[ Δρόμοι ]

Το κακό…
Είσαι νέος…
… ναι. Κι επειδή νιώθεις, με το δίκιο σου, να σε βαραίνει άθελά σου μια αποκρουστική κληρονομιά- εκείνα τα λόγια τα παχιά και τα μεγάλα που με αυτά σου πιπίλιζαν χρόνια το μυαλό όλοι οι αποτυχημένοι των προηγούμενων γενεών- κλείνεις πίσω σου την πόρτα στις παραδοσιακές αξίες, τη δουλειά, την πατρίδα, την οικογένεια. Αναζητώντας μια δική σου ζωή, κάθεσαι μπροστά στην οθόνη του κομπιούτερ σου και βυθίζεσαι στη μοναξιά. Όπως στο βιντεοπαιχνίδι του Σιντ Μέγιερ «Πολιτισμός» που το παίζουν εκατομμύρια άλλοι μοναχικοί νέοι σαν κι εσένα- γι΄ αυτό άλλωστε αναδείχθηκε το δημοφιλέστερο στον κόσμο. Ο σκοπός αυτού του παιχνιδιού είναι να δημιουργήσεις έναν άλλο πολιτισμό, να ιδρύσεις πολιτείες, να επινοήσεις τον τροχό, να οργανώσεις μια οικονομία, να φτιάξεις αποικίες, να πολεμήσεις τον εχθρό, να τον εξαγοράσεις με εκατό φλουριά, να αφήσεις τον γείτονα να κόψει λουλούδια από την αυλή σου, να κάνεις ειρήνη μαζί του, να αυγατίσεις τις οικονομίες σου, να χτίσεις σιταποθήκες σε όλες τις πολιτείες σου, να ανεγείρεις το μέγα Σινικό Τείχος και τον Φάρο της Αλεξανδρείας- έργα μεγάλα και ευγενικά. Ώσπου σε μερικά χρόνια νιώθεις πια πως όλα τούτα είναι τόσο πληκτικά, που αποφασίζεις επιτέλους να ανοίξεις την πόρτα του δωματίου σου και να βγεις έξω στον κόσμο. Και τότε ανακαλύπτεις πως η μικρή αδελφούλα σου έχει κιόλας γίνει έξι χρόνων και πηγαίνει σε ένα σχολειό που στην αυλή του «σουτάρουν» πρεζόνια, ο πατέρας σου δεν πηγαίνει πουθενά γιατί δεν έχει δουλειά και ο παππούς σου έχει φύγει από καιρό ξεφτιλισμένος πάνω σε ένα ράντσο. Ανακαλύπτεις πως ζεις σε έναν άλλο πολιτισμό, όπου πάντα υπάρχει ένα τρένο που δεν φτάνει στον προορισμό του, μια τράπεζα που βαράει κανόνι, ένα αεροδρόμιο που βυθίζεται στο χάος, ένας χειρουργός που τσεπώνει το φακελάκι, ένα φαΐ που σαπίζει στο ράφι του σούπερ μάρκετ, ένας υπάλληλος που ζητάει τη μίζα του, ένας μπάτσος που «σπρώχνει» ηρωίνη, ένας πολιτικός που δεν φέρει καμία ευθύνη.

Ο νέος…
… αυτός πολιτισμός έχει κάνει τη δουλειά προσωρινή δουλειά, τη ζωή προσωρινή ζωή, τον άνθρωπο προσωρινό άνθρωπο. Και το μόνο που δεν είναι προσωρινό είναι η αλαζονεία εκείνων που τον κυβερνούν. Αυτό το παιχνίδι είναι δικό τους. Και το έχουν ονομάσει «Μεγάλο Αδελφό», γιατί για να βγει κανείς νικητής από αυτό, πρέπει να προφτάσει να ξεσκίσει πρώτος τις σάρκες όλων των άλλων. Το κακό δεν πεθαίνει ποτέ. Ξαναγεννιέται κάθε πρωί και τρέφεται από τον ύπνο σου.

«Άνοιξε…
… τα μάτια και κοίταξε μέσα σου βαθιά. Είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή που κάνεις; Πάμε μαζί να περπατήσουμε τους δρόμους της δημιουργίας, γιατί η δικιά μας η γενιά είναι αυτή που ζει στους καιρούς της δοκιμασίας» («Έξοδος», Μπομπ Μάρλεϊ).