Υπερβολές και ψέματα στον πυρετό της κάλπης

Η αλήθεια είναι ένα από τα θύματα της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, καθώς οι υποψήφιοι συχνά υπερβάλλουν ή κατασκευάζουν γεγονότα προκειμένου να συγκινήσουν τους ψηφοφόρους, οι οποίοι από χθες στην Αϊόβα παίρνουν μέρος στη διαδικασία ανάδειξης εκλεκτόρων.
Ανύπαρκτες στατιστικές, αβάσιμες κριτικές, λανθασμένα παραδείγματα και ψεύτικες αναμνήσεις επιστρατεύονται στη μάχη για την προσέλκυση ψηφοφόρων. Ο δρόμος για τον Λευκό Οίκο είναι μακρύς και δεν είναι πάντα στρωμένος με αλήθειες. Η ανακρίβεια είναι μια αξιοσέβαστη πολιτική παράδοση στις ΗΠΑ, λέει ο Μπρουκς Τζάκσον, διευθυντής του FactCheck, το οποίο ανήκει στο Κέντρο Δημόσιας Πολιτικής Άνενμπεργκ του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνιας και έχει στόχο οι πολιτικοί να είναι υπόλογοι για όσα λένε. «Οι υποψήφιοι για το προεδρικό χρίσμα δεν μας άφησαν να βαρεθούμε τον περασμένο χρόνο. Είχαμε μεγάλη σοδειά από μυθεύματα και διαστρεβλώσεις». Πρώτος στον κατάλογο όχι με μία αλλά με πέντε ψευδείς δηλώσεις είναι ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης και υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Ρούντολφ Τζουλιάνι, ο οποίος επανειλημμένως έχει δηλώσει ότι η Νέα Υόρκη είχε «ρεκόρ εγκληματικότητας» μέχρι ο ίδιος να εκλεγεί δήμαρχος. Σύμφωνα με την ανάλυση του FactCheck «τα υψηλότερα ποσοστά εγκλημάτων είχαν σημειωθεί χρόνια πριν αναλάβει ο Τζουλιάνι. Η πτώση της εγκληματικότητας είχε ήδη επιτευχθεί το 1994, όταν ορκίστηκε δήμαρχος».

Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο αντίπαλος του Τζουλιάνι Μιτ Ρόμνεϊ έκανε σίγουρα την πιο υπερβολική δήλωση, όταν διαβεβαίωσε τους πολίτες ότι «στα επόμενα 10 χρόνια θα δούμε περισσότερη πρόοδο και αλλαγή απ΄ ό,τι έχει γνωρίσει ο κόσμος τους τελευταίους 10 αιώνες». Σε άλλη περίπτωση ισχυρίστηκε ότι «είδε» τον πατέρα του που ήταν κυβερνήτης του Μίσιγκαν να περπατά σε διαδήλωση δίπλα στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, για να διευκρινίσει αργότερα ότι το «είδα» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «το είδα με τα μάτια μου».

Η Χίλαρι Κλίντον υποσχέθηκε υγειονομική περίθαλψη σε όσους υπηρετούν στην εθνοφρουρά, όμως έπειτα από έρευνα αποδείχθηκε ότι οι περισσότεροι έχουν ήδη. Ο Μπάρακ Ομπάμα δηλώνει παντού ότι σήμερα στις ΗΠΑ υπάρχουν περισσότεροι νέοι μαύροι στις φυλακές απ΄ ό,τι στα πανεπιστήμια, αλλά σύμφωνα με τα στοιχεία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι υπερβολές δεν είναι, βέβαια, φετινό φαινόμενο. Ο Αλ Γκορ δέχτηκε πολλές επικρίσεις επειδή στην προεκλογική εκστρατεία τού 2000 είχε δηλώσει ότι εκείνος εφηύρε το Ίντερνετ, αν και αργότερα διευκρίνισε ότι επρόκειτο για παρεξήγηση. Στην εποχή του ο πρόεδρος Κέννεντυ καυχιόταν ότι μπορούσε να διαβάσει 1.200 λέξεις το λεπτό. Ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον ισχυριζόταν ότι ένας πρόγονός του είχε πεθάνει στο Άλαμο, στην ηρωική μάχη του Τέξας. Στην πραγματικότητα, ένας θείος του προπάππου του είχε πολεμήσει- χωρίς να πεθάνει- σε μια άλλη μάχη στο Μεξικό.

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν κόμπαζε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Σαμίρ και τον κυνηγό των ναζί Σάιμον Βίζενταλ ότι είχε κινηματογραφήσει την είσοδο των Αμερικανών στρατιω- τών στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης, στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρόβλημα με αυτήν την ιστορία είναι ότι ο Ρίγκαν δεν υπηρέτησε ποτέ στην Ευρώπη…

LΙΝΚ: 

http://www.factcheck.org/

Το μεγάλο χάσμα

Το γράφημα που παρουσιάζει τις θέσεις των υποψηφίων για το προεδρικό χρίσμα των ΗΠΑ είναι πολύ χρήσιμο για όσους πιστεύουν ότι ο επόμενος πρόεδρος μπορεί να βάλει τη χώρα σε μια πορεία δικομματικής συνεργασίας. Αυτό που έκανε ξεκάθαρο η παρουσίαση αυτή είναι το ότι Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί ζουν σε εντελώς διαφορετικούς ηθικούς και πνευματικούς κόσμους. Από τη μια μεριά οι Δημοκρατικοί υπόσχονται την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και προτείνουν προοδευτικά μέτρα για τους φόρους, την υγεία και το περιβάλλον. Κατανοητό: το κοινό μισεί τον πόλεμο.

Πιο δύσκολο είναι να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στην άλλη πλευράτον βαθμό στον οποίο οι Ρεπουμπλικανοί έχουν επιλέξει να συνταχθούν με τη μη δημοφιλή πολιτική ενός μη δημοφιλούς προέδρου. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον συνεχιζόμενο ενθουσιασμό τους με τον πόλεμο στο Ιράκ. Εξίσου ένθερμα υποστηρίζουν την οικονομική πολιτική του προέδρου Μπους, για την οποία οι Αμερικανοί πολίτες έχουν δείξει επανειλημμένα τη δυσφορία τους. Θα περίμενε κανείς οι υποψήφιοι να κρατήσουν τις αποστάσεις τους. Κι όμως, εκτός ίσως από τον Μάικ Χάκαμπι, οι άλλοι σημαντικοί Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι κάνουν ότι μπορούν να διαβεβαιώσουν τους ψηφοφόρους ότι θα ακολουθήσουν τον δρόμο του Μπους. Γιατί; Επειδή το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ελέγχεται ακόμα από ένα συντηρητικό κίνημα που δεν ανέχεται οποιαδήποτε αλλαγή στο δόγμα της ελεύθερης αγοράς και της επιβράβευσης της απληστίας.

Το μόνο σίγουρο αυτήν τη στιγμή, είναι πως απέχει πολύ ακόμα η ώρα που τα δύο κόμματα θα εγκαταλείψουν την πόλωση και θα καθήσουν στο ίδιο τραπέζι σε μια προσπάθεια να βρουν από κοινού λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Πολ Κρούγκμαν είναι καθηγητής Οικονομικών και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Ρrinceton