Το πνεύμα του τόνου

«L΄ e΄ tat c΄ est moi»!

Διανύουμε δυστυχώς εποχές παρακμής, σήψης, ανυποληψίας, καθίζησης θεσμών, ιδεών, αξιών, πνιγμένοι στα βρωμερά απόνερα της διαφθοράς, της απάτης, των παράνομων συναλλαγών, σχέσεων, ιδιοτελών συμφερόντων… Το δημόσιο χρήμα, βορά επιτηδείων, σπαταλιέται ασύστολα προς εξυπηρέτηση «φίλων», λαμόγιων… το ψέμα βαφτίζεται αλήθεια και τούμπαλιν, η ισονομία και ισοπολιτεία των πολιτών χλευάζονται με τον χειρότερο τρόπο, η κοινωνία αποσυντίθενται, η πολιτική απαξιώνεται, το όλον κλίμα μολύνει συνειδήσεις, αποκαλύπτει ανικανότητες, προχειρότητες, αλαζονικές συμπεριφορές κυβερνώντων… Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στο απόσπασμα, άλλοθι στο παλαιόν ιδεολόγημα «l΄ tat c΄ est moi» τού κάθε κατά καιρούς εκλεγμένου «άρχοντα» που πιστεύει ότι μπορεί να αποφασίζει και να πράττει ό,τι θέλει, ό,τι εξυπηρετεί εαυτόν και παρατρεχάμενους χωρίς να λογοδοτεί, χωρίς να κρίνεται. Ιππεύοντας το άλογο της εξουσίας, αφιππεύει πάραυτα απ΄ τα προεκλογικά υπεσχημένα, την ιδεολογία, τα πιστεύω που διεκήρυττε, την πολιτική ηθική, την ευθύνη του λειτουργήματός του. Το «σεμνά και ταπεινά» κουρελόχαρτο στον κάλαθο των αχρήστων. Πού να στραφούν, πού να πιστέψουν οι νέοι, τι να ελπίσουν; Η παιδεία παραπαίει, η υγεία ασθενεί βαρέως, η ανεργία, η φτώχεια παιδεύουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, το περιβάλλον πνέει τα λοίσθια, ο πολιτισμός ασθμαίνει, υποβαθμίζεται…

Φτάσαμε στον πάτο του πιθαριού; Ή απομένει κι άλλο βύθισμα; Θα προλάβουμε την ανάδυση πριν όλα σκοτεινιάσουν, πριν παραιτηθούν και οι τελευταίες εστίες αντίστασης; Είθε!