Το πνεύμα του τόνου

Γράμματα

Η απώλεια επιστολών είναι παλιά ιστορία. Μια λύση για να μη χάνονται είναι να τις στέλνεις συστημένες ή με τις εταιρείες ταχυμεταφορών. Κι εδώ όμως δημιουργούνται μικρά προβλήματα. Αν δεν είσαι σπίτι, πρέπει να σταθείς στην ουρά του ταχυδρομείου. Το ταχυδρομείο είναι μακριά, η ουρά ατέλειωτη, ο εκνευρισμός αφόρητος.

Τα απλά γράμματα που αφήνονται στην είσοδο των πολυκατοικιών πολλές φορές εξαφανίζονται από τους ίδιους τους ενοίκους.

Ανοίγουν με χαρά και περιέργεια γράμματα και έγγραφα για να μάθουν περισσότερα για σένα. Ιδίως να ελέγξουν πόσα εισοδήματα δήλωσες και πόσο φόρο θα πληρώσεις.

Και βρίσκεται εκτεθειμένος και στους φίλους σου και στο κράτος.

Καμιά φορά αυτοί οι επιτήδειοι τα επιστρέφουν κακοδιπλωμένα και κολλημένα άτσαλα. Ανίκανοι να κάνουν ολοκληρωμένη τη βρωμιά. Αν τους πιάσεις στα πράσα, δικαιολογούνται ότι άνοιξαν το γράμμα χωρίς να προσέξουν τον παραλήπτη. Βλέπω συχνά σε πολυκατοικίες αναρτημένες παρακλήσεις και αυστηρές συστάσεις για τους κλέφτες ή τους «απρόσεκτους». Όσο υπήρχαν οι θυρωροί κάτι γινόταν, αν και δεν αποκλειόταν το προσεκτικό άνοιγμα και κλείσιμο του φακέλου. Τουλάχιστον κάποια στιγμή ερχόταν στα χέρια σου.

Ξέρω ανθρώπους οι οποίοι περιμένουν δίπλα στην εξώπορτα τον ταχυδρόμο, διότι κινδυνεύουν από την κλεπτομανία των διπλανών τους. Άλλοι παρακαλούν και εξηγούν στον ταχυδρόμο τα καθέκαστα και τα γράμματα ρίχνονται κάτω από την πόρτα τους. (Γιατί άραγε σταμάτησαν οι ταχυδρόμοι να μας εύχονται Χρόνια Πολλά μ΄ εκείνα τα χρωματιστά επισκεπτήριά τους κάθε Πάσχα και Πρωτοχρονιά;). Καλή Χρονιά!