«Είμαστε όλοι μετανάστες»

Η Ελλάδα αποκαλύπτει την «άλλη» αλήθεια της στον φωτογραφικό φακό έξι νεαρών μεταναστών, που επιχειρούν να αποδείξουν πως «Είμαστε όλοι μετανάστες»
Φαντάζει ως Γη της Επαγγελίας. Στο μυαλό τους «μοιράζει» υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή. Το δικό τους όνειρο δεν είναι αμερικανικό αλλά ελληνικό. Αγγίζει όμως η πραγματικότητα της Ελλάδας του 2007, έστω κατ΄ ελάχιστον, όσα ονειρεύτηκαν; Έξι αλλοδαποί φοιτητές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης αποτυπώνουν με το δικό τους- φρέσκο- βλέμμα την εικόνα της νέας πατρίδας τους στην έκθεση φωτογραφίας «Είμαστε όλοι μετανάστες», η οποία φιλοξενείται από την Τετάρτη στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», υπό την επιμέλεια του Γιάννη Κολαξίζη από την αναπτυξιακή σύμπραξη «Ξένιος Δίας» που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Ταμείο στο πλαίσιο του έργου «Οι διαστάσεις της ξενοφοβίας και η προώθηση πολυπολιτισμικών προτύπων».

Χαμόγελα ελπίδας, φτώχεια που δεν έχει εθνικότητα, αστυνομική βία, ανέμελα παιχνίδια στους δρόμους, όνειρα που χωρούν σε πλαστικές καρέκλες και στενές βεράντες, πρόσωπα γερασμένα από την αναμονή για κάτι καλύτερο που δεν έφτασε ποτέ… Είναι μόνο μερικά από τα στιγμιότυπα που οι νεαροί φωτογράφοι κατέγραψαν με τον

ΙΝFΟ

Η έκθεση «Είμαστε όλοι μετανάστες» εγκαινιάζεται την Τετάρτη στις 19.30 στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, τηλ. 210-3452.150). Προβολές την Πέμπτη στις 19.00.

φακό τους. Πρόσωπα και στιγμές που όταν τα αντικρύζει ο θεατής χωρίς να διαβάζει τις λεζάντες, δεν μπορεί να διακρίνει αν οι πρωταγωνιστές είναι μετανάστες ή Έλληνες και αν το σκηνικό είναι οι φτωχογειτονιές των αλλοδαπών ή εκείνες των ντόπιων. «Μου αρέσει πολύ η φωτογραφία, εκφράζει και μιλά από μόνη της για πολλές καταστάσεις και πολλά συναισθήματα. Κρατάει “αυτό” το δευτερόλεπτο άπειρο και κάνει “αυτά” τα πρόσωπα ήρωες. Είναι μια έκφραση υποκειμενικής ματιάς στον κόσμο γύρω μας», λέει η Μάγια Λούκιτς που ήρθε στην Ελλάδα το 2002 με στόχο να σπουδ΄ασει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και να επιστρέψει στη γενέτειρά της, το Βελιγράδι, όταν πληροφορήθηκε για το νέο πανεπιστημιακό Τμήμα Κινηματογράφου, όπου και έγινε δεκτή το 2004. Οι εμπειρίες της μέχρι σήμερα από την Ελλάδα; «Πολλές ωραίες μέχρι τώρα με διάφορα προβληματάκια, όπως όλοι μας», απαντά η 24χρονη Μάγια, που φοιτά ήδη στο τέταρτο έτος.

«Δεν έχει σημασία πού γεννήθηκε κανείς, πού μεγαλώνει ή από πού είναι η καταγωγή του. Σημασία έχει ο άνθρωπος και αυτό που κάνει», επισημαίνει η Βιόλα Σόλα από την Αλβανία, η οποία επίσης συμμετέχει στην έκθεση και παραδέχεται πως «από την ημέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου φτιάχνω εικονικές ιστορίες στο μυαλό μου. Πάντα θα επιμένω να κάνω αυτές τις εικόνες από το μυαλό μου να ζωντανεύουν». Όσο για τον Πολωνό Μάρεκ Κοζακίεβιτς, πηγή έμπνευσής του αποτελεί η Βόρεια Ελλάδα και κυρίως η Θεσσαλονίκη, όπου κρυφοκοιτάζει- όπως λέει- τις σκηνές της καθημερινότητας των συνανθρώπων του και τους απαθανατίζει σε ασπρόμαυρα πορτρέτα.


Και η «επιτυχία» επί της οθόνης

Το φλέγον θέμα της μετανάστευσης δεν θα θιγεί μόνο μέσω της φωτογραφικής έκθεσης των νεαρών μεταναστών. Τρεις βραβευμένες ταινίες μικρού μήκους την Πέμπτη θα θέσουν το θέμα επί της μεγάλης οθόνης, παρουσιάζοντας διαφορετικές οπτικές του θέματος. Ένας πενηντάρης μετανάστης στη Γερμανία επιστρέφει στο χωριό του στη Δράμα και αν το ακριβό αυτοκίνητό του του δίνει εικόνα επιτυχημένου, η αλήθεια είναι διαφορετική στο πολυβραβευμένο «Μερσέντες» του Σίμου Κοροξενίδη με πρωταγωνιστή τον Χάρη Εμμανουήλ. Ο Αλβανός Χίτο με τον σκύλο του πρωταγωνιστούν στο «Κατώι» του Αλβανού Μπουγιάρ Αλιμάνι, ενώ η αυλαία θα πέσει με το «Ι mooned around» της Ολίβια Τβαρντόσκα από την Πολωνία.