Επίθεση από φονικά μυρμήγκια

Ο πόνος, λένε, είναι χειρότερος και από εκείνον που προκαλούν 100 σφαίρες. Ποιος τον αντέχει; Όλοι όσοι θέλουν να γίνουν άνδρες. Πού; Στα βάθη του Αμαζονίου. Στα χωριά της φυλής των Σατέρε Μάουε, τα αγόρια υποβάλλονται σε μία απίστευτη δοκιμασία μύησης στην ενήλικη ζωή: υποχρεώνονται να φορέσουν γάντια γεμάτα με εκατοντάδες δηλητηριώδη μυρμήγκια με κεντρί. Πρέπει να αντέξουν τον πόνο για να ανδρωθούν. Το ίδιο έκανε και ο φυσιοδίφης Στιβ Μπάκσαλ, παρουσιαστής του Discovery Channel.

Άνδρας έγινε πάντως αφού άντεξε τον πόνο. Και τώρα, στα 34 χρόνια του, ο Στιβ Μπάκσαλ μπορεί να αισθάνεται ώριμος και ταυτόχρονα δυνατός, προστατευμένος από τις ασθένειες αλλά και καλύτερος κυνηγός. Είναι απόρροια της δοκιμασίας του όλα αυτά, σύμφωνα με τη φυλή των Σατέρε Μάουε. Ο Μπάκσαλ είχε μόλις γυρίσει από τη ζούγκλα του Αμαζονίου όπου είχε κινηματογραφήσει πλάνα για τις ανάγκες ενός νέου ντοκιμαντέρ του Discovery Channel. Ονομάστηκε «Κυνηγός του Δηλητηρίου». Από τον τίτλο και μόνο εξάγεται το συμπέρασμα πως θα έπρεπε να περιλαμβάνει σκηνές με δηλητηριώδη ζώα- όσο πιο πολλά και σπάνια τόσο το καλύτερο. Πράγματι, σε μια από αυτές ο Στιβ Μπάκσαλ εμφανίζεται με ένα φαρμακερό φίδι τυλιγμένο στο χέρι του, με το φίδι να βγάζει προκλητικά τη γλώσσα του στο πρόσωπό του παρουσιαστή. Σε μια άλλη παρουσιάζονται αράχνες- από τις πλέον δηλητηριώδεις- οι οποίες με μια και μόνο επίθεση μπορούν να προκαλέσουν…στύση επί τρεις ημέρες. «Μπορεί να μοιάζει ιδανικό», σχολιάζει ο Μπάκσαλ, «αλλά πιστέψτε με, δεν είναι αφού το θύμα μπορεί να μείνει ανίκανο».

Λίγο πριν αφήσει το δάσος όμως, ο παρουσιαστής έπρεπε να υποβληθεί και σε μια άλλη δοκιμασία. Να δεχτεί την επίθεση ενός φοβερού εντόμου, του αποκαλούμενου «μυρμηγκιού-σφαίρα». Λέγεται ότι το τσίμπημά του είναι τόσο ισχυρό, που νιώθεις σαν να σε χτύπησε σφαίρα. Έτσι, ο πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ έπρεπε να δεχτεί την επίθεση ενός τέτοιου μυρμηγκιού για να διαπιστωθεί αν είναι αλλεργικός στο κεντρί του. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να προετοιμαστεί και για τη δοκιμασία που θα ακολουθούσε, κατά την οποία θα αντιμετώπιζε όχι ένα, αλλά 400 μυρμήγκια. Τα συγκεκριμένα μυρμήγκια, του είδους Ρaraponera clavata (στα ελληνικά, παραπονηρά η κορυνοειδής) είναι τα μεγαλύτερα στον πλανήτη- φτάνουν μέχρι και το μέγεθος ενός δαχτύλου- και το κεντρί τους είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι προκαλεί τον χειρότερο πόνο από κάθε άλλο ασπόνδυλο. Ο Μπάκσαλ προετοιμάστηκε. Ο πόνος άρχισε ένα δευτερόλεπτο μετά το τσίμπημα του μυρμηγκιού. Μετά ήρθε το κάψιμο και η αίσθηση αυτή εξαπλώθηκε σε όλο του το σώμα καθώς το δηλητήριο άρχισε να κυλά στον οργανισμό του. Ο Μπάκσαλ άρχισε να τραντάζεται… Αυτό όμως δεν ήταν το χειρότερο. Το χειρότερο ήρθε με τη διάγνωση των γιατρών: τελικά, δεν ήταν αλλεργικός στο κεντρί του μυρμηγκιού. Μπορούσε να υποβληθεί στη δοκιμασία…


«Θα έκοβα τα χέρια μου για να γλιτώσω»

«Oι άλλοι φώναζαν και χόρευαν. Έτσι έβαλα κι εγώ τα δάχτυλα στα γάντια, που περιείχαν τα 400 μυρμήγκια» αφηγείται ο Μπάκσαλ στους «Κυριακάτικους Τάιμς». «Δυσάρεστη αίσθηση αλλά ανεκτή. Τα τσιμπήματα επαναλαμβάνονταν. Δέκα λεπτά έπρεπε να τα κρατήσω έτσι. Ύστερα έβγαλα τα γάντια και χόρεψα. Οι γιατροί έκαναν κάποιες εξετάσεις για να διαπιστώσουν ποιες ήταν οι επιπτώσεις του δηλητηρίου στον οργανισμό μου. Τότε ήταν που η κατάσταση επιδεινώθηκε… Βιοχημικά, το κεντρί από το μυρμήγκι εμποδίζει το σώμα να προστατευτεί από τον πόνο. Με είχαν τσιμπήσει εκατοντάδες φορές, και αιφνιδιαστικά είχα περάσει στο επόμενο στάδιο από εκείνο του πόνου. Η αίσθηση δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, έτσι θα περιγράψω το πώς αντέδρασα. Άρχισα να ουρλιάζω και ύστερα να σείομαι. Οι μύες μου πάλλονταν, τα βλέφαρά μου έγιναν βαριά, έπεφταν, τα χείλη μου μελάνιασαν. Στο πιγούνι μου έτρεχε σάλιο, και ξαφνικά άρχισα να παραλύω. Τα πόδια μου δεν με κρατούσαν και θυμάμαι που άκουγα τις φωνές του γιατρού να συνεχίσω να κινούμαι και να μην αφεθώ στην ανάγκη να πέσω κάτω. Αν υπήρχε μαχαίρι θα έκοβα τα χέρια μου για να γλιτώσω από τον πόνο. Χρειάστηκε να περάσουν τρεις ώρες για να αρχίσει να υποχωρεί ο πόνος…».