[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Παράταση… στην Παιδεία

Μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα μας σε μία περίοδο παγκόσμιων διαρθρωτικών αλλαγών στην παραγωγή και τη χρήση της γνώσης, είναι η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος ώστε η Παιδεία μας να αποκτήσει την αναγκαία ποιότητα και αποτελεσματικότητα και να ανταποκριθεί στη ραγδαία μεταβολή του διεθνούς περιβάλλοντος. Παιδεία, απασχόληση και ανάπτυξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το μέλλον της νέας γενιάς, γι΄ αυτό και πρέπει να έχουν προτεραιότητα στην πολιτική τής εκάστοτε κυβέρνησης. Οι πρόωρες εκλογές άφησαν ανοικτά τα θέματα της Παιδείας και η νέα κυβέρνηση φαίνεται ότι προχωρεί σε… παράταση.

Ένα από τα θέματα αυτά ιδιαίτερα σημαντικό για την πορεία των νέων στην Ελλάδα είναι η εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Η εισαγωγή αυτή απαιτεί αναμφισβήτητα τον έλεγχο των υποψηφίων. Το ζητούμενο όμως είναι με ποιο τρόπο θα γίνεται ο έλεγχος αυτός. Είναι γεγονός ότι το ισχύον σύστημα εξασφαλίζει μόνο και κατά γενική ομολογία τον αδιάβλητο τρόπο εξετάσεων και όχι την ουσία, δηλαδή τον έλεγχο των πραγματικών ικανοτήτων των υποψηφίων, ο οποίος θα διευκολύνει στη συνέχεια το έργο των πανεπιστημιακών δασκάλων.

Είναι γεγονός ότι η έλλειψη γενικής μόρφωσης χαρακτηρίζει τους μαθητές τού Λυκείου, οι οποίοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Όμως, το Λύκειο οφείλει να εξασφαλίζει τις στέρεες εκείνες βάσεις στις οποίες θα στηριχτεί ο πολίτης τής έντονα ανταγωνιστικής κοινωνίας, προκειμένου να προχωρήσει στην επανακατάρτιση και στη συνεχή διά βίου εκπαίδευση που αποτελεί όρο για τη διασφάλιση εργασίας και την εξέλιξή του σε όποιο επάγγελμα θελήσει να επιλέξει. Λησμονήσαμε για χρόνια τη σημασία της γενικής παιδείας και σήμερα διαπιστώνουμε τα αρνητικά αποτελέσματα του παραγκωνισμού της.

Ένας τρόπος, λοιπόν, για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, που αξίζει πιστεύω να εξεταστεί, είναι η αναβάθμιση του Λυκείου και η αποδέσμευσή του από το εξεταστικό με ελεύθερη και εσωτερικά ελεγχόμενη από τα ίδια τα ΑΕΙ πρόσβαση στα Τμήματα επιλογής.

ΛΗΣΜΟΝΗΣΑΜΕ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

τη σημασία της γενικής παιδείας και σήμερα διαπιστώνουμε τα αρνητικά αποτελέσματα του παραγκωνισμού της

Δημιουργία κύκλου εισαγωγικών μαθημάτων κατά Τμήματα και δυνατότητα των υποψηφίων για οριζόντια επιλογή Τμημάτων μέσα στην ίδια Σχολή Θεωρητικών ή Θετικών Επιστημών.

Από το 2005-2006 οι απόφοιτοι της Γ΄ Λυκείου αντιμετωπίζουν το νέο σύστημα Πανελληνίων Εξετάσεων, το οποίο ορίζει ως προϋπόθεση εισαγωγής τη βαθμολογική βάση (10 με άριστα το 20 για τον γενικό βαθμό πρόσβασης ή 10.000 μονάδες με άριστα τις 20.000 μονάδες). Σύμφωνα με τη ρύθμιση αυτή του υπουργείου Παιδείας οι κάτοχοι Απολυτηρίου Λυκείου αποκλείονται από την εισαγωγή τους στα ιταλικά Πανεπιστήμια. Οι επίσημες ιταλικές αρχές θεωρούν ότι το Απολυτήριο Λυκείου πρέπει να συνοδεύεται από Dichiarazione di Valore (Βεβαίωση Πρόσβασης). Αυτό σημαίνει απλά ότι ο απόφοιτος ελληνικού Λυκείου θα πρέπει να έχει λάβει μέρος στις Πανελλήνιες Εξετάσεις και να έχει εισαχθεί σε ελληνικό πανεπιστημιακό ίδρυμα. Η υποβάθμιση του ελληνικού τίτλου σπουδών είναι πρωτόγνωρη και απαράδεκτη για χώρα της Ε.Ε., και παρά τις ενέργειες βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το θέμα δεν έχει ακόμη αντιμετωπιστεί. Αποτέλεσμα αυτής της παράτασης του προβλήματος είναι η στέρηση του δικαιώματος Έλληνα πολίτη και πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατέχει τον ελληνικό αυτό τίτλο να εγγραφεί σε Πανεπιστήμιο της Ιταλίας. Και πού θα οδηγηθεί άραγε ο πολίτης αυτός; Το πιθανότερο είναι να στραφεί σε ιδιωτικά ιδρύματα, όταν μάλιστα σήμερα τα ιδιωτικά κολέγια «γεγόνασι Πανεπιστήμια» και ο ενταφιασμός των δημόσιων Πανεπιστημίων που επιχειρείται, διανθίζεται με το διαρκές μνημόσυνο του άρθρου 16, ενώ οι νομοθετικές ρυθμίσεις αναμένονται.

O μεγάλος φιλόσοφος και πολιτικός Κικέρωνας στο έργο του «Περί Νόμων» επισημαίνει ότι ο νόμος είναι προσδιορισμένος από την ίδια τη φύση ως μία κατά κάποιον τρόπο φυσική λειτουργία της ηθικής και όχι μία σύμβαση που αλλάζει από πολιτεία σε πολιτεία. Η Πλατωνική, κατά βάση, αυτή θεωρία θα πρέπει να γίνει «μέγιστο μάθημα» για τους πολιτικούς μας.

Σκέψεις και προβληματισμοί για την Παιδεία «χωρίς παιδιά» υπάρχουν πολλοί και σημαντικοί καθώς και διάλογοι παντός τύπου. Οι λύσεις όμως πιέζουν και παρατείνουν την ανασφάλεια των νέων μας, που είναι και αυτοί πολίτες της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Η Στέλλα Πριόβολου είναι καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών