«Οι γυναίκες επουλώνουν ενστικτωδώς τα τραύματα»

Η Κάτια Γέρου μεταφέρει το ενδιαφέρον της στις δουλειές με άξονα την συνύπαρξη πολιτισμών. Ο ρόλος της στο έργο «Φωτιά και νερό» είναι μία ακόμα ευκαιρία
Συναναστρέφεται μετανάστες, εισχωρεί στην κουλτούρα τους, τραγουδάει τους καημούς τους, διαμαρτύρεται με έναν προσωπικό και δημιουργικό τρόπο για την άδικη μοίρα τους. Σε καιρούς ελαφρότητας, αυτή η ακτιβίστρια του θεάτρου επιλέγει δουλειές με εναλλακτικά θέματα. Τώρα θα τη δούμε στον ρόλο μιας Ιρανής, στο καινούργιο έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Φωτιά και νερό». Η παράσταση που σκηνοθέτησε η Άσπα Τομπούλη ξεκίνησε από την Καβάλα και κατεβαίνει στην Αθήνα για να παιχτεί στη Β΄ σκηνή του «Άλμα» (είναι συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας και του θεάτρου «Άλμα»). «Δύο κόσμοι, της Ανατολής και της Δύσης, αντιπαρατίθενται στο έργο της Χρύσας, το οποίο διαπραγματεύεται το τόσο επείγον και άμεσο θέμα της συνύπαρξης των πολιτισμών. Η σύγκρουσή τους είναι ένας παραλογισμός, που έχουν ενσωματώσει κράτη, θρησκείες, άνθρωποι. Αυτού του είδους την παράνοια υπογραμμίζουν τα πρόσωπα της ιστορίας: ένας Ιρακινός, μια Ιρανή κι ένας Ευρωπαίος. Και οι τρεις κουβαλάνε τα τραύματά τους, διαφορετικά στον καθένα, για διαφορετικούς λόγους. Πλάσματα παρασαλεμένα από τον πόνο, ζώντας για εφτά μέρες μαζί βγάζουν βγάζουν σιγά σιγά και μ΄ έναν περίεργο τρόπο κοινά πράγματα. Μήπως μπαίνει σε ζυγαριά πόνος; Υπάρχει “πονόμετρο”; Ίδια αγαπάμε, ίδια πονάμε, ανεξάρτητα από την προέλευση». Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα μεταναστών. Εκεί ζει με τον φόβο της απέλασής του ο άνεργος Σαΐντ (Βασίλης Κουκαλάνι) και η σύντροφός του Χαγιάτ (Κάτια Γέρου). Μια φινετσάτη γυναίκα, με προσωπική γοητεία, που δουλεύει σε νοσοκομείο. Η δράση αρχίζει όταν ένας υπάλληλος ταχυδρομείου (Μάνος Ζαχαράκος) χτυπάει κατά λάθος την πόρτα τους. Ο Σαΐντ παρανοημένος από φόβο και θυμό τον κρατάει όμηρο και επιχειρεί με βία να του μάθει τον πολιτισμό του. Ο πανικόβλητος ξένος επιχειρεί να το σκάσει. Η Χαγιάτ, που φοβάται ότι η ομηρεία θα οδηγήσει τον Σαΐντ στη φυλακή τον βοηθάει να αποδράσει. Σιγά σιγά όμως το σκοινί χαλαρώνει.

Οι εξομολογήσεις του ξένου αποκαλύπτουν πτυχές του δικού του οικογενεια- κού εγκλωβισμού και των αδιεξόδων του δυτικού ανθρώπου.

Ανάμεσά τους η Χαγιάτ, καθώς απορροφά τους κραδασμούς.

