«Σε μας, όλα επιτρέπονται»

Μόνο του το Κόμμα των Μπολσεβίκων θα ήταν ανίκανο να καταλάβει την εξουσία. Το «δημοκρατικό» καθεστώς που γεννήθηκε από την επανάσταση του Φεβρουαρίου το υπονόμευσαν όλοι.

Τα σοβιέτ, τα οποία υπονόμευαν την εξουσία της προσωρινής κυβέρνησης, οι στασιαστές στρατιώτες και οι εργάτες του Πέτρογκραντ, οι λιποτάκτες, οι χωρικοί που είχαν οικειοποιηθεί εδάφη, ακόμη και η μικρή μπουρζουαζία των διανοουμένων από την οποία προέρχονταν οι περισσότεροι μαχητικοί επαναστάτες. Ωστόσο, μόλις πήραν την εξουσία, οι Μπολσεβίκοι στράφηκαν με ανήκουστη ωμότητα εναντίον όλων αυτών των κοινωνικών στρωμάτων.

Από τα παλιά επαναστατικά κόμματα, μόνον οι επαναστάτες σοσιαλιστές, οι επιλεγόμενοι «της αριστεράς», συμμετείχαν για μερικούς μήνες στην εξουσία, αλλά για τους τύπους. Το Φεβρουάριο του 1918, ένας απ΄ αυτούς, επίτροπος Δικαιοσύνης, σοκαρισμένος από ένα διάταγμα του Λένιν που ζητούσε «την επιτόπου εκτέλεση όλων των κερδοσκόπων, χούλιγκαν και αντεπαναστατών», λέει πως θα ήταν καλύτερα να ονομαστεί «επίτροπος Εξόντωσης». Βλέπει το πρόσωπο του Λένιν να φωτίζεται και ακούει τον μπολσεβίκο αρχηγό να του απαντά: «Είναι ακριβώς αυτό, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε»…

Στα εργοστάσια που ο Λένιν θέτει υπό την κρατική εξουσία, η αγοραστική δύναμη των εργατών πέφτει κάθετα. Ξεσπούν απεργίες. Τον Μάιο, η αστυνομία ανοίγει πυρ εναντίον πλήθους εργατών σε προάστιο του Πέτρογκραντ, τον Ιούνιο εκτελούνται δεκάδες οργανωτές μιας απεργίας. Σε όλη τη Ρωσία η αντίσταση εργατών, οι οποίοι αρνούνται την καταναγκαστική εργασία τις Κυριακές, διαμαρτύρονται για τα δελτία τροφίμων ή απλώς αντιδρούν στην τρομοκρατία, καταστέλλεται βίαια.

Ο Λένιν, απαιτεί «μαζικές εκτελέσεις» για να σπάσει μια απεργία σιδηροδρομικών. Η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας, την οποία προωθεί ο Τρότσκι, εξισώνει κάθε απεργία με προδοσία. Και οδηγεί σε αδιανόητα άκρα, όπως στην εκτέλεση ομήρων- εργατών- όταν οι ποσοστώσεις του εργοστασίου δεν τηρούνται.

Στην ύπαιθρο, από το 1918 και τουλάχιστον ώς το 1922, η γενικευμένη πρακτική επίταξης των συγκομιδών προκαλεί εκατοντάδες εξεγέρσεις. Καταστέλλονται με όλα τα μέσα- βασανιστήρια, εκτελέσεις, πυρπόληση χωριών- και κυρίως με την πείνα, μια πείνα τόσο ακραία που οδηγεί, ιδιαίτερα στην περιοχή του Βόλγα, σε φαινόμενα κανιβαλισμού σε αρκετά μεγάλη κλίμακα- απελπισμένοι έφταναν να τρώνε τα ίδια τα παιδιά τους.

Σαδιστικός λυρισμός
Η βία που ματώνει τη Ρωσία είναι σύμφωνη με τη ρητή βούληση των Μπολσεβίκων ηγετών. Με πρώτο τον Λένιν, δεν έπαψαν όχι μόνο να την ενθαρρύνουν, αλλά και να την εγκωμιάζουν, μ΄ ένα είδος σαδιστικού λυρισμού. Όμως αυτή η βία είναι επίσης παρούσα στον ρωσικό κοινωνικό ιστό. Επί αιώνες, μια μικρή αριστοκρατία κυριαρχούσε συντριπτικά επί της μάζας των χωρικών. Με τον πόλεμο και μετά την επανάσταση, η βία εξαπλώθηκε παντού, με όλες τις μορφές, από τον κοινωνικό ρεβανσισμό ώς τον καθαρό συμμοριτισμό. Οι Μπολσεβίκοι ενθαρρύνουν αυτό το μίσος της κοινωνίας προς όφελός τους, «είναι εδώ για να διοχετεύσουν και να κατευθύνουν τη θεμιτή επιθυμία των καταπιεσμένων για εκδίκηση», όπως γράφει το 1918 ο Φέλιξ Τζερζίνσκι, ιδρυτής της Τσέκα.

Μόνο που στην πραγματικότητα προστατεύουν μια δικτατορία και αυτός ο τρόπος «διοχέτευσης» του μίσους οδηγεί στις χειρότερες εκτροπές. Σύντομα η Τσέκα έχει στο δυναμικό της πολύ περισσότερους διεστραμμένους εγκληματίες απ΄ ό,τι άτεγκτους επαναστάτες. Βασανίζουν, κλέβουν, συλλαμβάνουν αυθαίρετα, μεταμορφώνουν τα γραφεία τους σε «απέραντα μπορντέλα όπου φέρνουν τις αστές», επιδίδονται σε μαζικούς φόνους, «μεθυσμένοι από τη βία και το αίμα», όπως επισημαίνουν επιθεωρητές του κόμματος. Γιατί όχι, στο κάτω-κάτω, αφού όπως γράφει το «Κόκκινο Ξίφος», εφημερίδα της Τσέκα του Κιέβου, «σε μας, όλα επιτρέπονται»
«Μολυσμένοι από το βρώμικο δηλητήριο»

ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, ιδρυτής της λογοτεχνικής έκφρασης του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ο Μαξίμ Γκόρκι (1868-1936) είχε μετατρέψει, στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το διαμέρισμά του στο Πέτρογκραντ σε γενικό επιτελείο των μπολσεβίκων. Όμως δύο εβδομάδες μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση έγραφε: «Ο Λένιν και ο Τρότσκι δεν έχουν ιδέα για ελευθερία ή ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι ήδη μολυσμένοι από το βρώμικο δηλητήριο της εξουσίας». Εξάλλου το 1918 ο Γκόρκι δημοσίευσε μια συλλογή δοκιμίων με τίτλο «Άκαιρες Σκέψεις». Στα δοκίμια αυτά αποκαλούσε τον Λένιν τύραννο για τις παράλογες συλλήψεις και την καταστολή του ελεύθερου λόγου και αναρχικό για τις συνωμοτικές τακτικές του. Οι επιστολές του Λένιν προς τον Γκόρκι, το 1919, περιείχαν απειλές: «Σε συμβουλεύω: άλλαξε το περιβάλλον σου, τις απόψεις σου, τη δράση σου, αλλιώς η ζωή μπορεί να φύγει μακριά σου».