[ Πρόσωπα ] «Το όριο είναι ο ουρανός»

«Αν ένας τρομοκράτης θελήσει να ανατιναχτεί στο λεωφορείο μου, ίσως το ξανασκεφτεί βλέποντας το χιτζάμπ μου», αστειεύεται η Ναμπίλα Αμπού Νταμπάι, η οποία εκπαιδεύεται για να γίνει η πρώτη Παλαιστίνια οδηγός ισραηλινού λεωφορείου.

Oδηγεί το εκπαιδευτικό όχημα φορώντας το χιτζάμπ, το κάλυμμα της κεφαλής και το μακρύ παραδοσιακό φόρεμα των θρησκευόμενων μουσουλμάνων γυναικών. «Αποφεύγουμε το κέντρο της πόλης επειδή οι άνθρωποι εκπλήσσονται όταν τη βλέπουν, μένουν καθηλωμένοι να την κοιτούν. Γι΄ αυτό δεν περνάω από εκεί, δεν θέλω να προκαλέσουμε ατύχημα», λέει στη γαλλική «Λιμπερασιόν» ο Ναμπί Σάχεγκ, ο Άραβας ισραηλινός υπήκοος, ο εκπαιδευτής της. «Οι Άραβες είναι αυτοί που εκπλήσσονται περισσότερο», προσθέτει. «Οι Εβραίοι δεν προσέχουν, μολονότι είναι σπάνιο γυναίκες να οδηγούν λεωφορεία στο Ισραήλ. Αν τα καταφέρει, η Ναμπίλα θα γίνει η πρώτη θρησκευόμενη μουσουλμάνα οδηγός της εταιρείας».

Η μικρότερη από τα 8 παιδιά μιας παλαιστινιακής οικογένειας, η Ναμπίλα παντρεύτηκε στα 21 της. «Εργαζόμουν σ΄ ένα κατάστημα παπουτσιών. Η μέλλουσα πεθερά μου με είδε. Σκέφτηκε τον γιο της. Μίλησε στη μητέρα μου. Σε λίγο ήμουν παντρεμένη», αφηγείται. Έπειτα από μερικούς μήνες συμβίωσης, ο άνδρας της άρχισε να τη δέρνει. Για μερικά χρόνια εκείνη δεν έλεγε τίποτε, έκανε τα πάντα για να αποφύγει το διαζύγιο. Προσπάθησε να γραφτεί στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει μαθηματικά, όμως εγκατέλειψε την προσπάθεια μπροστά στην αντίδραση του συζύγου της. «Τα μάτια μου ήταν συνεχώς μαυρισμένα. Η οικογένειά μου το έβλεπε αλλά δεν έλεγε τίποτε. Μια μέρα με χτύπησε πολύ δυνατά και έκανα μήνυση στην αστυνομία». Έπειτα από ένα δικαστικό μαραθώνιο τριών χρόνων, τον οποίο πέρασε εντελώς μόνη, χωρίς καν την υποστήριξη της οικογένειάς της, κατάφερε να πάρει διαζύγιο. Επέστρεψε για να ζήσει στο σπίτι των γονιών της και αφιερώθηκε στον γιο της, που είναι σήμερα 9 ετών. Κατάλαβε όμως πως για να μπορέσει να υπάρξει ως προσωπικότητα έπρεπε να βρει δουλειά και παρά την αντίδραση των γονιών της άρχισε να εργάζεται σ΄ έναν παιδικό σταθμό. Ο μισθός της, 3.200 σέκελ τον μήνα (περίπου 560 ευρώ), άλλαξε τη ζωή της. «Έγινα ανεξάρτητη. Τον περασμένο μήνα αγόρασα αυτοκίνητο. Ξέρω πως δεν θα μείνω ποτέ ξανά στο σπίτι, χωρίς να δουλεύω. Δεν θα ζήσω ποτέ πια με επίδομα ανεργίας». Άρχισε να εκπαιδεύεται ως οδηγός λεωφορείου στο πλαίσιο ενός προγράμματος της ισραηλινής κυβέρνησης για τη μείωση της ανεργίας. «Όταν έμαθα ότι προσφερόταν η εκπαίδευση αυτή, δεν δίστασα ούτε λεπτό, από 15 χρόνων ονειρευόμουν να οδηγήσω λεωφορείο», λέει. «Είμαι πεπεισμένη πως οι γυναίκες μπορούν να κάνουν ό,τι και οι άνδρες… Και θέλω να προχωρήσω κι άλλο. Το επόμενο όνειρο που θέλω να πραγματοποιήσω είναι να οδηγήσω αεροπλάνο. Όπως λένε οι Εβραίοι, το όριο είναι ο ουρανός».