[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η λεπτή διαχωριστική γραμμή

«Σκεφτείτε τι θα πει ο κόσμος για τους δημοσιογράφους, όταν ανακαλυφθεί ότι ο δημοσιογράφος- ταχυδρόμος του περίφημου DVD έλεγε δημοσίως ψέματα!», είπε ντροπιασμένη, λες και την έθιγε προσωπικά η ιστορία, η καλή συνάδελφος που μάλλον ζει σε μιαν άλλη εποχή του επαγγέλματος (τότε που το έλεγαν λειτούργημα). Και λίγες μέρες μετά, ο βετεράνος ρεπόρτερ και γραφιάς, γείτονας στο γραφείο, διαμαρτυρόταν αγανακτισμένος ότι τον ρωτούσαν οι φίλοι του πόσα βγάζει.

Οι δύο καλοί συνάδελφοι, συναγωνιστές στην πένα και στα ξενύχτια, ανήκουν και αυτοί, όπως και πολλοί άλλοι εργάτες του Τύπου, του ραδιοφώνου και των περιοδικών (ελάχιστοι, δυστυχώς, της τηλεόρασης), σε αυτήν την ομάδα που αγωνιά ακόμα για τα αποκλειστικά θέματα, τη διασταύρωση των πληροφοριών και την επαγγελματική τους σεμνότητα. Είναι αυτοί που συνήθως παίρνουν όσα προβλέπει η σύμβαση της ΕΣΗΕΑ για τα χρόνια προϋπηρεσίας τους, άντε και καμιά φορά λιγάκι παραπάνω. Από την άλλη πλευρά, είναι η σόου μπίζνες, με πολύ παρασκήνιο, άπλετο μαύρο χρήμα και ολίγη χρυσόσκονη δημοσιογραφίας για επικάλυψη… Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ταχύτητες, δύο ηθικές…

Και πάνω στην ώρα, είδα το έργο του Γούντι Άλεν, το «Όνειρο της Κασσάνδρας», επίκαιρο όσο ποτέ. Για τα δύο αδέλφια- δύο συνηθισμένους νέους της σημερινής εποχής- που, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν, πέρασαν τη λεπτή διαχωριστική γραμμή από την τιμιότητα στην ατιμία (ακόμα και στον φόνο), για να εκπληρώσουν τα καταναλωτικά τους όνειρα και τελικά να αυτοκαταστραφούν. Το δέλεαρ μέγα (άλλοτε λέγεται εύκολο κέρδος, άλλοτε γκλαμουράτη ζωή κι άλλοτε θεαματικότητα) και το κατώφλι- προσοχή, παιδιά!- πολύ γλιστερό…

Όσο για τον κόσμο για τον οποίο η καλή συνάδελφος ανησυχεί, ας πρόσεχε! Τουτέστιν, ας διαλέγει με περισσότερη κριτική σκέψη τις εκπομπές που βλέπει και τα έντυπα που αγοράζει!