«Έχει το γυναικείο ένστικτο να επουλώνει τα τραύματα, να κατευνάζει τα πράγματα, να τα συμβιβάζει. Χρησιμοποιεί κόλπα, λέει παραμύθια, προσπαθεί να ομορφύνει την πραγματικότητα, ακόμα και τη στιγμή της μεγάλης μαυρίλας δεν βγάζει άχτι σε κανένα, θέλει μόνο να δίνει. Συνήθως οι γυναίκες δεν προβάλουμε εύκολα την ιδεολογία μας. Είναι ζυμωμένη με την καθημερινότητά μας και αυτοσχεδιάζουμε. Φέρουμε αυτό το ένστικτο της αποσόβησης της σύγκρουσης, την προσπάθεια της επούλωσης, της διόρθωσης. Μόνον όταν την προδίδουν, επαναστατεί. Φεύγει».

ΙΝFΟ

«Φωτιά» από 14 Ιανουαρίου, στη Β΄ σκηνή του θεάτρου «Άλμα» (Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15- 17, τηλ.:
210-5220.100).

Η αγαπημένη ηθοποιός του Γιώργου Λαζάνη, γέννημα θρέμμα του Θεάτρου Τέχνης, βρίσκεται και φέτος για δεύτερη χρονιά εκτός του ρεπερτορίου του. Μην περιμένετε όμως σχόλια που ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Αντιθέτως. «Είναι η πορεία των πραγμάτων», λέει και εστιάζει στη δική της πορεία. «Όσο είμαστε ζωντανοί μπορούμε να κάνουμε όμορφα πράγματα, όπως αυτή η συνεργασία που έχουμε τώρα με τη Χρύσα, την Άσπα, τα δύο αγόρια, την πρόσκληση του Βίλυ Ανδρέου και τις παραστάσεις που προηγήθηκαν στην Καβάλα. Όπου όμως και να δουλέψω, ό,τι και να κάνω, το ότι γεννήθηκα και γαλουχήθηκα μέσα στο Θέατρο Τέχνης είναι η στάμπα μου. Ένας άυλος τίτλος που τον έχουμε πολλοί ηθοποιοί και τον καμαρώνουμε».


Έκθεση, έκδοση, συνέδριο για τα 100 χρόνια Κουν

«Το Θέατρο Τέχνης υπάρχει στον ορίζοντά μου και με αφορά απολύτως», απαντά η Κάτια Γέρου σε σχετική ερώτηση των «ΝΕΩΝ». «Το 2008 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Κάρολου Κουν. Προγραμματίζουμε Διεθνές Συνέδριο και δουλεύουμε για μία έκδοση και μία έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, τον Σεπτέμβριο του 2008.

Ένα φιλόδοξο πρότζεκτ, το οποίο ακόμα και αν δεν γίνει όπως το ονειρευόμαστε και το σχεδιάζουμε, θα σωθεί ωστόσο ένα κομμάτι τού αρχείου του Θεάτρου Τέχνης».

1908: Ο Κάρολος Κουν γεννήθηκε στην Προύσα 1929: Διορίστηκε καθηγητής Αγγλικής γλώσσας στο Αμερικάνικο Κολέγιο 1934: ΄Ιδρυσε τη Λαϊκή Σκηνή 1939: Πρώτη επαγγελματική σκηνοθεσία στο Ελληνικό Ωδείο («Βυσσινόκηπος»)

1942: Ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης και τη Σχολή του (πρώτη παράσταση: «Αγριόπαπια»)

1950: Διάλυση του Θεάτρου Τέχνης λόγω οικονομικών δυσχερειών 1955: Ανασυγκρότηση του Τέχνης στο Υπόγειο του «Ορφέα» 1959: Οι «Όρνιθες» βάζουν τα θεμέλια για την αναβίωση του αρχαίου δράματος με λαϊκά στοιχεία σε μοντέρνα εκτέλεση 1975: Το Τέχνης πρωτομπαίνει στην Επίδαυρο 1984: Απόκτηση δεύτερης σκηνής στην Φρυνίχου (Πλάκα)

1986: Ο θεμελιωτής του πολιτισμού μας που η τέχνη του έγινε «καλλιτεχνική θρησκεία» πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών