[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Συντριπτική ήττα

Η «ΑΠΑΝΤΗΣΗ» υπήρξε τραγική.

Όσο τραγική είναι για μια δημοκρατία η κλονισμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη. Την ώρα που η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων υπεραμυνόταν των δικαστικών χειρισμών στην υπόθεση Ζαχόπουλου, επιτιθέμενη μάλιστα εναντίον όσων τους αμφισβήτησαν, ένας άνθρωπος έπεφτε στις ρόδες φορτηγού για να μην πέσει στα χέρια της Δικαιοσύνης! Χωρίς ασφαλώς να υποδεικνύεται ως παράδειγμα προς μίμηση το απονενοημένο διάβημα του συγκεκριμένου πολίτη, αναδεικνύει σε όλες της τις διαστάσεις τη δυσπιστία που αποπνέει το σύστημα απονομής της ελληνικής Δικαιοσύνης και – συχνά- όχι αδίκως. Στην προκειμένη περίπτωση μόνο για αναιτιολόγητη προκατάληψη δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον άνθρωπο, ο οποίος (και χάρη στη νομική του κατάρτιση) γνώριζε πολύ καλά τι τον περίμενε από τη στιγμή που θα πήγαινε να απολογηθεί ως άμεσος συνεργός της «πέτρας του σκανδάλου». Με ένα κατηγορητήριο που έχει καταγγελθεί από την πρώτη στιγμή ως αβάσιμο, η προφυλάκιση του κατηγορουμένου ήταν σχεδόν εξασφαλισμένη. «Θα λάμψει η αλήθεια», διαβεβαίωνε προ ημερών ο υπουργός Δικαιοσύνης «αν αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της». Δεν αντιλέγουμε. Είναι βέβαιο πως οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν δεν θα σταθούν σε κανένα δικαστήριο και μάλλον ο κ. Χατζηγάκης (νομικός και ο ίδιος) το γνωρίζει. Έως ότου όμως φθάσει η υπόθεση στο στάδιο της εκδίκασης, κάποιοι άνθρωποι θα έχουνψυχικά τουλάχιστονακρωτηριαστεί. Γιατί; Δεν είναι η πρώτη φορά που η άσκηση ποινικών διώξεων (της οποίας έπονται μύρια κακά) λειτουργεί επικοινωνιακά σε υποθέσεις μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως και διεκπεραιωτικά σε καθημερινές περιπτώσεις. Με τα ίδια πάντα αποτελέσματα. Δεδομένου ότι οι κατηγορίες (όχι πάντα)

απαγγέλλονται αβασάνιστα, εναπόκειται στις δυνάμεις των κατηγορουμένων να αντέξουν έως το τέλος για να αποδείξουν αυτό που όφειλε να αντιληφθεί η εισαγγελική αρχή εκ των προτέρων. Ώστε ούτε τη Δικαιοσύνη να επιβαρύνει με περιττές διαδικασίες ούτε τον πολίτη με κόπο, χρήμα και ψυχικό άλγος. Με αφορισμούς δεν κλείνουν οι πληγές. Και η βαριά ήττα που υπέστη το σύστημα ας σηματοδοτήσει το τέλος αυτής της πολιτικής. Που, τελικά, δεν βολεύει κανέναν.