Ντόμινο η παρανομία

Οι λίγοι- αλλά σαφώς ποιοτικοί- αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται ότι την περασμένη εβδομάδα είχα θίξει την άγνοια των παιδιών μας σε θέματα οδικής ασφάλειας. Έγραφα μάλιστα, ότι τα 9 στα 10 Ελληνόπουλα ταυτίζουν- παρατηρώντας τους γονείς τους- το πορτοκαλί φανάρι με πράσινο, δηλαδή θεωρούν ότι πρέπει να επιταχύνεις και να περάσεις, και όχι να σταματήσεις. Εκεί ακριβώς ήταν και το θέμα που επεσήμανε καλός συνάδελφος: «Για τόλμα να φρενάρεις και να σταματήσεις στο πορτοκαλί, και αν δεν πέσει πάνω σου αυτός που έρχεται από πίσω, να μου τρυπήσεις τη μύτη». Δεν ασπάζομαι αυτή την άποψη, όμως εκείνη τη στιγμή πέρασαν φλας μπακ στη μνήμη μου τα στριγγλίσματα των ελαστικών από αυτοκίνητα που με ακολουθούσαν, ενώ εγώ σταματούσα με πορτοκαλί. Αυτόματα συνειδητοποίησα ότι η λανθασμένη συμπεριφορά κάποιων οδηγών λειτουργεί σαν ντόμινο και για τους άλλους, που αναγκάζονται να προσαρμοστούν για να επιβιώσουν και να μη γίνουν οι ίδιοι δακτυλοδεικτούμενοι. Αν δεν με πιστεύετε, σας παραπέμπω σε μερικές πολύ συνηθισμένες εικόνες από τους ελληνικούς δρόμους, εκτός από εκείνη της παραβίασης του πορτοκαλί σηματοδότη. Οδηγείτε για παράδειγμα σε έναν δρόμο, ο οποίος διαθέτει λεωφορειολωρίδα και θέλετε να στρίψετε σε μια διασταύρωση δεξιά. Κανονικά πρέπει να πλασαριστούμε δεξιά στον λεωφορειόδρομο λίγα μέτρα πριν από τη διασταύρωση. Τι γίνεται όμως όταν βλέπουμε άλλους οδηγούς που θέλουν επίσης να στρίψουν, να έχουν μπει ήδη πολύ νωρίτερα στη λεωφορειολωρίδα; Σε αυτή την περίπτωση κινδυνεύεις να κολλήσεις στη μέση του δρόμου και να ακούσεις τα εξ αμάξης απ΄ όσους συνεχίζουν ευθεία ή αναγκάζεσαι να μη στρίψεις τελικά. Έτσι όμως ξεχωρίζει ο έμπειρος οδηγός! Την επόμενη φορά μπαίνεις κι εσύ νωρίς νωρίς στον λεωφορειόδρομο και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Άλλη περίπτωση, εξίσου «συναρπαστική» και επικίνδυνη. Οι Έλληνες οδηγοί γνωρίζουν μαθηματικά και εφαρμόζουν άριστα στην πράξη το θεώρημα ότι η ευθεία είναι η συντομοτέρα πάσης γραμμής. Γι΄ αυτό και σε δρόμους με πολλές λωρίδες και ζικ ζακ κόβουν δρόμο και κινούνται ευθεία. Όποιος ακολουθήσει πιστά τη χάραξη της λωρίδας του θα εισπράξει απορημένα βλέμματα, ανοιχτές παλάμες και ενδεχομένως έναν εμβολισμό του αυτοκινήτου που οδηγεί. Γι΄ αυτό λοιπόν προσαρμόζεσαι και κάνεις τις «παρανομίες σου» (καταλάβατε τώρα, να σταματάς στο πορτοκαλί, να μπαίνεις στη λεωφορειολωρίδα όταν πρέπει πραγματικά, κ.λπ.), μόνον όταν διαπιστώνεις ότι δεν σε απειλούν οι… γνώστες. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον δίκιο είχε ο συνάδελφος!