Το τελευταίο «κλικ» του Ντίνου Διαμαντόπουλου

«Έπρεπε να δουλέψω σκληρά και για πολλά χρόνια και κυρίως με εμμονή και επιμονή στην αισθητική που εγώ είχα για τα πράγματα και τα πρόσωπα. Πώς τα έβλεπα και πώς εξακολουθώ να τα βλέπω. Πάντα όμορφα» έλεγε ο φωτογράφος Ντίνος Διαμαντόπουλος. Η καρδιά του έκανε χθες το τελευταίο της «κλικ» στο θεραπευτήριο Υγεία. Ο πορτρετίστας των διασήμων, όπως τον αποκαλούσαν, έφυγε σε ηλικία 56 ετών, αφήνοντας το στίγμα του σε χιλιάδες εξώφυλλα περιοδικών και άλμπουμ της ελληνικής δισκογραφίας. Ξεκίνησε να δουλεύει και να επεξεργάζεται τις φωτογραφίες από 15 ετών δίπλα στον πατέρα του την εποχή του ΄60. Τότε που υπήρχε η διάθεση της υπέρμετρης εξιδανίκευσης και που ο νεαρός φωτογράφος μάθαινε την τέχνη της αισθητικής βελτίωσης με τον φωτισμό και στη συνέχεια με το

Μέχρι αργά χθες το βράδυ δεν είχε ανακοινωθεί η ώρα και ο τόπος της κηδείας του Ντίνου Διαμαντόπουλου

πινελάκι. Από το 1975 άρχισε να συνεργάζεται με τον αδελφό του Τάκη έως το 1981, φωτογραφίζοντας ηθοποιούς, τραγουδιστές, πολιτικούς. Τα φωτεινά πρόσωπα και τα στυλάτα κεφάλια που βγήκαν από τον φακό του Ντίνου Διαμαντόπουλου έγιναν επίσης κι ένα λεύκωμα που κυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Από τη δραματικότητα της Αγνής Μπάλτσα, το λαμπερό χαμόγελο της Ζωής Λάσκαρη, την εκφραστικότητα της Μελίνας Μερκούρη, μέχρι τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών της πολιτικής που θέλησαν να ξεσκονίσουν τα πέτα της σοβαρότητας και να αφεθούν στην τουρμπίνα της αισθητικής του φωτογράφου.

«Όλοι γνωρίζουμε ότι η ασχήμια είναι μία πραγματικότητα που υπερισχύει της ευαίσθητης ομορφιάς. Ακόμα όμως και σε ένα άσχημο πρόσωπο υπάρχει μία όμορφη πλευρά, που σκοπός μου ήταν να βρω και να την κάνω φωτογραφία. Κι αν αναρωτιέστε ποια στοιχεία χαρακτηρίζουν τις φωτογραφίες του Ντίνου, είναι τα εξής τέσσερα: συναίσθημα, προσωπική αντίληψη για το ωραίο, γεωμετρία και πείρα. Γνωρίζω όμως πλέον πολύ καλά ότι το συναίσθημα είναι πιο δυνατό από το ένστικτο και την πείρα», είχε πει σε συνέντευξη του στο παρελθόν. Για να υποστηρίξει την άποψή του ότι δεν παραποιεί την πραγματικότητα, αλλά εξιδανικεύει μία στιγμή.