Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Δημόσιο ή ιδιωτικό

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΒΑΣΙΚΟ επιχείρημα των ιθυνόντων της οικονομικής πολιτικής ότι η μεγέθυνση της οικονομίας τα τελευταία χρόνια βασίζεται σε ένα εντελώς διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο σε σχέση με το παρελθόν, και συγκεκριμένα σε σχέση με ό,τι συνέβαινε στην οικονομία έως το 2004. Η ανάπτυξη τότε, υποστηρίζει η ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας, βασιζόταν στις δημόσιες δαπάνες ενώ σήμερα ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που έχει αναλάβει την σκυτάλη της ανάπτυξης λόγω των «μεταρρυθμίσεων» που πραγματοποίησε η κυβέρνηση. Ακόμη και στο ίδιο το υπουργείο όμως, όταν ρωτούνται αν υπάρχει κίνδυνος για την ανάπτυξη, απαντούν ότι είναι πολύ μικρός λόγω μιας σειράς παραγόντων, όπως είναι ο νέος αναπτυξιακός νόμος, τα συγχρηματοδοτούμενα έργα (ΣΔΙΤ) και το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς, δηλαδή το Δ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Το εντυπωσιακό είναι ότι και στους τρεις παραπάνω παράγοντες εμπλέκονται δημόσιοι πόροι. Το Δημόσιο, δηλαδή οι φορολογούμενοι, αναλαμβάνουν μέσω του αναπτυξιακού νόμου σημαντικό μέρος του ρίσκου των επιχειρήσεων για την πραγματοποίηση επενδύσεων. Οι συμπράξεις δημόσιου- ιδιωτικού τομέα αφορούν την κατασκευή κρατικών υποδομών (δικαστήρια, σχολεία κ.λπ.), ενώ και το ΕΣΠΑ περιλαμβάνει τεράστιες δημόσιες δαπάνες ως εθνική συμμετοχή για την πραγματοποίηση δημοσίων έργων.

Το δίλημμα δημόσιο ή ιδιωτικό έχει αρχίσει να αποδυναμώνεται τελευταία σε παγκόσμιο οικονομικό επίπεδο. Ο διαχωρισμός που έχει αρχίσει να γίνεται εντονότερος είναι αυτός ανάμεσα σε οικονομίες που παράγουν πλούτο, γνώση και προστιθέμενη αξία και σε αυτές που μένουν πίσω στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό. Οι ενστάσεις για το κατά πόσο η ελληνική οικονομία μετά τις κυβερνητικές «μεταρρυθμίσεις» διεκδικεί μια θέση στην πρώτη κατηγορία είναι, δυστυχώς, μεγάλες.