[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φουσκοδεντριές

Τα παιδιά μεγάλωσαν και έφυγαν από το σπίτι. Τι κάνουν όμως οι άνθρωποι όταν λήξει η γονική τους θητεία; Παρακολουθώ τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των φίλων μου που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση και, στην αρχή τουλάχιστον, δεν νομίζω ότι διαφέρει και πολύ από τη μελαγχολία του συνταξιούχου. Εξαίρεση στον κανόνα η προνοητική φίλη μου, η οποία αφού συσσώρευσε διδακτορικά όσο ο γιόκας της ήταν ακόμη στην εφηβεία, τώρα τορπιλίζει το πανεπιστημιακό κατεστημένο και αλωνίζει τον κόσμο σε συνέδρια και περιβαλλοντικά forum.

Παρόμοιες φρεσκαδούρες και ο κολλητός μου, που αφού έφαγε τα καλύτερά του χρόνια στη βιομηχανία, συνταξιοδοτήθηκε ταυτόχρονα από παιδιά και από δουλειά. Ο άνθρωπος θα μπορούσε να έχει πάθει μεγάλη ζημιά αν δεν τον κρατούσαν σε εξαιρετική φόρμα η αγάπη του για το διάβασμα, η κλίση του στην πολιτική και το καινούργιο κοσκινάκι του, που δεν είναι άλλο από το Ίντερνετ. «Γυρίζω από την εφημερία», μου έλεγε μια φίλη μου γιατρίνα, «και δεν έχω με τι να γκρινιάξω. Το σπίτι όπως το άφησα, ο νεροχύτης άψογος, το μπάνιο ανέγγιχτο και το τηλέφωνο επιτέλους διαθέσιμο». Γι΄ αυτή τη συγκεκριμένη δεν ανησυχώ και πολύ. Άρχισε κιόλας εντατικά μαθήματα ισπανικών, πάει πιο συχνά στα βιβλιοπωλεία και στο γυμναστήριο, δεν μου κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα, ενώ οι εφημερίες στο νοσοκομείο τής φαίνονται πια παιχνιδάκι. Για τη μόνη που έχω κάποιες επιφυλάξεις είναι μια παλιά συνάδελφος, της οποίας ο σύζυγος έχει εκλάβει τη νέα οικογενειακή φάση σαν non stop μήνα του μέλιτος.