Όταν το Ν γίνεται κόκκινο πανί

Δεν σας κρύβω ότι περιμένω πώς και πώς τα πρώτα χιόνια. Όχι μόνο για τη χαρά που δίνουν στην πιτσιρικαρία, αλλά πολύ περισσότερο για τα πολεμικά ανακοινωθέντα των τηλεοπτικών σταθμών. Θα βρεθούν λοιπόν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας οι αλυσίδες για τα λάστιχα, οι νταλίκες θα διπλώνουν στα Τέμπη όπου «η χώρα κόπηκε στα δύο», θα περονιάσουμε από το κρύο μόλις πληροφορηθούμε την κατώτατη θερμοκρασία στο Νευροκόπι και βέβαια θα επισκεφθούμε- συμβολικά και υποχρεωτικά- τους κατοίκους σε μερικά αποκλεισμένα χωΑποκλεισμένοι ριά. είναι όμως και δεκάδες χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μας που ζουν ανάμεσά μας και έχουν μπει στο περιθώριο όχι εξαιτίας κάποιου προβλήματος υγείας, αλλά επειδή δεν οδηγούν αυτοκίνητο. Δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις εκείνων που δεν έχουν πάρει δίπλωμα για τον άλφα ή βήτα λόγο. Αναφέρομαι σε όσους έδωσαν κάποτε εξετάσεις, τις πέρασαν, κάθησαν για λίγο στο τιμόνι και μετά τα παράτησαν. Οι λόγοι είναι πολλοί, κάθε περίπτωση διαφέρει από την άλλη, όλες έχουν όμως μία κοινή συνισταμένη. Οι άνθρωποι αυτοί διώχτηκαν ουσιαστικά από τους υπόλοιπους, από τα τζιμάνια και τους έμπειρους, επειδή δεν ανταποκρίθηκαν στις «απαιτήσεις» μιας κυκλοφοριακής ζούγκλας με μοναδικό κανόνα τον νόμο του ισχυΡίξτε ρού. μια ματιά στους συγγενείς σας, στους φίλους σας, στο κοινωνικό σας περιβάλλον και είμαι σίγουρος ότι θα ανακαλύψετε κάποιον ή κάποιους που πέταξαν λευκή πετσέτα και σταμάτησαν να οδηγούν νωρίς νωρίς, ώστε να διατηρήσουν την ψυχική τους ηρεμία. Άλλοι δεν ξεπέρασαν τις τραυματικές εμπειρίες ενός ατυχήματος- όχι απαραίτητα σοβαρού- τις πρώτες ημέρες που ξεκίνησαν να οδηγούν. Άλλοι δεν μπορούσαν πλέον να ακούν τα σχολιανά τους, κάθε φορά που καθυστερούσαν να παρκάρουν. Και άλλοι διαπίστωσαν ότι το μεγάλο Ν στο πίσω παρμπρίζ του Ι.Χ. τους λειτουργούσε σαν κόκκινο πανί για ορισμένους ανεγκέφαλους. Η αποχή δεν αποτελεί λύση. Η ζωή τρέχει, οι συνθήκες αλλάζουν, δημιουργούμε οικογένεια και ξαφνικά πρέπει να πάρουμε πάλι το τιμόνι στα χέρια μας για να μην γίνει το έτερον ήμισυ άνθρωπος-λάστιχο. Η μαγική λέξη που θα έδινε λύση στο πρόβλημα ονομάζεται «μετεκπαίδευση». Δυστυχώς όμως υπάρχουν ελάχιστοι εκπαιδευτές οι οποίοι βοηθούν επιστημονικά στην επανένταξη των αποκλεισμένων και όταν φτάσει ο κόμπος στο χτένι βασιζόμαστε συνήθως σε εμπειρικές πρακτικές. Το κενό είναι μεγάλο, γι΄ αυτό εξάλλου και στο εξωτερικό υπάρχουν ειδικά εκπαιδευμένοι δάσκαλοι οδήγησης για τέτοιες περιπτώσεις. Μήπως έφτασε η ώρα να τους μιμηθούμε;