Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Η ζωή μου εγκυκλίους κάνει

Αγαπητή Φοίβη, Υπάρχει η εγκύκλιος ΥπΟικΟικ 1039493/398/0006/20.4.2007 (βλ. περιοδικό «Συνήγορος» έτους 2007, σελ. 94), σύμφωνα με την οποία οι ΔΟΥ υποχρεούνται να αποστέλλουν αντίγραφα των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος (Ε1 και Ε5), των συνυποβαλλόμενων εντύπων (Ε2, Ε3 και Ε9) και των εκκαθαριστικών σημειωμάτων φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων στα ΚΕΠ, στα οποία οι ενδιαφερόμενοι πολίτες έχουν υποβάλει σχετική αίτηση για τη χορήγησή τους. Βάσει της εγκυκλίου αυτής, πήγα σε τοπικό ΚΕΠ και ζήτησα αντίγραφα σχετικών δηλώσεων. Ο υπάλληλος ΚΕΠ αρνήθηκε να συντάξει την αίτηση, επειδή οι ΔΟΥ, είπε, μολονότι υπάρχει η εγκύκλιος, δεν δέχονται τέτοιες αιτήσεις. Ούτε, είπε, υπάρχουν στους υπολογιστές του ΚΕΠ τέτοιες φόρμες αιτήσεων!! Επέστρεψα στην οικία μου, βρήκα την εγκύκλιο, πήρα το 1564 και μου είπε ο εκεί υπάλληλος ότι, ναι, όντως δέχονται τέτοιες αιτήσεις στα ΚΕΠ. Ακολούθως, μετέβην εκ νέου στο ΚΕΠ και σε επιτόπου τηλεφωνική συνομιλία που είχα (λόγω των διαμαρτυριών μου) με άλλον υπάλληλο (δεν ξέρω πού εργαζόταν ή ποια ιδιότητα είχε), με τον οποίο συνομιλούσε πριν, όταν κατέφτασα, ο υπάλληλος που αρνήθηκε να με εξυπηρετήσει (και ο οποίος μου είπε ότι οι υπάλληλοι των κεντρικών, που απαντάν στο 1564 είναι νέοι και δεν ξέρουν!), μου είπε επί λέξει “δεν ξέρω, τι να πω, έχετε δίκιο, αλλά…”. Ερωτώ λοιπόν: Τα ΚΕΠ και οι ΔΟΥ δεν υποχρεούνται να εφαρμόζουν τις εγκυκλίους (η συγκεκριμένη εκδοθείσα ήδη από Απρίλιο του 2007, δεν είναι δα και τωρινή) του υπουργείου, από να ταλαιπωρούν τους πολίτες να πηγαίνουν πρωί, αφήνοντας την εργασία τους, αναμένοντας στις ουρές των ΔΟΥ και πηγαίνοντας από γραφείο σε γραφείο για τέτοια αντίγραφα δηλώσεων; Τι νόημα έχει η εγκύκλιος του υπουργείου αν δεν τηρείται; Και τι κάνει το υπουργείο προς τούτο;

Με τιμή, Β.Σ.

Φαντάζομαι ότι το υπουργείο θα διαβάσει τη διαμαρτυρία σας και θα στείλει μια νέα εγκύκλιο.


