«Θέλω να γίνω… τοπ μόντελ»

Εκπληρώνει το όνειρο κάθε φεμινίστριας που σέβεται τον εαυτό της: η Χίλαρι Κλίντον είναι η πρώτη γυναίκα που διεκδικεί με αξιώσεις την προεδρία των ΗΠΑ.
Όμως, έπειτα από τα απροσδόκητα δάκρυα της περασμένης εβδομάδας, η πρώην πρώτη κυρία φαίνεται αποφασισμένη να συνεχίσει τις εκπλήξεις. Χθες δήλωσε ότι θα ήθελε πολύ να πάρει μέρος στο ριάλιτι «Το επόμενο τοπ μόντελ της Αμερικής». Ίσως αυτό αποδεικνυόταν ευκολότερο από την πολιορκία του Λευκού Οίκου…

Πριν από τρεις μήνες η Χίλαρι προηγείτο σε όλες τις δημοσκοπήσεις του αντιπάλου της Μπάρακ Ομπάμα κατά 21 ποσοστιαίες μονάδες. Τον περασμένο μήνα μειώθηκαν στις 8 και χθες, σύμφωνα με μια νέα δημοσκόπηση οι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών φαίνονται μοιρασμένοι μεταξύ των δύο κυριοτέρων υποψηφίων – Χίλαρι και Ομπάμα συγκεντρώνουν από 38% έκαστος. Εντυπωσιακό είναι ότι μοιράζονται ίδια ποσοστά σε όλες τις δημογραφικές ομάδες, εκτός των μαύρων ψηφοφόρων όπου ο Ομπάμα συγκεντρώνει συντριπτικό ποσοστό.

Στο ντιμπέιτ που διεξήχθη χθες στο Λας Βέγκας, εν όψει των μεθαυριανών εκλογών στη Νεβάδα, οι δύο υποψήφιοι προσπάθησαν να εκτονώσουν την ένταση που είχε δημιουργηθεί τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τον ρόλο του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Έτσι συμφώνησαν ότι για όλα φταίνε οι υποστηρικτές τους που επιδεικνύουν υπερβάλλοντα ζήλο και λένε διάφορα και το θέμα εθεωρήθη λήξαν. Πάντως, σύμφωνα με πολιτικούς παρατηρητές, το όλο θέμα είναι πιθανό να ευνοήσει τον Ομπάμα, καθώς στη Νότια Καρολίνα που ψηφίζει στις 26 Ιανουαρίου, σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι είναι μαύροι. Η στρατηγική
Η Χίλαρι όμως, ακολουθώντας τη στρατηγική που ξεκίνησε (τυχαία) στο Νιου Χάμσαϊρ, φάνηκε να θέλει να μοιραστεί με τους ψηφοφόρους και άλλες «γυναικείες» πλευρές της. Αφότου περιόδευσε στη Νέα Υόρκη, πήρε μέρος στο τοκ σόου του διάσημου μοντέλου Τάιρα Μπανκς, το οποίο θα μεταδοθεί αύριο. «Πώς θα φωνάζουμε τον Μπιλ Κλίντον εάν εκλεγείτε;» τη ρώτησε η Μπανκς. «Μήπως πρέπει να ξεκινήσουμε έναν διαγωνισμό για να το βρούμε;» πρότεινε η Χίλαρι αποκλείοντας τους όρους «πρώτος σύντροφος» και «πρώτος άνδρας». Όταν ρωτήθηκε σε ποιο από τα τηλεοπτικά ριάλιτι θα ήθελε να πάρει μέρος η Χίλαρι σκέφτηκε και απάντησε: «Στα όνειρά μου θα ήθελα να είμαι στο “επόμενο τοπ μόντελ της Αμερικής”. Όμως στην πραγματικότητα θα έπρεπε να επιλέξω μεταξύ των περιορισμένων ταλέντων μου. Αν τραγουδούσα καλά θα πήγαινα στο “Αmerican Ιdol”. Όμως επειδή τα καταφέρνω καλύτερα στον χορό, τελικά θα προτιμούσα το “Χορεύοντας με τα αστέρια”».


Σκύλος, γάτα ή φεμινίστρια;

ΤΕΛΙΚΑ, τι σκέφτονται οι γυναίκες για τη Χίλαρι;

Την απάντηση σε αυτό το δύσκολο ερώτημα προσπαθεί να δώσει (άλλο) ένα βιβλίο για τη Δημοκρατική υποψήφια. Το «Τριάντα ματιές στη Χίλαρι» αποτελεί μια συλλογή άρθρων από 30 γυναίκες συγγραφείς. Η Νόρα Έφρον θεωρεί ότι «η Χίλαρι θα κάνει τα πάντα για να νικήσει». Η Λάιονελ Σράιβερ γράφει ότι «η ιστορία της είναι ακριβώς το αντίθετο του φεμινισμού: μια πρώην πρώτη κυρία που λειτουργεί ως πολιτική ουρά του συζύγου της». Αντίθετα, η Κέιτι Ρουάφ τη χαρακτηρίζει «ενσάρκωση του φεμινιστικού ονείρου στις ΗΠΑ, όπου όλες οι μητέρες λένε στα κοριτσάκια τους: ΄΄Μπορείς να γίνεις πρόεδρος΄΄».

