[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν

Δεν έχω άλλη επιλογή, πρέπει να περιμένω. Θα περάσει ο χειμώνας, θα γλυκάνει ο καιρός, θα μεγαλώσει η μέρα, θα αρχίσουν να πρασινίζουν τα δέντρα, θα γεμίσει ο αέρας μυρωδιές. Και θα είναι ωραία πάλι και καθόλου δεν θα με πειράζει που όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Λίγη υπομονή χρειάζεται, λίγο περισσότερο υπομονή- που αυτή βέβαια πάει πακέτο με το να αποδεχτείς ότι πάντα έρχονται και οι «τυφλές εβδομάδες» του χρόνου. Της ζωής. Να το αποδεχτείς και να αφεθείς στην καθημερινότητα του τίποτα, χωρίς να το κάνεις και θέμα. Γιατί να ΄ναι θέμα;

Έτσι κι αλλιώς δόθηκαν ποτέ απαντήσεις όταν έστησες το μικροσκόπιο και κοίταξες μέσα; Και εννοώ πειστικές απαντήσεις, που να μη χρειάζονται δεύτερη σκέψη (για να μην πούμε ούτε την πρώτη). Όπως λόγου χάριν ότι το παιδί σου ψηλώνει, κοντεύει να σε φτάσει. Ή ότι το νερό έχει την ωραία γεύση της δροσιάς. Μόνον εκεί καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλάζει. Πραγματικά. Μόνο που τότε δεν έχεις την όρεξη να το σκεφτείς καν.

Οι συγκυρίες δεν ευνοούν. Οι φίλοι μιλούν για τα DVD και την υπόθεση Ζαχόπουλου, η τηλεόραση φοράει μαύρα και κλαίει πάνω απ΄ το «σκήνωμα» του Αρχιεπισκόπου, ο νεαρός με το σκουλαρίκι στη μύτη ήρθε απ΄ το χωριό του να τον προσκυνήσει, οι κυρίες δακρύζουν «γιατί τον αγαπούσαν» και ο Μπιλ Γκέιτς δίνει διάλεξη για το μέλλον και πώς θα ζούμε άνετα μέσα στο ψηφιακό μας σπίτι που αυτή την εποχή σχεδιάζεται από τη Μicrosoft. Κάτι δεν μου κολλάει καλά σ΄ αυτό το παζλ παρόντος- ελληνικού παρόντος- και ψηφιακού (παγκόσμιου) μέλλοντος, ασυναίσθητα μου έρχονται σκηνές από την Γκόλφω και μετά ο Κιάνου Ριβς από το «Μatrix», κλαρίνο και φακιόλι από τη μια, λέιζερ από την άλλη (και τα DVD στη μέση), όχι δεν μου κολλάει καλά αυτή η πραγματικότητα, μου φέρνει κάτι σαν γέλιο, ίσως γιατί δεν είμαι σε θέση να τη φτιάξω από μόνη μου, φιλοσοφικά υστερώ (κι όσο μεγαλώνω τόσο χειρότερα) και το περίεργο είναι ότι έχω πάψει να ασχολούμαι. Μπα, θα περιμένω να φύγει ο χειμώνας και μετά θα δω.

Το ότι θα φύγει, είναι το μόνο σίγουρο. Μπορεί τότε να βρω την όρεξη να δω γιατί το γέλιο μου είχε μια γεύση από δάκρυα- αν το θυμάμαι.