[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Άλλος έχει τ΄ όνομα…

Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ, το ήθος, ο επαγγελματισμός, η απλότητα, η πολιτική συνείδηση λέμε ότι όλο και πιο πολύ εκλείπουν από τη χορτάτη και εύκολη σε αφορισμούς κοινωνία μας. Επιστρέφοντας από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η εικόνα που κρατώ βαθιά μέσα μου είναι αυτή των Αμερικανών καλλιτεχνών οι οποίοι τιμήθηκαν φέτος και διακρίθηκαν για όλα τα παραπάνω. Ο λόγος για τον σκηνοθέτη Τζον Σέιλς και τους μόνιμους ηθοποιούς πολλών ταινιών του- τον σταρ Ντάνι Γκλόβερ, τον βραβευμένο με Όσκαρ Κρις Κούπερ, τον Ντέιβιντ Στράδερν. Αλλά και τον σταρ Τζον Μάλκοβιτς. Όλοι τους τιμήθηκαν για το μέχρι τώρα έργο τους. Και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα με τη σεμνότητα, τον επαγγελματισμό και το κέφι τους να συμμετέχουν όχι μόνο στα προγραμματισμένα τους masterclass, αλλά και στην απλή επαφή τους με τους θεατές, χωρίς ίχνος βεντετισμού. Ξέρω ότι όλα αυτά τα παρατήρησαν και πολλοί από τους 150.000 φετινούς σινεφίλ και «πήραν» κάτι από την αύρα πολιτισμού που εξέπεμπαν αυτά τα πρόσωπα. Μια εικόνα αντίθετη με την άλλη άκρη του εύκολου αφορισμού «ε, αυτά είναι Αμερικανάκια» ή του στυλ «τι μας πέρασαν εμάς, για Αμερικανάκια;». Μια ευκολία που μας βολεύει πολλές φορές να φαινόμαστε «προοδευτικοί» και να συμπεριφερόμαστε, να πράττουμε, «συντηρητικά». Και ομολογώ πως είδαμε ζωντανή μπροστά μας την «άλλη Αμερική» που ακούμε από πολλούς φίλους οι οποίοι την έχουν επισκεφθεί και δεν έχει καμία σχέση με αυτή την Αμερική που μας σερβίρουν είτε το CΝΝ είτε άλλα διεθνή κανάλια (αυτά μιμούνται και τα εγχώρια, και πολλές φορές η εικόνα που βγαίνει για τον Νεοέλληνα και τη σημερινή ελληνική κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα). Αν τώρα συγκρίνεις αυτή την εικόνα του ήθους και του επαγγελματισμού που εξέπεμπαν οι παραπάνω Αμερικανοί καλλιτέχνες με την εικόνα των δικών μας που παραβρέθηκαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σε πιάνει μελαγχολία… Από τη μια η απλότητα, το ήθος, ο επαγγελματισμός, η καταδεκτικότητα. Από την άλλη, η μικροψυχία, το άγχος, η ανασφάλεια, η ματαιοδοξία, ο καριερισμός, η αδιαφορία. Ευτυχώς που υπήρξε και ο βετεράνος και μοναχικός σκηνοθέτης μας, ο Κώστας Σφήκας, ο οποίος μόλις σηκώθηκε για να παραλάβει το βραβείο του μας θύμισε την Ελλάδα που έχει «πεθάνει» μέσα μας…