«Δίνω ζωή σε βαρέλια αιώνων»

«Εγώ μηχανήματα δεν έχω, όλα τα βαρέλια τα δουλεύω στο χέρι, με τα εργαλεία μου. Ήμουν 12 χρόνων παιδάκι όταν έμαθα την τέχνη από τον πατέρα μου, αυτός από τον παππού μου κι εκείνος από τον νονό του απ΄ τη Σαντορίνη, το 1860…».

Μετρά 38 ολόκληρα χρόνια δουλειάς ως βαρελάς, χομπίστας περισσότερο, παρά επαγγελματίας. Στη Λεωφόρο Δημοκρατίας στον Ασπρόπυργο, δίπλα στο οπωροπωλείο που διατηρεί, ο κ. Σπύρος Αγγέλου επιμένει παραδοσιακά. Ξαναδίνει ζωή σε παμπάλαια βαρέλια κρασιού έως και διακοσίων (!) χρόνων, φτιάχνει ακόμα καινούργια ξύλινα, όλα χειροποίητα.

«Είναι το μεράκι μου. Η δουλειά αυτή μ΄ αρέσει. Μπορεί να είναι πολύ κοπιαστική και απαιτητική, αλλά κάθε φορά που φτιάχνω ένα βαρέλι δεν με νοιάζει η κούραση·

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΑΡΕΛΑΔΕΣ

Είναι μια δουλειά που σιγά σιγά χάνεται, ο κόσμος προτιμά τα βιομηχανικά βαρέλια από ουίσκι, γιατί πλέον δεν βρίσκει βαρελάδες

άμα με βάλεις να κάνω κάτι άλλο, τότε θα κουραστώ!», λέει χαρακτηριστικά στα «ΝΕΑ».

Ο κ. Αγγέλου δεν χρησιμοποιεί πρόκες, κόλλα ή πίσσα για να ενώσει τα σανίδια στα βαρέλια του. Μόνο με την ψάθα, ένα φυτό σαν καλάμι, τα κλείνει και τα κάνει αεροστεγή. «Πηγαίνω μόνος μου κάθε καλοκαίρι σε ποτάμια της Θήβας και τη μαζεύω, την αφήνω και ξεραίνεται, αφού ξερή πρέπει να δουλευτεί. Είναι πράγματι μπελάς είναι, αλλά και πού αλλού να τη βρεις; Παλαιότερα, όταν ακόμα υπήρχαν επαγγελματίες βαρελάδες, την έφερναν οι προμηθευτές τους. Τώρα όμως, ούτε αυτοί υπάρχουν…», περιγράφει. Όπως λέει ο κ. Αγγέλου, επιλέγει ο ίδιος τα ξύλα για τα βαρέλια του- καστανιά και ρόμπολο, ένα είδος πεύκου.

Στη συνέχεια ένα ένα τα ξύλα, τα δένει κυκλικά με τα στεφάνια (ή, αλλιώς, τσέρκια, μεταλλικές λάμες), για να σφίξουν μεταξύ τους. «Το στρίψιμο των ξύλων είναι το μαρτύριο. Κομμάτι κομμάτι, τουμπάρω το υπό κατασκευή βαρέλι, του βάζω φωτιά με το καμινέτο στο εσωτερικό του, το βρέχω μέσα και έξω. Τα στεφάνια μπαίνουν το ένα πάνω στο άλλο και η διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι να τελειώσει το βαρέλι», εξηγεί.

Τα βρίσκει παρατημένα
Από το να φτιάχνει καινούργια κρασοβάρελα που θα του πάρουν και μια ολόκληρη μέρα εργασίας το καθένα, ο 50χρονος μάστορας προτιμά να επιδιορθώνει μέσα σε μερικές ώρες τα σάπια, «αρχαία» απομεινάρια τους. «Τα βρίσκω παρατημένα εδώ στον Ασπρόπυργο, με φωνάζουν κι από τη Μάνδρα ή την Ελευσίνα όσοι δεν τα θέλουν πια στα υπόγεια ή στο καινούργιο σπίτι τους και, αντί να τα πετάξουν, μου λένε “έλα πάρ΄ το”».

Τότε αναλαμβάνει το «λίφτινγκ». «Τα διαλύω, τα ξαναφτιάχνω απ΄ την αρχή. Τα πολύ μεγάλα, χωρητικότητας ενός τόνου, που τώρα δεν τα αγοράζει κανείς, τα κόβω σε μικρότερα, των 250- 300 λίτρων. Με την πλάνη, το χειροκίνητο εργαλείο που λειαίνει και ισιώνει τα ξύλα μεταξύ τους, τα πλανάρω γύρω γύρω στις ντούγες τους (ροκάνισμα στις επιφάνειές τους σε κορυφή και βάση)· στη συνέχεια, τα καίω και πάλι στα εσωτερικά τοιχώματά τους, ώστε να φύγουν τα μικρόβια. Στο τέλος, έχουν γίνει και πάλι σαν καινούργια!».

Ούτως ή άλλως, όπως λέει, «από ξύλο καινούργια βαρέλια δύσκολα θα βρεις σήμερα, τα εργοστασιακά δεν είναι σαν τα παλιά καλά ξύλινα». Δεν έχουν όμως ούτε μεγάλη ζήτηση. Τα δικά του καταλήγουν συνήθως σε γνωστούς και φίλους, έναντι περίπου 100 ευρώ το καθένα.


«Δυο – τρεις μείναμε…»

«ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ είναι μια δουλειά που σιγά σιγά χάνεται, ο κόσμος προτιμά τα βιομηχανικά βαρέλια από ουίσκι, γιατί πλέον δεν βρίσκει βαρελάδες. Και να πάθουν μια ζημιά τα παλιά που έχουν, παίρνουν άλλο, ποιος να τους το φτιάξει; ». Ο κ. Αγγέλου πάντως το έχει πάρει απόφαση. «Θα συνεχίσω όσο πάει, δυοτρεις μετρημένοι στα δάχτυλα, μείναμε εξάλλου…». Πάντως, συνεχιστής της οικογενειακής παράδοσης, όπως όλα δείχνουν, θα είναι ο 12χρονος γιος του, ο Δημήτρης, που ήδη ασχολείται και τα καταφέρνει μια χαρά. «Άμα δεν πέσει κι αυτός στα κομπιούτερ, ίσως να την ακολουθήσει τη δουλειά…».