πεδίο εφαρμογής το σύνολο των ελεύθερων αστικών γαιών της μητροπολιτικής Αθήνας: Πάρκο Γουδή, Ελαιώνας, Άλσος Συγγρού, Εθνικός Κήπος, Πεδίον Άρεως, κτήμα Βεΐκου, Τουρκοβούνια, δάσος Παπαδημητρίου στα Μελίσσια, κ.λπ. Με κύριους και ταυτόχρονους στόχους: τη μείωση της δόμησης, την αποσυμφόρηση πυκνοκατοικημένων περιοχών, τη δημιουργία πάρκων στις υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας μέσω της κατεδάφισης οικοδομικών συγκροτημάτων κατόπιν απαλλοτριώσεων ή ανταλλαγών (με προτεραιότητα τα δημόσια κτίρια) και τη βελτίωση του μικροκλίματος- φυτεμένα δώματα, δενδροστοιχίες σκίασης οδών, οικολογικά καταστρώματα δρόμων με πορώδη άσφαλτο που απορροφά το νερό της βροχής και τη θερμότητα κ.λπ.

Στόχοι που μπορούν να υλοποιηθούν με τουςπόρουςπου θα συγκεντρωθούν από την «εισφορά γης» όλων αυτών των μεγάλων αστικών ελεύθερων χώρων, μέσα στα πλαίσια ενός προγράμματος τύπου αστικού αναδασμού που θα εμπεριέχει μηχανισμούς αξιοποίησης και ανακατανομής του πολεοδομικού πλούτου. Εκχωρώντας προς τις ενδεδειγμένες επιβαρημένες συνοικίες μέρος του ποσοστού της περιβαλλοντικής ωφέλειας που απολαμβάνουν οι πλεονεκτικές σ΄ ελεύθερους χώρους περιοχές. Γιατί πρέπει να είναι μόνο το Ελληνικό αυτό που θα υποστεί το πολεοδομικό κόστος της δημιουργίας του «πράσινου ταμείου»;

Μια τέτοια διάσπαρτη, ζωοδότρα για την πόλη μας, αληθινή «αποτσιμεντοποίηση» και «πράσινη επανάσταση», όχι μόνο δεν προσθέτει ούτε ένα νέο τετραγωνικό μέτρο αλλά αντίθετα, αξιοποιώντας τα υπάρχοντα πολεοδομικά εργαλεία και γκρεμίζοντας χιλιάδες τ.μ. «τσιμέντου» απελευθερώνει γη προς μεγάλο όφελος του ισοζυγίου κάλυψης των ελεύθερων χώρων στο σύνολο της Αθήνας. Διότι για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην αβίωτη υδροκεφαλική μας πρωτεύουσα, δεν αρκεί η αύξηση των στατιστικών τ.μ. πρασίνου ανά κάτοικο – περίπτωση ΜΠΕ. Το κυριότερο είναι αυτή η αύξηση πρασίνου να κατανεμηθεί σωστά και με ποικίλους τρόπους στο σύνολο του ιστού της πόλης, σε συνδυασμό με τη μείωση των δομημένων χώρων και των πληθυσμικών πυκνοτήτων.

Τελειώνοντας, εκτιμώ ότι αυτή η πρόταση, εκτός του ότι είναι κοινωνικά δικαιότερη και περιβαλλοντικά ωφελιμότερη, είναι επίσης και οικονομικά εφικτή. Οργανισμοί δε όπως η Επιτροπή Οργάνωσης Ολυμπιακών Αγώνων, Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας, Αττικό Μετρό, κ.ά., έχουν ήδη υποδείξει τον δρόμο της αποτελεσματικής διαχείρισης παρόμοιων μεγάλων και φιλόδοξων έργων… Γιατί άραγε δεν μπορεί κι εδώ να συμβεί το ίδιο;

Ο Σωτήρης Ν. Παπαδόπουλος είναι αρχιτέκτονας και πολεοδόμος