«Θέλω να βγω γυμνή στη σκηνή!»

«Ούτε στα πιο παράτολμα όνειρά μου δεν θα μπορούσα να διανοηθώ αυτό που συμβαίνει σήμερα», λέει με ειλικρίνεια η πληθωρική- και πανέμορφη- σταρ της όπερας, η Ρωσίδα Άννα Νετρέμπκο. «Συναντώ όλους αυτούς τους ηγέτες- τον Μπους, τη Μέρκελ, τον Πούτιν». Το λέει και το ξαναλέει όχι από αλαζονεία, όσο για να το πιστέψει και η ίδια.

Στα 16 της σφουγγάριζε το Θέατρο Μαρίινσκι στην Αγία Πετρούπολη, τώρα, στα 36 της, είναι το αναμφισβήτητο αστέρι στο λυρικό τραγούδι. Το περιοδικό «Τime» την περιέλαβε πέρυσι στα 100 πρόσωπα με τη μεγαλύτερη παγκόσμια επιρροή, κάτι που πρώτη φορά συμβαίνει με μία ντίβα της όπερας. Ο έγκυρος οδηγός Μusical Αmerica την ανακήρυξε «Μουσικό της χρονιάς» για το 2008. Τον Νοέμβριο τραγούδησε στον Λευκό Οίκο υπό την καθοδήγηση του Μάρτιν Σκορτσέζε. Από τον Βλαντίμιρ Πούτιν πρόσφατα έλαβε το μεγάλου κύρους Κρατικό Βραβείο της Ρωσίας, παρά το γεγονός ότι οι εμφανίσεις της στην πατρίδα της είναι πλέον πολύ αραιές. Γεγονός το οποίο δεν οφείλεται μόνο στις δικές της υποχρεώσεις, αλλά και στο ότι «ο ρωσικός λαός μίσησε την κλασική μουσική από την εποχή που οι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλον:

ο Μπρέζνιεφ, ο Αντρόποφ, ο Τσερνιένκο. Όλη τη μέρα η τηλεόραση έπαιζε κλασική μουσική», λέει στους «Sunday Τimes» η Ρωσίδα σοπράνο.

Η θεαματική άνοδός της στο στερέωμα του λυρικού θεάτρου δεν την έκανε πάντως να ξεχάσει τις παλιές στερήσεις, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. «Είχε πέσει πείνα. Δεν υπήρχε τίποτα να φας. Μας έδιναν δελτίο για να αγοράσουμε ψωμί». Τώρα όμως ανησυχεί για τους αντίθετους λόγους. «Είμαι χοντρή, είμαι χοντρή!», λέει. Δείχνει τα «πιασίματα» δίπλα στις μασχάλες της. «Είναι από τις αναπνοές», λέει. «Δίνω τα ωραία μου φορέματα στις φίλες μου γιατί δεν μου κάνουν πια». Παραδέχεται όμως ότι δεν φταίνε μόνο οι αναπνοές. «Λατρεύω το φαΐ. Αν με αφήσεις, δεν σταματάω ποτέ. Είναι το μεγαλύτερό μου πάθος». Και να σκεφθεί κανείς ότι όταν τη ρωτούν αν έχει υπόψη της τις γυμνές παρθένες που εμφανίστηκαν στο «Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν» στο Κόβεντ Γκάρντεν, εκείνη σηκώνει το γάντι αμέσως. «Μόνο μία όπερα υπάρχει στην οποία πρέπει να βγεις γυμνή, από όσο ξέρω: στη Σαλώμη. Θέλω να κάνω τη Σαλώμη, αλλά ίσως αυτό να συμβεί την τελευταία μέρα της καριέρας μου». Εννοεί αυτό που καταλαβαίνουμε; «Μάλιστα. Θέλω να βγω γυμνή στη σκηνή!»