«Έμενα στο πετσί των ρόλων και όταν έσβηναν οι κάμερες»

Η Σαρλίζ Θερόν χρωστά τη συμμετοχή της στην πολυδιαφημισμένη ταινία «Η κοιλάδα του Ιλά» στο κάπνισμα, τη χειρότερή της συνήθεια, όπως παραδέχεται. Καπνίζοντας στα διαλείμματα των τελετών απονομών βραβείων, γνώρισε τον σκηνοθέτη Πολ Χάγκις. «Εγώ και ο Πολ ήμασταν σχεδόν οι μόνοι που καπνίζαμε σε αυτές τις εκδηλώσεις και επειδή έπρεπε να βγούμε έξω για ένα τσιγάρο αρχίσαμε να συζητάμε για το έργο. Έναν χρόνο αργότερα, μου έστειλε το σενάριο και την επόμενη μέρα του είπα ότι δέχομαι».

Στην ταινία, που βασιζόταν σε αληθινή ιστορία, η Θερόν έπαιζε μία ντετέκτιβ και ανύπανδρη μητέρα που βοηθά έναν πατέρα να βρει τους δολοφόνους του γιου του, βετεράνου στο Ιράκ. Το φιλμ έδειχνε την ψυχολογική και συναισθηματική βλάβη που επιφέρει ο πόλεμος στους στρατιώτες. «Αυτό που μου έκανε πάντα εντύπωση στην Αμερική είναι το πόσο ανεπτυγμένη είναι η κουλτούρα της ψυχοθεραπείας. Όταν μεγάλωνα στη Νότια Αφρική δεν το είχαμε αυτό. Εδώ, έχω φίλους που οι γονείς τους χώρισαν όταν ήταν επτά ετών και κάνουν ψυχοθεραπεία 20 χρόνια προσπαθώντας να το ξεπεράσουν. Κι από την άλλη, έχουμε όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους που τους στέλνουμε στο Ιράκ για να κάνουν όλες αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις και μετά, όταν γυρνούν σπίτι, τους λέμε, “μπράβο σας, τώρα ζήστε τη ζωή σας” χωρίς καμία βοήθεια».

Παρ΄ όλο που έχει άποψη για τον πόλεμο, δεν την εκφέρει δημοσίως. «Δεν θέλω να ξεχάσω ποια είναι η δουλειά μου. Είμαι ηθοποιός, είμαι στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας. Δεν είμαι πολιτικός. Δεν θέλω το κοινό να νομίζει ότι δέχτηκα να παίξω στην ταινία για τις προσωπικές μου απόψεις».

Προτού ξεκινήσει γυρίσματα, η βραβευμένη με Όσκαρ Θερόν κάνει τη δική της έρευνα για τον ρόλο. Στη συγκεκριμένη ταινία, παρακολούθησε από κοντά γυναίκες αστυνομικούς στη Φλόριντα για να δει πώς δουλεύουν. «Για μένα, η έρευνα είναι πρόβα. Οι περισσότεροι νομίζουν πως πρόβα θα πει να λες τις ατάκες σου και όταν έρθει η ώρα να τις πεις μπροστά στην κάμερα. Δεν μου αρέσει εμένα αυτό. Αν κάνεις όλη αυτή τη δουλεά από πριν, στα γυρίσματα τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Παλιά ήμουν πιο μεθοδική. Έμπαινα στο πετσί ενός ρόλου κι έμενα εκεί ακόμα και όταν έσβηναν οι κάμερες. Αυτό όμως ήταν τόσο κουραστικό, που όταν ερχόταν η ώρα να γυρίσω μία σκηνή, δεν είχα καθόλου ενέργεια. Τώρα, στα διαλείματα, γίνομαι πάλι ο εαυτός μου».