[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η στενωπός του ΠΑΣΟΚ

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ της περασμένης Κυριακής στο ΠΑΣΟΚ, ως διαδικασία αλλά και ως αποτελέσματα- και ανεξάρτητα από τα πρόσωπα των δύο υποψηφίων προέδρωνανέδειξε αυτό που λέμε δύο κόμματα στη συσκευασία του ενός. Σε αντίθεση όμως με το σαμπουάν «δύο σε ένα», όπου καθαριστικό και κρέμα συνενώνονται σε μια ενιαία, αποτελεσματική βάσει των πωλήσεων, ουσία, το ΠΑΣΟΚ μετά δυσκολίας κρύβει την ανομοιογένειά του- κοινωνική, ταξική και, τελικά, ιδεολογική:

Από τη μια βρίσκεται ένα τμήμα της κοινωνίας από τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, σχετικά χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, με ευθείες αναφορές στο ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ΄80 και το πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου. Από την άλλη βρίσκεται ένα τμήμα μεσαίων στρωμάτων και μεσαίου έως ανώτερου μορφωτικού επιπέδου, με αναφορά στην ανάπτυξη που παρουσίασε η Ελλάδα επί πρωθυπουργίας Σημίτη.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που θα επιδιώξει να εκφράσει το πρώτο κομμάτι, αυτομάτως θα πετύχει δύο δεινά: αφενός μεν θα σπρώξει το έτερο κομμάτι στην αγκαλιά της Ν.Δ., αφετέρου θα βρεθεί να διαγκωνίζεται με την Αριστερά για το ίδιο κοινόόντας μάλιστα λιγότερο πειστικό, αφού έχει θητεύσει στην κυβέρνηση.

Εάν πάλι ο κ. Παπανδρέου επιδιώξει να εκφράσει το δεύτερο κομμάτι- στο οποίο ψυχολογικά ο ίδιος ανήκει- θα απομονωθεί από αυτούς που του διασφάλισαν την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.

Ο τρίτος δρόμος- το «πάντρεμα» – είναι κάτι ακόμη πιο δύσκολο. Μοιάζει λίγο σαν να προσπαθεί κανείς να αναμείξει νερό με λάδι. Και μάλλον θα οδηγούσε σε στρογγυλέματα σαν κι αυτά των τελευταίων τριών ετών, που καταλήγουν απολιτίκ διατυπώσεις κενές περιεχομένου.

Τούτων δοθέντων, η επόμενη ημέρα στο ΠΑΣΟΚ δεν έχει ξημερώσει τόσο ρόδινη όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και το έργο του Γιώργου Παπανδρέου, επίσης, δεν είναι ούτε τόσο εύκολο ούτε τόσο απλό όσο νομίζουν κάποιοι- και, πάντως, δεν είναι υπόθεση «διαχείρισης» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης!