Η Ελένη που δείχνει τον δρόμο

Οι γιορτές μάς ανανεώνουν, μας δίνουν ελπίδα για το μέλλον, μηδενίζουμε το κοντέρ, βάζουμε στόχους και κάνουμε μια νέα αρχή. Αυτές τις ημέρες όμως, μέσα στη χαρά της γιορτής κάποιοι συνάνθρωποί μας νιώθουν ακόμη εντονότερα την απουσία αγαπημένων τους προσώπων. Καθένα από τα περίπου δύο χιλιάδες θύματα των τροχών- σε ετήσια βάση- αφήνει πίσω του τεράστιο κενό, ενώ ανατρέπεται ριζικά η ζωή της οικογένειάς του. Οι συνέπειες είναι μακροχρόνιες και ιδιαίτερα επώδυνες, το οικονομικό τοπίο αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη και η ψυχή πληγώνεται ανεπανόρθωτα. Μελαγχολία, τάσεις αυτοκτονίας, μετακόμιση σε άλλες περιοχές, διαζύγια, είναι μόνο λίγα από τα επακόλουθα που καταγράφονται στα μέλη των οικογενειών των θυμάτων. Είναι οι στιγμές που καλείσαι να δώσεις το φιλί της ζωής στον εαυτό σου και να διοχετεύσεις τον πόνο σου στη δημιουργία. Η κυρία Ελένη Καρύδη δεν το έβαλε κάτω όταν έχασε τον γιο της σε τροχαίο δυστύχημα, αλλά αποφάσισε να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να μη βιώσουν κάτι ανάλογο και άλλες οικογένειες. Είχα τη μεγάλη τιμή να τη γνωρίσω στη Ρόδο, όπου δραστηριοποιείται ως πρόεδρος του τοπικού παρατηρητηρίου οδικής ασφάλειας της Εταιρείας Υποστήριξης Θυμάτων Τροχαίων Ατυχημάτων (ΕΥΘΥΤΑ). Μιας εταιρείας που έχει αναλάβει το βαρύ έργο της παροχής ψυχολογικής και νομικής υποστήριξης στα θύματα και τις οικογένειές τους και της οποίας η ραχοκοκαλιά αποτελείται από εθελοντές όπως η κυρία Καρύδη. Ο εθελοντισμός μπήκε στη ζωή μας με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όταν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες αποτίναξαν τη στάμπα του ωχαδερφισμού και της αδιαφορίας. Υπήρχαν όμως ορατός στόχος, προγραμματισμός και τα απαιτούμενα μέσα, πράγματα δηλαδή τα οποία λείπουν παντελώς σήμερα. Κρίμα, γιατί ο εθελοντισμός θα μπορούσε να κάνει θαύματα και στην οδική ασφάλεια, όπου για παράδειγμα πληρώνονται ακόμη και οι σχολικοί τροχονόμοι! ΥΓ: Θα βγάλω το καπέλο στον υπουργό, που δεν θα ακολουθήσει την πεπατημένη αυξάνοντας τα πρόστιμα και τις ποινές για να περιορίσει τα τροχαία ατυχήματα και θα αντιμετωπίσει την οδική ασφάλεια ως θέμα εθνικής σημασίας στην πράξη και όχι στα λόγια. Το χρωστάμε σίγουρα στην κυρία Ελένη!