Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Όλα στο πόδι

ΟΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΕΙ τις ημέρες αυτές τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου να υπερασπίζονται την τροπολογία Αλογοσκούφη για τους περιορισμούς στην απόκτηση μετοχών στρατηγικών δημόσιων επιχειρήσεων από επενδυτές εκτός ελληνικού Δημοσίου, αναρωτιέται αν είναι τα ίδια άτομα που μέχρι χθες ορκίζονταν στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού.

Το πάθος και ο πλούτος των επιχειρημάτων με τα οποία υποστηρίζουν την κρατική παρέμβαση και τη μέριμνα για τη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Λες και διέγραψαν με μια μονοκονδυλιά τις μέχρι χθες πεποιθήσεις τους για την ικανότητα της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού να προσφέρουν πάντα τις καλύτερες λύσεις. Βεβαίως και αλλού στην Ευρώπη, όπως στη Γαλλία και τη Γερμανία, υπήρξαν συντηρητικές κυβερνήσεις που υπερασπίστηκαν τον παρεμβατικό ρόλο του κράτους και δεν δίστασαν να ορθώσουν τείχη προστατευτισμού για να υπερασπιστούν επιχειρήσεις που θεωρούσαν στρατηγικής σημασίας. Ακόμη και η απολύτως νεοφιλελεύθερη Αμερική δεν το έχει σε τίποτα να θέτει κάθε τόσο περιορισμούς σε εισαγωγές προϊόντων ή να απαγορεύει εξαγορές υποδομών από συγκεκριμένους επενδυτές (βλ. λιμάνια και αραβικά κεφάλαια).

Το πρόβλημα με τους εγχώριους όψιμους κρατικιστές είναι ότι οδηγήθηκαν στη λύση αυτή από τις περιστάσεις και όχι στο πλαίσιο ενός στρατηγικού σχεδιασμού τους. Εξ ου και όλα έγιναν στο πόδι, χωρίς προσυνεννόηση με τις Βρυξέλλες, με αποτέλεσμα η «χρυσή μετοχή» που ασπάστηκε τελικώς ο κ. Αλογοσκούφης να κινδυνεύει να καεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.