[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δεν είναι λάθος που διορθώνεται

Ανατριχίλα, φόβος, αηδία και απογοήτευση. Και τα τέσσερα με χτύπησαν διαδοχικά σαν κύματα μόλις άκουσα την είδηση: «Μια νεκρή καρδιά χτύπησε ξανά ύστερα από τέσσερις μέρες». «Και καλά η ανατριχίλα, ο φόβος και η αηδία, αλλά η απογοήτευση;» απορεί η μαμά μου. «Δεν χαίρεσαι που η επιστήμη προοδεύει; Που σε λίγο τίποτα δεν θα πεθαίνει;». Ακτιβώς αυτό είναι που με απογοητεύει. Τίποτα δεν θα πεθαίνει. Και δεν με πιάνει η αγωνία για τον υπερπληθυσμό της Γης.

Ούτε συγκινούμαι που «νέοι άνθρωποι στο μέλλον θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία», όπως ακούστηκε, διότι ποιος θα καθορίζει πόσοι, ποιοι και σε ποια ηλικία θα δικαιούνται να επανέρχονται στη ζωή;

Θυμώνω και απογοητεύομαι διότι στο όνομα της επιστήμης μού στερούν το δικαίωμα στη φαντασία. Δεν με αφήνουν να ελπίζω πως υπάρχουν ακόμη πράγματα που μπορώ να ονειρεύομαι με τη γλυκόπικρη εκείνη γεύση ότι δεν θα υλοποιηθούν ποτέ και θα μείνουν για πάντα όνειρα. Με αναγκάζουν να διαβάζω τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας ως ιστορικά βιβλία του μέλλοντος.

Προσπαθούν να με πείσουν πως θα πρέπει να είμαι ευτυχής αν, αντί για παιδί, αποκτήσω κλώνο. Πως είναι φυσιολογικό να κάνω παρέες μέσω Διαδικτύου και να ζω τη ζωή που θα ήθελα να έχω μέσω εικονικών παιχνιδιών. Και το βασικότερο, μου επιβάλλουν να στερηθώ ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής: την απώλεια. Διότι μπορεί ο θάνατος να πονάει. Να είναι άδικος και σκληρός. Να είναι η στιγμή που ανοίγει ο κρίκος μιας αλυσίδας, χωρίς εκείνη να σπάσει. Να είναι το συνονθύλευμα του πόνου και της οργής που έχει εμπνεύσει από τον ζωγράφο του Διπύλου (ο οποίος με το πινέλο του αποτύπωσε μια κηδεία της εποχής του- 8ος αι. π.Χ.- πάνω σε έναν μνημειακό ταφικό αμφορέα) έως τους σημερινούς φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών. Δεν είναι όμως αρρώστια για να γιατρευτεί. Ούτε λάθος για να διορθωθεί. Και επιτέλους, πρέπει κάποιος να βάλει φρένο.