[ Δρόμοι ]

Μια μητέρα…
… απούσα, ένας πατέρας αλκοολικός και βίαιος, μια φιλενάδα εγωίστρια και πανούργα. Ο Μαρτίν πράγματι δεν στάθηκε τυχερός (στο βιβλίο του Κέβιν Μπρουκς «Πώς σκότωσα τον πατέρα μου»). Ούτε η Αγγελική. Η μάνα της πεθαίνει από καρκίνο, ο πατέρας από τον καημό, και η ίδια ξεδίνει την οργή της στο μποξ, ώσπου τη γονατίζει η βία των άλλων (στο βιβλίο του Ρισάρ Κουαγιέ «Η Αγγελική παίζει μποξ»).

Οι περιπτώσεις…
… αυτές είναι άραγε εξαιρετικές; Το αντίθετο. Αυτοί οι δύο νέοι είναι το ίδιο συνηθισμένοι όσο και όλοι οι άλλοι που πρωταγωνιστούν στο Μοντρέιγ. Η αυτοκτονία, η αρρώστια, ο θάνατος, ο βιασμός, η κακοποίηση, η ζωή στον δρόμο, με δυο λόγια τα χειρότερα πράγματα που μπορεί να συναντήσει ένα παιδί στη ζωή του, μοιάζουν να έχουν δώσει φέτος ραντεβού στην έκθεση παιδικού βιβλίου που γίνεται σε αυτή τη γαλλική πόλη. Γιατί τόση μαυρίλα; Επειδή τα βιβλία για τα παιδιά και τους νέους συνήθως τα γράφουν οι μεγάλοι. Και ο κόσμος όπου μέσα του ζουν δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας για τις επόμενες γενιές. Η σημειολόγος Μαριέτ Νταριγκράντ εξηγεί στην εφημερίδα «Λε Μοντ»: «Προσφέρουν στα παιδιά βιβλία που τα βυθίζουν σε μια ζοφερή πραγματικότητα, όπως ακριβώς θα την έβλεπε κανείς σήμερα στα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης». Έτσι τα βιβλία που προορίζονται για τους νέους γίνονται βιβλία που περιστρέφονται γύρω από τους νέους. Σαν να είναι οι συγγραφείς τους ρεπόρτερ οι οποίοι μεταδίδουν την πραγματικότητα των ταραγμένων καιρών που ζούμε, προσπαθώντας να μπουν μέσα στο μυαλό των παιδιών.

Οι συγγραφείς…
… γράφουν έχοντας στον νου τους έναν παιδικό κόσμο όπως τον έζησαν κι όπως τον φαντάζονται αυτοί. Κι όπως τον θυμούνται να ήταν στα δικά τους παιδικά χρόνια. Μόνο που δεν είναι πια. «Τίποτα δεν δείχνει μια γνήσια όρεξη για ζωή», λέει η Γαλλίδα σημειολόγος. «Η ευρωπαϊκή κοινωνία μας δεν είναι πια προοδευτική και αυτό δεν επιτρέπει πλέον να κοιτάζει κανείς με μια αισιόδοξη ματιά το μέλλον. Κι όμως, αυτό ακριβώς έχουν σήμερα ανάγκη τα παιδιά και οι νέοι: να μπορούν να ονειρευτούν μια καλύτερη ζωή».

Στο ζοφερό…
… αυτό τοπίο υπάρχει ευτυχώς μια άκρη όπου μπορεί να χωρέσει το όνειρο. Όπως το «Αλφαβητάρι των ονείρων» της Σούζαν Φλέτσερ. Ο Μιτρά και ο αδελφός του Μπαμπάκ, ύστερα από μια υπέροχη αλλά και τρομακτική πορεία μέσα στην έρημο, καταφέρουν να βρουν τον δρόμο τους προς το μέλλον τους. Είναι από τα ελάχιστα βιβλία της έκθεσης που δεν δείχνουν στους νέους τον κόσμο τους σαν καθρέφτης, όπως είναι πραγματικά σήμερα, αλλά που περνούν από την άλλη μεριά του καθρέφτη, όπως θα μπορούσε να ήταν αυτός ο κόσμος. Όμως, η αλήθεια είναι πως τα περισσότερα παιδιά σήμερα δυσκολεύονται πολύ να διασχίσουν με επιτυχία την έρημο που τους άφησαν κληρονομιά οι μεγάλοι.