[ Δρόμοι ]

Η χώρα του…
… απεργεί, αλλά ο Σαρκολέων μένει προσκολλημένος στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του. Τις λατρεύει σαν θρησκεία. Κι όταν η οικονομία λατρεύεται σαν θρησκεία, δεν μιλούν για τον σατανά στον οίκο του θεού. Εμείς όμως θα μιλήσουμε γι΄ αυτόν.

Μια σύγκριση.
Δυο ζευγάρια δασκάλων στη Γαλλία, με απόσταση περίπου πενήντα ετών μεταξύ τους. Το ένα ζευγάρι στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Το άλλο σήμερα.

Τα ονόματά τους…
… είναι Αιμέ και Αλμπέρ. Έπιασαν δουλειά λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1950 τους βρήκε διορισμένους στο ίδιο μικρό χωριό. Το 1955 είχαν κιόλας αποκτήσει το πρώτο τους αυτοκίνητο, ένα Simca. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πήγαν διακοπές με τα τρία κοριτσάκια τους. Στο χωριό τους, μαζί με τον εφημέριο και τον δήμαρχο, ήταν κι αυτοί δυο πρόσωπα σημαντικά. Και δακτυλοδεικτούμενα. Αν ο Αλμπέρ και η Αιμέ τύχαινε να αρπάξουν κανέναν μπόμπιρα από το αυτί στο σχολειό, ούτε του περνούσε από τον νου να πάει να παραπονεθεί στον πατέρα του, γιατί τότε θα την είχε σίγουρη τη σφαλιάρα. Ο Αλμπέρ βγήκε στη σύνταξη στα πενήντα πέντε. Εξακολούθησε για ένα διάστημα να εργάζεται στο δημαρχείο, όχι από ανάγκη αλλά από ευχαρίστηση. Με τρία παιδιά, η Αιμέ μπόρεσε να πάρει σύνταξη στα πενήντα δύο. Με τις οικονομίες του, το ζευγάρι αγόρασε ένα καλό διαμέρισμα. Η σύνταξη τούς έφτανε- ο μισθός τους σε ευρώ ήταν 200 το 1948, δηλαδή περίπου 1.500 σημερινά- κι έκαναν μπόλικες εκδρομές με τους πρώην συναδέλφους τους.

Γαλλία 2007.
Η Αλεξία και ο Αντουάν έπιασαν δουλειά πριν από τρία χρόνια. Σήμερα βγάζουν 3.300 ευρώ, πληρώνουν 1.050 στο νοίκι και βάζουν κατά μέρος ένα ποσό για τον βρεφονηπιακό σταθμό των δύο παιδιών τους. Έχουν ένα Scenic που το αγόρασαν μισοτιμής και ένα παλιό Τwingo. Ο Αντουάν πηγαίνει με το αυτοκίνητο 80 και η Αλεξία 30 χιλιόμετρα τη μέρα. Έχουν καιρό να κάνουν διακοπές. Ακόμη περιμένουν να τους διορίσουν στο ίδιο χωριό. Κι αναρωτιούνται πότε επιτέλους θα αποκτήσουν όση οικονομική άνεση χρειάζεται για να αποκτήσουν και τρίτο παιδί. Το νωρίτερο, ο Αντουάν θα βγει στη σύνταξη αφού συμπληρώσει τα εξήντα. Εκείνη λίγο πιο πριν, αν όλα πάνε καλά και δεν της καταγγείλουν τη σύμβαση μονομερώς. Πολλές φορές, ο Αντουάν και η Αλεξία αναρωτιούνται. Τι απέγιναν όλα εκείνα τα καλά που χαίρονταν οι συνάδελφοί τους πριν από πενήντα χρόνια; Γιατί αυτοί να ιδροκοπούν για να τα βγάλουν πέρα, ενώ εκείνοι ζούσαν αβίαστα; Αφού η χώρα τους, όπως λέει ο Σαρκολέων, είναι σήμερα 7,5 φορές πλουσιότερη από όσο ήταν το 1950, γιατί δεν έγιναν το ίδιο πλουσιότεροι και οι εργαζόμενοί της; Είναι απορίες που βασανίζουν τους εργαζόμενους σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Οι κυβερνήσεις τους ξορκίζουν τον σατανά με φραγγέλια, αλλά σε λίγο θα είναι πολύ αργά: το εκκλησίασμα έχει ξεχυθεί στους δρόμους.