Εκρήξεις στους δρόμους

Το Σάββατο, στο γνωστό «Αν Κλαμπ» στα Εξάρχεια, ήταν προγραμματισμένη μια συναυλία του συγκροτήματος Εxplosions in the Sky (Εκρήξεις στον ουρανό). Εντέλει δεν πραγματοποιήθηκε, γιατί στην περιοχή είχαμε Εxplosions in the Streets (εκρήξεις στους δρόμους). Τα πράγματα γίνονται όλο και πιο άγρια. Η Αστυνομία έκρυβε από πίσω της τους Χρυσαυγίτες, αλλά αντικείμενα- όπλα υπήρχαν, όπως φαίνεται, και στους αριστεριστές. Επόμενο είναι. Όταν η δημοκρατία εμφανίζεται σε τέτοια χάλια, τα πράγματα εκτραχύνονται και ξεφεύγουν όχι μόνο από κάθε έλεγχο αλλά και από κάθε ηθική αναστολή. Και καλά οι φασίζουσες οργανώσεις. Αυτές, καθώς και πολλές ομάδες χούλιγκανς στις οποίες επίσης παρεισφρέουν φασιστοειδή, ποτέ δεν είχαν αναστολές. Το μαχαίρωμα ήταν στην ημερήσια διάταξη. Φαίνεται όμως πως σιγά σιγά παίρνουν τα όπλα και οι απέναντι- κάποιοι μιλούσαν για τσεκούρια. Τα πράγματα σκουραίνουν και το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι η Αστυνομία. Ή δεν είναι μόνο η Αστυνομία- δεδομένη η συμπεριφορά της δεκαετίες τώρα. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι η πολιτική, εξ ου και οι απογοητευτικές για τα κόμματα εξουσίας δημοσκοπήσεις. Ακούει κανείς;

Φοίβη
Δημόσιο και ξερό ψωμί

Αγαπητή Φοίβη, Χρόνια τώρα, ακόμα και πριν από τη μεταπολίτευση, είναι γνωστό, είναι σαφές, είναι χιλιοειπωμένο, είναι χιλιογραμμένο, πως οι προσλήψεις στον δημόσιο τομέα είναι ένας στόχος που για να επιτευχθεί απαιτούνται κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις πολιτικού ύφους ή όπως αλλιώς είναι κοινώς γνωστό ως ρουσφέτι. Παρ΄ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμα γονείς ανέργων παιδιών και ενδιαφερόμενοι που ελπίζουν για μια θέση στο Δημόσιο και υποβάλλονται σε έξοδα και διαδικασίες.

Δεν λέω. Πολλοί από εμάς στα νιάτα μας, διεκδικήσαμε μια θέση στο Δημόσιο με μοναδικό όπλο μας την ελπίδα ότι θα ήμασταν τυχεροί, αν και σύντομα διαπιστώναμε πως τίποτα στο Δημόσιο δεν γινόταν στην τύχη. Πάντως, δεν ήμασταν και ιδιαίτερα αισιόδοξοι, αφού οι αιτήσεις μας τοποθετούνταν στον πάτο του σωρού από την πρώτη στιγμή. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και παρά τα όσα έχουν γίνει, έχουν γραφεί, έχουν ειπωθεί κάποιοι γονείς και κάποιοι νέοι άνθρωποι επιμένουν να ελπίζουν για μια θέση στο Δημόσιο. Δικαιολογημένα βέβαια, αλλά… Μα είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι γονείς που, όχι άδικα, ελπίζουν κάτι καλύτερο για το παιδί τους, είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι ενδιαφερόμενοι να υποβάλλονται σε τόσα έξοδα και διαδικασίες για ένα τίποτα;

Αντί οι ίδιοι οι γονείς, αντί οι ίδιοι οι απεγνωσμένοι νέοι και άνεργοι άνθρωποι να στραφούν εναντίον αυτής της τραγικής κατάστασης όπου το ρουσφέτι προηγείται των όποιων τυπικών και ουσιαστικών προσόντων για μια θέση στο Δημόσιο, αντί να διαμαρτυρηθούν γι΄ αυτήν την κατάσταση, πληρώνουν και από πάνω για μια ελπίδα που αποδεικνύεται, χρόνια τώρα, φρούδα; Ανέχονται, ελπίζουν σε ψεύτικα λόγια και μεγάλα, βασίζονται σε υποσχέσεις που μένουν εδώ και χρόνια υποσχέσεις, δεν αντιδρούν στην αναξιοκρατία και στον διαχωρισμό των Ελλήνων στους μεν και στους δε. Απορία: ΓΙΑΤΙ; Ευχαριστώ πολύ, Γεώργιος Ριζόγλου Μάλλον, γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ακόμη και μετά τους ανέργους.