[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λέξεις «πνιγμένες» στην μπανιέρα

Oι λέξεις έκρυβαν παλιά θησαυρούς γνώσεων. Μετά πίσω από τις λέξεις κρύφτηκε ο Αλέξης και τώρα η αλήθεια. Κι αν οι λέξεις κρύβουν την αλήθεια, εμείς που πουλάμε λέξεις για να ζήσουμε, διακινούμε σκάρτο πράμα και θολώνουμε τα νερά στις μπανιέρες όπου επιπλέει ο αφρός του σιναφιού μας.

Μπανιέρες που εύκολα γίνονται κολυμβήθρες του Σιλωάμ για μεγαλύτερα μακροβούτια και ακριβότερα οφθαλμόλουτρα. Καθώς η εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, δεν μπορεί εμείς, όπως εκείνοι, να είμαστε έχοντες και κατέχοντες ακριβών αυτοκινήτων, επενδύσεων σε off-shore εταιρείες και εντυπωσιακών μοντέλων για να μας δείχνουν έξυπνους. Εξάλλου, δεν είμαστε. Όταν πέφτει κάποιος από τον τέταρτο όροφο βλέπουμε αίμα, σπασμένα κόκαλα και ανθρώπινο πόνο, μέχρι εκεί. Δεν ψάχνουμε το χέρι που τον έσπρωξε για να κλείσουμε συμφωνία ή συνέντευξη. Αργούμε να αντιληφθούμε πως μια είδηση μπορεί να αποτέλεσε προϊόν διαπραγμάτευσης, ώστε να μπορούμε να την πουλάμε, να την εξαφανίζουμε ή να την κατασκευάζουμε ανάλογα με τις ανάγκες μας σε ρευστό.

Πουλάμε λέξεις που μέχρι χθες πιστεύαμε ότι ήταν όλες αληθινές, μία προς μία και σχετικά φθηνές. Λέξεις που και οι πιο ευφάνταστοι δεν θα μπορούσαν να τις κοστολογήσουν σε εκατομμύρια ευρώ. Λέξεις που γράφονται με στιλό και μολύβι και τυπώνονται με μελάνι- δεν αμολούν μελάνι, ούτε λάσπη. Όμως δεν ήταν έτσι. Οι προθέσεις μπορεί να ήταν καλές, το αποτέλεσμα όμως κίβδηλο. Και αυτό γιατί δεν υπάρχουν καθαρές πηγές σε καμία εξουσία. Κι όταν μια είδηση πηγάζει από αυτήν νοθεύεται, φαλκιδεύεται και εμείς εθελοτυφλούμε για να ζήσουμε από τις λέξεις. Αν αυτές χάσουν κάθε αξία δεν θα υπάρχουν στο μέλλον εφημερίδες, μόνο DVD.