[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το ΑΣΕΠ και άλλες περιπέτειες

Πόσο βραδυφλεγής μπορεί να είναι μία δημόσια υπηρεσία; Τόσο όσο δεν φτάνει η ανθρώπινη φαντασία. Πόσο «σκουριασμένα» μπορεί να είναι τα ανακλαστικά των υπαλλήλων; Τόσο, που δεν μπορούν να αντιδράσουν σε απλά αιτήματα, αφού το σύστημα τους υπνωτίζει.

Ο «Γολγοθάς του ΑΣΕΠ» σε κλασικά εικονογραφημένα: γέλασα με την ψυχή μου με τις διηγήσεις των φίλων μου, μου κόπηκε όμως το χαμόγελο όταν ήρθα αντιμέτωπη με το βλέμμα τους που μαρτυρούσε αγωνία, άγχος, αμφιβολία και σημάδια… αϋπνίας.

Κατ΄ αρχάς, η προκήρυξη (τουλάχιστον η συγκεκριμένη) χώρεσε σε… μόλις 120 σελίδες (αν είναι ποτέ δυνατόν- ούτε μυθιστόρημα να ήταν). Γίνεται, σε τόσες σελίδες και σε τόσες λέξεις, να υπάρχουν τόσα κενά σε ό,τι αφορά τις διευκρινίσεις; Γίνεται! Άλλη μία ανεκδιήγητη ελληνική πρωτοτυπία.

Έστειλαν e-mail, θέτοντας τα ερωτήματά τους. Η αλήθεια είναι πως την επόμενη ημέρα ακριβώς, ο αποστολέας δέχτηκε τηλεφώνημα από υπάλληλο του ΑΣΕΠ (αργά το μεσημέρι βέβαια, μην αφήνοντας την παραμικρή ελπίδα στον υποψήφιο να συμπεριλάβει στον φάκελο το οποιοδήποτε δικαιολογητικό ή έγγραφο που έχει παραλείψει).

Ο υπάλληλος λοιπόν διάβασε ένα προς ένα τα ερωτήματα που έβλεπε στην οθόνη του υπολογιστή του. Σε κάθε ερώτηση, έδινε άμεσα- χωρίς να παίρνει ούτε αναπνοή έως ότου ολοκληρώσει- την απάντηση.

Τότε ήταν που συνέβη το… ανατρεπτικό: ο υποψήφιος άδραξε την ευκαιρία να θέσει ακόμη μια απορία. «Μα, δεν την έχετε αναφέρει στο e-mail σας. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας απαντήσω», είπε ο υπάλληλος και έληξε άκομψα τη συνομιλία. Τι ζήτησε να μάθει; «Θέλετε απλή φωτοτυπία ή να επικυρώσω το συγκεκριμένο έγγραφο;». Ρητορικό πάντως δεν ήταν το ερώτημα…