Κέρδη 2.000.000 ευρώ κάθε ώρα

Κέρδη 31,3 δισ. δολαρίων ανακοίνωσε η Royal Dutch Shell, η δεύτερη μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρεία στον κόσμο, για το 2007, μια χρονιά κατά την οποία οι τιμές του πετρελαίου (και της βενζίνης) έσπασαν ρεκόρ. Δεν είναι όμως, λέει, δίκαιο, να κατηγορούμε τις εταιρείες. Η παγκόσμια αγορά αποφασίζει τις τιμές- αυτές απλώς επωφελούνται.

Το 2007, οι τιμές του πετρελαίου κυμάνθηκαν από 85 έως 99 δολάρια το βαρέλι, φτάνοντας μάλιστα, στις 3 Ιανουαρίου του 2008, τα 100,09 δολάρια. Την ίδια χρονιά, η μέση τιμή της βενζίνης στην Ε.Ε. των «15» αυξήθηκε κατά 12,4%, φτάνοντας το 1,352 ευρώ το λίτρο. Παράλληλα, κάθε ώρα που περνούσε, η (βρετανο-ολλανδική) Shell έβγαζε καθαρό κέρδος 2 εκατομμύρια ευρώ. Σε σύγκριση με το 2006, τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 23%. Είναι, μαζί με την (αμερικανική) ΕxxonΜobil οι μοναδικές

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΓΟΡΑ

Η αυξημένη ζήτηση από χώρες που δεν παράγουν πετρέλαιο επιφέρει και αύξηση των τιμών

εταιρείες σε ολόκληρο τον κόσμο, ανεξαρτήτως τομέα, που κατέγραψαν κέρδη υψηλότερα των 30 δισ. δολαρίων.

Οι επενδύσεις
Οι αριθμοί αυτοί έκαναν το μεγαλύτερο συνδικάτο της Βρετανίας να εκραγεί: ο γ. γ. του Unite, Τόνι Γούντλι, χαρακτήρισε τις πετρελαϊκές εταιρείες «αρπακτικά», αξιώνοντας από την κυβέρνηση αύξηση των φόρων που τους επιβάλλονται-φτάνουν ήδη το 20%. Για τον εκπρόσωπο της βρετανικής Ένωσης Αυτοκινητιστών, ωστόσο, Άντριου Χάουαρντ, είναι άδικο να τα βάζουμε με τις εταιρείες: «Η παγκόσμια αγορά αποφασίζει τις τιμές του πετρελαίου, αυτή αποφέρει τόσο μεγάλα κέρδη στις πετρελαϊκές εταιρείες», δήλωσε. «Η αυξημένη ζήτηση από χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα, που δεν παράγουν δικό τους πετρέλαιο, επιφέρει και αύξηση των τιμών. Αυτό που πρέπει να κάνουν τώρα οι πετρελαϊκές εταιρείες είναι να επανεπενδύσουν τα κέρδη στη διασφάλιση των μελλοντικών αποθεμάτων, ώστε να πέσουν οι τιμές».


«Ο συσχετισμός των δυνάμεων της οικονομίας αλλάζει»

Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ του πετρελαίου οδηγεί σε διατάραξη της οικονομικής και πολιτικής ισορροπίας στον πλανήτη, γράφει ο Αμερικανός ιστορικός Πολ Κένεντι στην «Ιnternational Ηerald Τribune». Οι δύο αμερικανικοί πόλεμοι στο Ιράκ, εξηγεί, δεν στάθηκαν ικανοί να εμποδίσουν τη μεγάλη αύξηση στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, που πλήττει τους εξαρτώμενους από το πετρέλαιο Αμερικανούς, βάζει όμως δισεκατομμύρια στις τσέπες άλλων χωρών, που ωφελούνται ταυτόχρονα από την ηγεμονική «στρατηγική ομπρέλα» των ΗΠΑ.

Καθώς λοιπόν οι ΗΠΑ δέχονται οικονομικά πλήγματα, ξένα οικονομικά συμφέροντα αγοράζουν σταθερά αμερικανικές εταιρείες, ιδιαίτερα τράπεζες: σήμερα, και μετά την κρίση με τα στεγαστικά δάνεια χαμηλής εξασφάλισης, όλοι αυτοί που έβγαλαν χρήματα την εποχή της χρηματιστηριακής ευφορίας δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να πουλήσουν. Οι τραπεζίτες, συνεχίζει ο Αμερικανός ιστορικός, καθώς και οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς που τους υπηρετούν, διαβεβαιώνουν πως αυτές οι πωλήσεις κεφαλαίων είναι απολύτως ασφαλείς. Τα ασιατικά και αραβικά κρατικά επενδυτικά κεφάλαια είναι εξαιρετικά διακριτικά και προσεκτικά. Δεν ασκούν πολιτική. Δεν ζητούν θέση στο Διοικητικό Συμβούλιο. Κάπου πρέπει να επενδύσουν. Κανένας λόγος ανησυχίας. Κι όμως, λέει ο Κένεντι, κάθε ιδιοκτήτης σπιτιού, κάθε αγρότης και μικροεπιχειρηματίας γνωρίζει ότι άπαξ και πάρεις δάνειο (υποθήκη) από κάπου ή πουλήσεις κομμάτι της ιδιοκτησίας σου, ο συσχετισμός των δυνάμεων αλλάζει.

«Στρατηγική ομπρέλα»
Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, εξαρτάσαι πλέον από άλλους παράγοντες που μπορούν πιθανότατα να σε επηρεάσουν περισσότερο από ό,τι εσύ αυτούς. Και σε αυτήν την περίπτωση, καθώς εκατοντάδες άλλες εταιρείες και τράπεζες κάνουν το ίδιο, το συλλογικό αποτέλεσμα είναι ότι οι ΗΠΑ εκχωρούν μέρος της επιρροής τους.

Κάθε μεμονωμένη πώληση κεφαλαίων, συνεχίζει ο Αμερικανός ιστορικός, μπορεί να φαίνεται απολύτως λογική στην εταιρεία που χρειάζεται ρευστό. Ευρύτερη συνέπεια, ωστόσο, είναι η αλλαγή των παγκόσμιων οικονομικών ισορροπιών και, περισσότερο μακροπρόθεσμα, των παγκόσμιων πολιτικών ισορροπιών. Αυτό που παρακολουθούμε, συνοψίζει ο Κένεντι, πιθανόν να είναι το «ξέφτισμα» του διεθνούς συστήματος της «στρατηγικής ομπρέλας», που έχουν εγκαθιδρύσει οι ΗΠΑ τόσο στον αμυντικό όσο και στον οικονομικό τομέα από το 1945. Αν ο επόμενος Λευκός Οίκος ακολουθήσει μια συνετή δημοσιονομική και φορολογική πολιτική, ενδεχομένως η «ομπρέλα» να αντέξει. Ενδεχομένως και όχι. Το βέβαιο, καταλήγει ο Αμερικανός ιστορικός, είναι πως το θέμα αυτό δεν πρέπει να απασχολεί μόνο τους Αμερικανούς πολιτικούς: «Είμαστε όλοι μέρος του συστήματος, όλοι εξαρτώμεθα από το σύστημα που προμηθεύει τα διεθνή δημόσια αγαθά. Εάν η χώρα που διασφαλίζει τις υπηρεσίες αυτές αντιμετωπίσει προβλήματα, το ίδιο πιθανότατα θα συμβεί και σε εμάς τους υπόλοιπους, όπου κι αν ζούμε σε αυτόν τον μικρό πλανήτη».