Έζησε στη σκιά του έργου του

«Ο κόσμος ομορφαίνει από εκείνους που υποκύπτουν στους πειρασμούς» είπε κάποτε ο Ζιλιέν Γκρακ. Ο ίδιος πάντως δεν υπέκυψε στον πειρασμό της θορυβώδους ζωής. Μέχρι τον θάνατό του, προχθές το Σάββατο σε ηλικία 97 ετών, πίστευε ότι ο συγγραφέας πρέπει να ζει στη σκιά του έργου του. Το 1951 αρνήθηκε το Βραβείο Γκονκούρ για το μυθιστόρημά του «Η ακτή των σύρτεων» (στα ελληνικά από τις Εκδ. Αφοί Ζαχαρόπουλοι, μετάφραση Κώστας Κριτσίνης) και δέχθηκε μόλις το 1989 να εκδοθεί το σύνολο του έργου του στις «Πλειάδες» του Οίκου Γκαλιμάρμοναδική περίπτωση εν ζωή συγγραφέα που περιελήφθη στην τιμητική αυτή σειρά. Ο Γκαλιμάρ είχε πάντως αρνηθεί να εκδώσει το 1938 το πρώτο του χειρόγραφο, το μυθιστόρημα «Αu ch teau d΄ Αrgol», που εκδόθηκε τελικά στις Εκδόσεις Ζοζέ Κορτί, στις οποίες ο Γκρακ έμεινε πιστός μέχρι τέλους. Καθηγητής λυκείου στο επάγγελμα (το πραγματικό του όνομα ήταν Λουί Πουαριέ) ο Γκρακ άφησε 19 βιβλία (το τελευταίο κυκλοφόρησε το 1992)- ποίηση, θέατρο, δοκίμια και μυθιστορήματα.

Μία από τις πιο διακριτικές λογοτεχνικές προσωπικότητες, αποσυρμένος εδώ και πολλά χρόνια στη γενέτειρά του, το χωριό Σεν Φλοράν Λε Βιέιγ στις όχθες του Λίγηρα, ο Γκρακ θεωρήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους Γάλλους λογοτέχνες του 20ού αιώνα. Πέραν της «Ακτής των σύρτεων» στα ελληνικά κυκλοφόρησαν και «Τα στενά νερά» (Ύψιλον), μεταφρασμένα από τον φίλο του Ελληνογάλλο ποιητή Δημήτρη Άναλι.

Κυκλοφορεί επίσης το δοκίμιό του «Επάνοδος στον Μπρετόν» (Εκδ. Άγρα, μετάφραση Έκτωρ Κακναβάτος)- ο Γκρακ γνώρισε νωρίς τον Μπρετόν και επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό, όπως άλλωστε και από τον γερμανικό ρομαντισμό. Τέλος, πριν από έναν μόλις μήνα κυκλοφόρησε ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματά του, το «Μπαλκόνι στο δάσος» (Εκδ. Ίνδικτος, μετάφραση Ανθή Λεούση). Το έργο του δεν μπορεί εύκολα να ταξινομηθεί, άλλα η γραφή του είναι κλασική και διακρίθηκε για το απαράμιλλο στυλ της.