Η Σουζάνα Μουρ θα ήθελε να έχει μεγαλύτερη «αισθαντικότητα» η Χίλαρι, λες και αυτό είναι απαραίτητο για τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της υπερδύναμης. Η Σούζαν Ορλίν αναρωτιέται τι ζώο θα ήταν: σκύλος ή γάτα; Όλες πάντως προβλέπουν ότι στο μέλλον, δίπλα στη Μέριλιν, τη Μαντόνα και την πριγκίπισσα Νταϊάνα, οι ειδικοί θα προσπαθήσουν να αποκρυπτογραφήσουν τη ζωή και αυτής της ξανθιάς.


Το φάντασμα του Βιετνάμ κυνηγάει τον Τζον Μακέιν

ΣΕ ΘΡΙΛΕΡ που ακολουθεί τις καλύτερες παραδόσεις του Χόλιγουντ εξελίσσεται η διαδικασία ανάδειξης του υποψηφίου που θα διεκδικήσει την προεδρία για τους Ρεπουμπλικανούς. Στο Μίσιγκαν ο Μιτ Ρόμνεϊ κέρδισε τον βετεράνο του Βιετνάμ, γερουσιαστή Τζον Μακέιν ο οποίος επέλεξε να πει στους χιλιάδες εργαζόμενους στις αυτοκινητοβιομηχανίες της πολιτείας αυτής, με την μεγαλύτερη ανεργία στις ΗΠΑ, την αλήθεια: ότι οι θέσεις εργασίας που καταργήθηκαν, χάθηκαν για πάντα.

Έπιασαν το μήνυμα
Αυτό το μήνυμα, ότι δηλαδή οι ψηφοφόροι προτιμούν εκείνους που «τους χαϊδεύουν τα αυτιά», το έλαβαν τα επιτελεία των Ρεπουμπλικανών υποψηφίων που ετοιμάζονται τώρα πυρετωδώς για την Νεβάδα και την Νότια Καρολίνα. Όλα είναι ανοιχτά, καθώς σε κάθε μια από τις τρεις μέχρι τώρα αναμετρήσεις έχει κερδίσει διαφορετικός υποψήφιος, γεγονός που κρατά ζωντανές τις ελπίδες του πρώην δημάρχου της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι ο οποίος ονειρεύεται μια εντυπωσιακή εμφάνιση στη Φλόριντα. Στο Μίσιγκαν ο Ρόμνεϊ συγκέντρωσε 39%, ο Μακέιν 30%, ο Χάκαμπι 16% και ο Τζουλιάνι μόλις 3%.

Το φάντασμα του Βιετνάμ όμως φαίνεται να επιστρέφει και στις φετινές προκριματικές εκλογές. Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί το 2000 και ήταν καθοριστικό στο να κερδίσει το χρίσμα ο Τζορτζ Μπους. Στο στόχαστρο και πάλι ο 72χρονος Τζον Μακέιν που είχε υπηρετήσει στο Βιετνάμ ως πιλότος αεροσκά φους, είχε καταρριφθεί, συνελήφθη και παρέμεινε αιχμάλωτος πολέμου επί 5 χρόνια. Ομάδα πολιτών κατηγόρησε τον Μακέιν ότι φεύγοντας από το βιετναμέζικο στρατόπεδο άφησε πίσω του άλλους Αμερικανούς αιχμαλώτους τους οποίους δεν προσπάθησε να σώσει. Ακριβώς οι ίδιες κατηγορίες είχαν διατυπωθεί πριν από 8 χρόνια στη Νότια Καρολίνα, γεγονός που οδήγησαν τότε στην ήττα του γερουσιαστή της Αριζόνας.

Φίλοι και συμπολεμιστές του Μακέιν- που αν κερδίσει το χρίσμα θα είναι ο μεγαλύτερος νεοεκλεγμένος των ΗΠΑ- εμφανίστηκαν για να διαψεύσουν τις φήμες, παρ΄ ότι το υπουργείο Άμυνας έχει επανειλημμένα εκδώσει ανακοινώσεις ότι κανένας αιχμάλωτος πολέμου στο Βιετνάμ δεν έμεινε πίσω.

Οικονομία και πόλεμος
Τελικά τι ενδιαφέρει τους ψηφοφόρους: η οικονομία ή ο πόλεμος; Και τα δύο, δείχνουν οι έρευνες. Κι αν υπολογίσει κάποιος ότι στη Νότια Καρολίνα το αποτέλεσμα ενδέχεται να κρίνουν οι Ευαγγελικοί, τότε και η θρησκεία θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα. Ίσως γι΄ αυτό οι πολιτικοί αναλυτές προβλέπουν ότι η αβεβαιότητα στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών μπορεί να συνεχισθεί και μετά την «σούπερ Τρίτη» της 5ης Φεβρουαρίου όταν θα ψηφίσουν 22 πολιτείες. «Όλα είναι θολά προς το παρόν», σχολιάζει ο δημοσκόπος Τζον Ζόγκμπι. «Αυτό που συμβαίνει αποτελεί τον ορισμό μιας σκληρής πολιτικής μάχης. Απ΄ ό,τι φαίνεται ο νικητής θα ξεχωρίσει στο τέλος».