[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αχ, σουπίτσα…

Ένας επίμονος ξερόβηχας κι ένας αγενέστατος μυξοϊός απειλούν από χτες τα εύθραυστα κέφια μου.

Φορτώθηκα όλα τα μαντζούνια που μου σύστησε ο φαρμακοποιός, πήρα τηλέφωνο και τη μαμά μου, τελικά όμως τη σουπίτσα θα τη φτιάξω μόνη μου.

Επιτέλους, ευκαιρία να ξεμουδιάσει λίγο και η σούπερ κουζίνα μου, που χρόνια τώρα τρώει μεγάλη ήττα από τα ντελίβερι και τα ταπεράκια των ευγενικών χορηγών του οίκου ετούτου.

Όλα πήγαιναν ρολόι, μέχρι τη στιγμή που διαπίστωσα ότι το συγκεκριμένο αχνιστό κατάπλασμα δεν πήγαινε με τίποτε κάτω. Τι να φταίει- τι να φταίει που γεννηθήκαμε ανοικοκύρευτες; Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουάτσον. Εκείνο που έλειπε για να γίνει η σούπα βρώσιμηλέμε τώρα- ήταν το λεμονάκι.

Θυμάστε το ανέκδοτο που λέει: «Γυναίκα, έχει το λεμόνι πόδια; Ωχ, πάλι έστυψα το καναρίνι»; Ε, λοιπόν καμία σχέση. Τα δικά μου λεμονάκια δεν τα αφήνω να ξεπουντιάζουν στο ψυγείο. Απεναντίας, τα γνωρίζω ένα προς ένα, έτσι όπως στέκονται με τάξη τοποθετημένα δίπλα από τον υπολογιστή μου, σαν να είναι τίποτε αυγά Φαμπερζέ. Σκέφτομαι μάλιστα ότι αν έμπαινε στο σπίτι διαρρήκτης και μου τα σήκωνε όλα, μόνον για τα κάπως άγουρα λεμονάκια μου θα έσκαγα. Κι αυτό γιατί είναι τα πρώτα παιδάκια της λεμονιάς που εκτρέφω χρόνια τώρα στο μπαλκόνι μου. Αφού να, ακόμη και τώρα που είμαι υποχρεωμένη να χρησιμοποιήσω ένα τους, νιώθω τουλάχιστον ανθρωποφάγος.