[ Πρόσωπα ] «Ήμουν πάντα πολύ τυχερός»

Στη Σεβίλλη, ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν το όνομά του, όμως όλοι τον ξέρουν. Όποιος περνάει με το αυτοκίνητο από την Πλάθα δε Άρμας, αδύνατον να μη χαμογελάσει βλέποντάς τον.

Ελίσσεται ανάμεσα στ΄ αυτοκίνητα με την άνεση μανεκέν στην πασαρέλα, κουνιέται όλο νάζι, χαιρετάει, χορεύει, σκορπίζει βροντερές καλημέρες και χαμογελάει σε όλους ανεξαιρέτως. Εδώ και τέσσερα χρόνια, ο Χάουαρντ Τζάκσον, γεννημένος πριν από 30 χρόνια στη Λιβερία, πουλάει χαρτομάντιλα στα φανάρια της πλατείας. Πάντα μεταμφιεσμένος- σε γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης, σε φαραώ, πρίγκιπα των Αστούριας ή καλόγρια, όμως τη μεγαλύτερη επιτυχία την έχει ως χορεύτρια του φλανμένκο.

Η ζωή του Χάουαρντ έχει σφραγιστεί από την τραγωδία, όπως οι ζωές όλων των απόκληρων που προσπαθούν να ζήσουν στους δρόμους μιας ξένης χώρας. Από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος στη Λιβερία, δεν ξέρει τι έχουν απογίνει οι γονείς του. Ο ίδιος ξέφυγε από τη μοίρα του παιδιού- στρατιώτη δραπετεύοντας πέντε μέρες πριν τον στείλουν στη μάχη. «Ήμουν πάντα πολύ τυχερός», λέει στην ισπανική «Ελ Μούντο». «Γλίτωσα από την αρρώστια και τον θάνατο. Τώρα επιτέλους ζω καλά και έχω ξεχάσει τα βάσανα του παρελθόντος. Δεν μ΄ αρέσει να θυμάμαι την προηγούμενη ζωή μου».

Στη Μονρόβια, την πρωτεύουσα της Λιβερίας, ήθελε να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες. «Ήθελα- λέει- να κάνω καλά πράγματα για τους άλλους». Για να φτάσει στην Ισπανία, διέσχισε την Ακτή του Ελεφαντοστού, τη Σενεγάλη, το Νίγηρα, την Αλγερία και το Μαρόκο. Χωρίς χαρτιά, χωρίς χρήματα, χωρίς ρούχα εκτός από αυτά που φορούσε, ταξίδεψε κρυμμένος σε φορτηγά και περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα, πάντα τη νύχτα. Έκανε επί μήνες κάθε λογής χειρωνακτική δουλειά για να πληρώνει αυτούς που του έδειχναν πώς να συνεχίσει τον δρόμο του για τη Δύση. Χάθηκε στην έρημο, βρήκε στον δρόμο του τα πτώματα ανθρώπων που είχαν προσπαθήσει να περάσουν πριν απ΄ αυτόν, έφτασε να πιεί τα ούρα του για να επιβιώσει.

Δεν πήγε από τα Κανάρια επειδή φοβάται υπερβολικά τη θάλασσα. Πέρασε τα σύνορα το 1996 στη Μελίγια, τον ισπανικό θύλακο στο Μαρόκο. «Δεν ήξερα σχεδόν τίποτε για την Ισπανία», λέει, «μόνον αυτά που είχα ακούσει στο σχολείο, ότι ήταν μια πλούσια χώρα». Έφτασε στη Μάλαγα και από εκεί στη Σεβίλλη. Δούλεψε ως εποχικός εργάτης, μετά μοίραζε τη «La Farola», την εφημερίδα των αστέγων, και τώρα πουλάει χαρτομάντιλα. «Μια μέρα μού πρότειναν να κάνω τον Βαλτάσαρ σε μια αναπαράσταση της Γέννησης με τους τρεις Μάγους, επειδή δεν χρειάζεται να μακιγιάρομαι», λέει γελώντας. «Τότε σκέφτηκα να μεταμφιέζομαι για να πουλάω τα χαρτομάντιλά μου. Πιστεύω πως στον κόσμο αρέσει να με βλέπει, επειδή γελούν πολύ μαζί μου χωρίς ποτέ να με κοροϊδεύουν. Έχω κάνει πολλούς φίλους στην πλατεία αυτή».