[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Για το ηθικόν του πράγματος…

Χάσαμε το μέτρο και τον… μπούσουλα για μία ακόμη φορά! Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται- και οτιδήποτε επαναλαμβάνεται μετατρέπεται σε σύνηθες, ανιαρό και αδιάφορο- ουδείς πλέον ενδιαφέρεται για τις πολλαπλές γκάφες. Συνήθως, αρκούμεθα να σφυρίζουμε αδιάφορα και… αλήτικα, υποδυόμενοι πως δεν συμβαίνει τίποτα.

«ΚΑΠΗ» είχαν αποκαλέσει- οι γνωστοί ακατονόμαστοι- την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου και τον Ρεχάγκελ- ούτε λίγο, ούτε πολύ- ξοφλημένο.

Ήταν που φουσκώσαμε από εθνική υπερηφάνεια, ψηλώσαμε καμιά δεκαριά πόντους και μετά δεν καταδεχόμασταν να πατήσουμε γη.

Με το ένα και με το άλλο, ο Γερμανός προπονητής από ήρωας ξέπεσε σε σάκο του μποξ, πάνω στον οποίο έβγαλαν την οργή τους δεκάδες ειδήμονες, οπαδοί… άσχετοι. Να κρίνω τα επιχειρήματά τους δεν μπορώ, και εγώ άλλωστε άσχετη είμαι, αλλά- έστω, με τα λίγα που ξέρω, όπως για παράδειγμα πως o ίδιος προπονητής οδήγησε την ίδια ομάδα στο…

χρυσό- μου έκανε εντύπωση η λύσσα αρκετών να ξεφτιλίζουν τον Ρεχάγκελ, τους παίκτες, τα εθνικά μας… καμάρια! (ε, για τι άλλο να καμαρώνουμε άλλωστε… εδώ που φτάσαμε).

Πάμε πάλι: Ελλαδάρα τρέλανέ μας! Ομαδάρα φέρε μας το χρυσό! Κυυυυυυπελλό! Κυυυυυυυυυυπελλό!… Πάλλεται ο αγωνιστικός χώρος από τα συνθήματα των φιλάθλων. Το «τρύπια» δίχτυα των αντιπάλων χλευάζονται και το ηθικό παίρνει τον ανήφορο.

Μόνο που ούτε ένας δεν ξεμύτισε για να ζητήσει ένα συγγνώμη για όλα εκείνα που είχε σούρει εναντίον παντός υπευθύνου και ατάλαντου επαγγελματία ποδοσφαιριστή και προπονητή. Έτσι, για το ηθικόν του πράγματος. Για ποιο;