«Ξεκίνησα στα έξι μου με μπουζούκι, και τώρα παίζω είκοσι όργανα»

«Η μουσική είναι για μένα το παν, ένα κομμάτι της ζωής μου, ο κυριότερος τρόπος έκφρασής μου! Αυτή περιγράφει τον εσωτερικό μου κόσμο, παίζοντας ίσως βγάζω κάτι που κρύβεται μέσα μου, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς μπορεί να είναι αυτό.

Σίγουρα πάντως οι πενιές και το δοξάρι είναι το μεράκι μου, δεν σκοπεύω να τα παρατήσω ποτέ!». Η ζωή του κυλά «εν χορδαίς και οργάνοις», έχει χάσει κι ο ίδιος το… μέτρημα των χορδών που «γρατζουνά» καθημερινά. Μόλις στα 24, ο Νίκος Παλαιολόγος, από την Καλαμάτα, ήδη «παίζει στα δάχτυλα» μια «εικοσάδα» (!) οργάνων της Ανατολικής Μεσογείου και της Αφρικής, άγνωστων στο ευρύ κοινό: γιαλί τανμπούρ, κοπούζ, τσαράνγκο, μπουλγκαρί και ραμπάμπα είναι μόνο μερικά από αυτά.

«Το βιολί του παππού ήταν το πρώτο όργανο που μου έκανε κλικ, όταν ήμουν πιτσιρικάς. Είχα ακούσει πως μ΄ αυτό έπαιζε όμορφη, σμυρναίικη μουσική. Ήθελα λοιπόν κι εγώ να ξεκινήσω να το μάθω, αλλά ατύχησα: στο ωδείο της γειτονιάς τότε δεν το δίδασκαν, παρά μόνο μπουζούκι, κιθάρα και αρμόνιο. Έτσι, αναγκαστικά, επέλεξα αρχικά το μπουζούκι», θυμάται σήμερα.

Το πρώτο τραγούδι
Στα έξι του είχε κιόλας μάθει να παίζει το πρώτο του τραγούδι, το παλιό ρεμπέτικο «Εγώ μάγκας φαινόμουνα θα γίνω από μικράκι». Ταυτόχρονα και στο σπίτι του μεγάλωνε μετά μουσικής. «Μου άρεσε που άκουγα την αδερφή μου να παίζει πιάνο, τον ροκάκια πατέρα μου να παίζει την κιθάρα του, τη μητέρα μου να τραγουδά διάφορα, συνήθως παραδοσιακά, τραγούδια. Ίσως τελικά και τα γονίδιά μου να είναι μουσικά!», λέει με χαμόγελο. Δεν αποχωρίστηκε το μπουζούκι του μέχρι το Γυμνάσιο, όταν πια σπούδασε σε Μουσικό Σχολείο, στην Καλαμάτα. Εκεί, με δάσκαλό του τον Δημήτρη Πανταζόπουλο, 13-14 ετών πλέον, γνωρίζει πρώτη φορά το σάζι και το ούτι. «Διαπίστωσα πως βρίσκω μεγαλύτερο ενδιαφέρον σ΄ αυτό το είδος μουσικής, ότι αυτά τα δύο όργανα μου άρεσαν περισσότερο».

Σε μαθητικό καλλιτεχνικό διαγωνισμό, το 2001, γνώρισε τον Ρος Ντέιλι. «Είχε έρθει να παρακολουθήσει διαγωνιζόμενους μαθητές του, όταν άκουσε και εμένα να παίζω. Προσφέρθηκε τότε από μόνος του να μου δείξει, δωρεάν, κάποια επιπλέον πράγματα σ΄ αυτά! Πράγματι, λίγον καιρό αργότερα, μου έμαθε κι άλλα από τα μυστικά τους! Με τέτοιο σπουδαίο καλλιτέχνη, τέσσερα μαθήματα ήταν αρκετά…», περιγράφει.

Στην πράξη σύντομα, από τον καιρό που σπούδαζε έναν ακόμα κλάδο που τον ενδιέφερε, τη Φυσική, στα Γιάννενα, φρόντισε να επενδύσει τις νέες γνώσεις του σε καινούργιους ήχους, φρέσκα ακούσματα, επιρροές ολοφάνερα πια από τη μουσική του Ντέιλι. «Παράλληλα με τις σπουδές μου, στον ελεύθερο χρόνο μου, άρχισα να μελετώ και άλλα, εντελώς άγνωστα σ΄ εμένα μέχρι τότε έγχορδα: πολίτικη λύρα, ντζέπε, κεμανλί κεμανέ, τζουμπούς…», απαριθμεί, την ώρα που προσπαθεί να… θυμηθεί και τα υπόλοιπα, τον ακριβή διψήφιο αριθμό τους. «Σημασία δεν έχει πόσα μαθαίνεις, αλλά πώς. Όταν ξεκινήσεις από μικρός και μάθεις σωστά το πρώτο, τότε είναι εύκολο στη συνέχεια να μελετήσεις και τα υπόλοιπα- σε κάποια όργανα υπάρχουν και κοινά χαρακτηριστικά. Πάνω απ΄ όλα μετρά να ευχαριστιέσαι αυτό που κάθε φορά θα μάθεις…», σημειώνει. Η μελέτη πάνω στη μουσική δεν σταματά ποτέ, χρειάζεσαι 5-6 ώρες την ημέρα για να πεις ότι μελετάς σωστά. Είναι όμως το χόμπι μου, ο χρόνος περνά διαφορετικά, πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο διάβασμα…».

ΤΟ ΠΑΙΔΙ – ΟΡΧΗΣΤΡΑ

Λάτρης της παραδοσιακής μουσικής της Ανατολικής Μεσογείου, ο 24χρονος Νίκος Παλαιολόγος παίζει με επιδεξιότητα τα μουσικά όργανα του παρακάτω…
καταλόγου: κοπούζ (Τουρκία), βιολί, λύρα Καππαδοκίας, λύρα πολίτικη, τσαράνγκο (Περού), νέι (Τουρκία και Αίγυπτος, κυρίως), σιτάρ (Ινδία), αραβικό ούτι, μπουζούκι, cumbus (τζουμπούς, το όργανο των Τσιγγάνων της Κωνσταντινούπολης και γενικότερα της Τουρκίας), κεμανλί κεμανέ (Τουρκία), rababa (ραμπάμπα, αρχαίο αιγυπτιακό), yayli tanbur (γιαλί τανμπούρ, Τουρκία), tanbur (τανμπούρ, Τουρκία), σάζι (Τουρκία), τουρκικό ούτι, μπαλαλάικα (Ρωσία), κόρα (Αφρική), ντζέπε (Αφρική), ρεκ (Τουρκία και Αίγυπτο, κυρίως)