Αντικοινωνικοί εξυπνάκηδες

Πήγα το Σάββατο για ψώνια στο σούπερ μάρκετ και θαύμασα για ακόμη μία φορά την εικόνα του Νεοέλληνα οδηγού, που ψάχνει να βολευτεί μόνον ο ίδιος, αγνοώντας τους υπόλοιπους. Οι διαγραμμίσεις στο μεγάλο υπαίθριο πάρκινγκ έβγαζαν μάτια, γιατί εκεί τις ξαναβάφουν όταν χρειαστεί και δεν τις αφήνουν στο έλεος του χρόνου, όπως γίνεται στους δημόσιους δρόμους. Μέτρησα από περιέργεια και διαπίστωσα ότι ένα στα τρία παρκαρισμένα Ι.Χ. είχε περάσει τα όρια της θέσης που του αναλογούσε και καταλάμβανε τόσο χώρο από τη διπλανή, ώστε να μην μπορεί να σταθμεύσει εκεί άλλο αυτοκίνητο. Κάποιοι άλλοι περίμεναν μέσα στο αυτοκίνητο το έτερον ήμισυ και για να μην κρυώσουν είχαν αναμμένη συνεχώς τη μηχανή τους. Για τους χώρους στάθμευσης που προβλέπονταν για Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες (ΑΜΕΑ) δεν το συζητώ! Όλοι κατειλημμένοι από υγιέστατους οδηγούς χωρίς κινητικά προβλήματα, αλλά- προφανώς- με προβλήματα στον… εγκέφαλο. Μπορεί πάλι να έπεφτα και έξω. Μπορεί δηλαδή οι άνθρωποι να αντιμετώπιζαν όντως προβλήματα και να μην τους φαινόταν. Γιατί μόνον έτσι εξηγείται η άκρατη επιθυμία τους να παρκάρουν μπροστά στην είσοδο του καταστήματος, άσχετα βέβαια αν έκλειναν έτσι οι ελεύθεροι διάδρομοι και δυσχεραίνονταν οι μανούβρες άλλων οδηγών. Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι απλά εκνευριστικές και αντικοινωνικές, αλλά επηρεάζουν αρνητικά και την ασφάλειά μας. Φανταστείτε ότι σε έναν σχετικά μικρό χώρο κινούνται, σταθμεύουν και πραγματοποιούν ελιγμούς δεκάδες αυτοκίνητα, ενώ ανάμεσά τους κυκλοφορούν άτομα με καροτσάκια και αρκετά παιδιά. Όλα αυτά τη στιγμή που οι συνθήκες μπορούσαν να χαρακτηριστούν ιδανικές για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς ελάχιστα μέτρα πιο πέρα υπήρχε μία μεγάλη αλάνα. Εκεί μπορούσες να αφήσεις το αυτοκίνητό σου και να φτάσεις άνετα σε μισό λεπτό με τα πόδια στο σούπερ μάρκετ. Χρειαζόσουν δηλαδή πολύ λιγότερο χρόνο απ΄ ό,τι οι εξυπνάκηδες που τριγυρνούσαν με τα δικά τους Ι.Χ. μπροστά από το κατάστημα και στάθμευαν όπου τους βόλευε. Ψάχνοντας πάντως στο κατάστημα, το οποίο υποσχόταν ότι έχει και του πουλιού το γάλα, δεν βρήκα ένα ράφι που να πουλάνε μυαλό. Κρίμα! Ανάρπαστο θα γινόταν, τέτοιοι οδηγοί που είμαστε.