«Η αγωνία μας είναι να γίνουμε Λονδίνο»

«Η τέχνη στην Ελλάδα έχει πέσει σε τέλμα», λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Μανώλης Χάρος που «χτυπά» διπλά στην εικαστική σκηνή της Αθήνας
«Η αγωνία της νέας εικαστικής σκηνής είναι πώς θα μοιάσει σε εκείνη του Λονδίνου», λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Μανώλης Χάρος με τη διπλή παρουσία στα εικαστικά δρώμενα της Αθήνας. Μια έκθεση με «πινγκ πονγκ» ανάμεσα σε ζωγραφική και ψηφιακές εκτυπώσεις και θέμα τους πολύχρωμα τοπία στις Νέες Μορφές και μια δεύτερη στο Βυζαντινό Μουσείο, όπου επιχειρεί να δει την αισιόδοξη, την πιο «μεσογειακή» πλευρά του θανάτου ανοίγοντας διάλογο με το «Νησί των Νεκρών» του Άρνολντ Μπέκλιν.

«Έχετε πάει την τελευταία πενταετία σε μια έκθεση που να σας κάνει να αισθανθείτε κάτι; Η αγωνία της πιάτσας πλέον δεν είναι να προκαλέσει συναισθήματα στον θεατή, αλλά να κάνει κάτι που να μοιάζει με εκείνα που προβάλλονται στο εξωτερικό, θυσιάζοντας την προσωπική γραφή και την έρευνα. Όλο αυτό είναι σουσουδισμός», συνεχίζει ο 47χρονος δημιουργός που σπούδασε στο Παρίσι, έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών και έχει αφήσει την καλλιτεχνική του σφραγίδα όχι μόνο στον καμβά, αλλά και σε εκδόσεις με ποίηση Κάλβου, Καβάφη κ.ά. «Δεν με κυνήγησε η αγωνία της διεθνούς καριέρας. Όχι πως δεν την ονειρεύτηκα ή δεν την ονειρεύομαι. Έθεσα όμως ως όρο το να ζω από τη ζωγραφική μου και τα κατάφερα στην Ελλάδα. Αν δεν το είχα πετύχει, θα ξενιτευόμουν. Είχα όμως την τύχη

ΙΝFΟ

Μανώλης Χάρος, Ζωγραφική, από αύριο στις 20.00
στις Νέες Μορφές (Βαλαωρίτου 9α, τηλ. 210.3616.165) έως 1/12 και Απόπειρες Εφαρμοσμένης Μεταφυσικής (με τον Μανώλη Ζαχαριουδάκη) στο Βυζαντινό Μουσείο (Βασ. Σοφίας 22). Έως 30/11.

να δω τα έργα μου σε συλλογές άλλης κουλτούρας από τη δική μου και κατάλαβα τη δυσκολία να συνδιαλαγώ με το παγκόσμιο χωριό, διότι κουβαλάμε πολύ ελληνικό φορτίο που δεν διευκολύνει τη συνδιαλλαγή.

Η μεγαλύτερη μάστιγα είναι τα μάστερ ενός χρόνου στο Λονδίνο, που δεν δίνουν τη δυνατότητα στον Έλληνα να γίνει παγκόσμιος, ούτε να καταλάβει ούτε να παράγει σε παγκόσμιο επίπεδο. Παίρνει λάθος μυρωδιά. Η αλήθεια είναι πως μπορείς να πάθεις κλειστοφοβία συνειδητοποιώντας πόσο μικρό χωριό είναι η Ελλάδα, αλλά το ζήτημα είναι πως θα το χωρέσεις αυτό το χωριό στη δουλειά σου, τι ικανοποίηση σου δίνει ο Έλληνας συλλέκτης, τα μουσεία της Αθήνας, η τιμή που θα πιάσεις στις δημοπρασίες του Λονδίνου με τους Έλληνες πελάτες.

Είναι θεμιτή και τρυφερή η ανάγκη του καλλιτέχνη να επικοινωνήσει με διαφορετικούς ανθρώπους και να δει αλλιώτικα μάτια να κάθονται στα έργα του, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσει πως δεν πουλά πλέον τον εξωτισμό που πουλούσε τον 19ο αιώνα. Τώρα πλέον καλείται να συνδιαλαγεί ισότιμα ως Ευρωπαίος καλλιτέχνης του 21ου αιώνα και δεν τα καταφέρνει διότι η κουλτούρα του είναι κατακερματισμένη. Ο απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Γαλλίας ή της Γερμανίας έχει δει δέκα πράγματα. Ο Έλληνας δεν έχει δει τίποτα και έρχεται να συνομιλήσει με τους άλλους όντας οπτικά αμόρφωτος», συνεχίζει ο Μανώλης Χάρος.
«Ξεχνάμε τη διάρκεια στον χρόνο»

Πότε αισθάνεται ο Μανώλης Χάρος καταξιωμένος ως καλλιτέχνης; Όταν τα έργα του βρίσκονται σε μουσεία ή πάνω από καναπέδες σπιτιών; «Ο εφιάλτης μου είναι να μην τα βλέπουν μάτια, διότι τα μάτια είναι ο μόνος τρόπος απόδειξης του λόγου ύπαρξης των έργων. Τώρα αν τα μάτια είναι σε σαλόνι, σε ιδιωτικό ή δημόσιο μουσείο δεν με ενδιαφέρει. Ειδικά από το τέλος του 20ού αιώνα και εξής μας διακατέχει η αγωνία της αναγνώρισης ξεχνώντας πως το μεγαλύτερο κομμάτι της αξίας του έργου μας είναι η ημερομηνία λήξης. Έχουμε αφεθεί στον ναρκισσισμό να το δούμε στα χέρια ενός συλλέκτη ή σε ένα μουσείο, χωρίς να υπολογίσουμε πως πολλές φορές οι συλλέκτες και τα μουσεία ξεπουλούν κομμάτια που έχουν στην κατοχή τους με δραματικές συνέπειες για τους καλλιτέχνες. Και ξέρετε ποιο είναι το αποτέλεσμα; Να ξεχνάμε να διασφαλίσουμε τη διάρκεια του έργου».