«Εκλείπουν οι γκουρού στη θεατρική εκπαίδευση»

Ο Βίκτωρ Αρδίτης σε διπλό, εθνικό ρόλο.
Διευθύνει τη Δραματική Σχολή και σκηνοθετεί μια γερμανική φάρσα εποχής
Στην ανανέωση του Εθνικού Θεάτρου συμμετέχει ο Βίκτωρ Αρδίτης, με διπλή ιδιότητα: του διευθυντή της Δραματικής Σχολής και του σκηνοθέτη, μιας από τις εναρκτήριες παραστάσεις του θεάτρου, της «Κασετίνας» του Καρλ Στέρχαϊμ. Προσωπικότητα σεμνή, πανεπιστημιακός, καλλιτέχνης με εμπειρία κρατικής σκηνής (ήταν διευθυντής στο ΚΘΒΕ) εκλήθη από τον Γιάννη Χουβαρδά για να συμβάλει με το έργο του στην ανανέωση της πρώτης κρατικής σκηνής.

«Στα χρόνια της διεύθυνσης του Νίκου Κούρκουλου, το Εθνικό ξαραχνιάστηκε. Διεκδίκησε ισότιμα το κοινό στη μεγάλη αγορά της Αθήνας. Έτσι δεν προχώρησε στην καλλιτεχνική φυσιογνωμία του. Το ζητούμενο του Γιάννη Χουβαρδά είναι να συγκεντρώσει στο Εθνικό το απαύγασμα του θεάτρου. Σ΄ αυτήν την προσπάθεια είμαι δίπλα του. Τα κρατικά θέατρα ξοδεύουν τεράστια ποσά, αλλά παράγουν μικρά θεατρικά γεγονότα. Η αναπηρία του συστήματος είναι ότι το ενδιαφέρον καλλιτεχνικό θέατρο, η πραγματική έρευνα, η αναζήτηση γίνεται εκτός των κρατικών σκηνών. Ανατρέποντας αυτήν την πραγματικότητα και βρίσκοντας το καλλιτεχνικό του στίγμα, το Εθνικό θα παίξει έναν ευρύτερο ρόλο στον θεατρικό χώρο».

Οι μάχες δίνονται σε πολλά μέτωπα. Πώς χειρίζεται το δικό του μερίδιο; «Δουλεύοντας πολύ και με σύστημα. Είναι διαφορετική η ευθύνη μου ως διευθυντή της Σχολής, πολύ προσωπικότερη ως σκηνοθέτη. Η ευθύνη για τη Σχολή είναι ευρύτερη, δημόσια, παιδαγωγική. Όπως έχουν τα πράγματα στη Θεατρική Εκπαίδευση, όπου οι γκουρού εκλείπουν, η προσπάθεια είναι να εξελίξεις μια Σχολή ελεγχόμενης πολυφωνίας. Η φοίτηση στη Δραματική Σχολή είναι μια νησίδα τριών χρόνων, όπου γίνεται επαγγελματική εκπαίδευση. Ο σπουδαστής πρέπει να αφοσιωθεί και να βρει τον εαυτό του. Να του δοθεί η δυνατότητα να αθροίσει εμπειρίες, να “γράψει” το κοντέρ. Ο σύγχρονος ηθοποιός πρέπει να είναι μορφωμένος. Φύγαμε από τη ρομαντική αντίληψη, πως αρκεί να έχει ψυχή, ας είναι κουτός κι άσχετος. Έχουμε τη γόνιμη αυταπάτη ότι όσο πιο καλλιεργημένος, πιο ενήμερος και πιο καλά πληροφορημένος είναι ο ηθοποιός, τόσο καλύτερος μπορεί να γίνει. Δίνουμε σημασία στα δευτερεύοντα μαθήματα, στην αγωγή του λόγου με καινούργιο τρόπο, στις νέες τεχνικές κίνησης. Η Σχολή είναι ένας κλειστός χώρος που πρέπει να προστατευθεί. Θα λειτουργεί από τις 10 το πρωί ώς τις 9 το βράδυ, συν τα Σάββατα για πρόβες, ειδικά σεμινάρια, μάστερ κλας με προσκεκλημένους διακεκριμένους καλλιτέχνες. Αρχίσαμε προσεκτικά και υπεύθυνα. Κάναμε μια μακρά, επίπονη και αδέκαστη επιλογή σπουδαστών (από 600 υποψηφίους επιλέξαμε 12 συν 4 που είχαν εξασφαλίσει δικαίωμα φοίτησης). Αυτοί που πήραμε, υπόσχονται. Προχωράμε συνετά. Θέλουμε να ανανεωθεί εν λειτουργία».

Έμπειρος σκηνοθέτης που τιμά τα κείμενα, γαλλοθρεμμένος, μάστορας του λόγου, ανεβάζει για πρώτη φορά γερμανική κωμωδία. Την άπαιχτη έως τώρα στη χώρα μας «Κασετίνα» του Καρλ Στέρχαϊμ, μιαν αυστηρή φάρσα με ελλειπτικούς διαλόγους και γρήγορους ρυθμούς.

«Στην “Κασετίνα”, ένα παράξενο μπουλβάρ, με κινεί η ιδέα του απροσδόκητου. Μαζί με τους ηθοποιούς, που δεν έχουν εμπειρία του είδους, αναζητήσαμε τους τρόπους ώστε να διατηρούμε τον ρυθμό και την επιφάνεια αλλά και να αντιμετωπίζουμε τις ρωγμές που δημιουργούνται. Δοκιμάσαμε να φανταστούμε τη σκηνή σαν ένα μεγάλο μουσικό κουτί που χορεύει στον ρυθμό ενός μηχανικού βαλς ή ενός εμβατηρίου. Για να ξαναβρούμε τη χαμένη αξιοπρέπεια της κωμωδίας, όπου η υπερβολή των κωμικών καταστάσεων θα αναμετριέται με την οξυδέρκεια της συνείδησης».

Η καταιγιστική δράση κινείται γύρω από μια κασετίνα με ομόλογα, η οποία αναστατώνει μιαν απατηλή ευτυχία.

«Ο μικροαστός δάσκαλος Κρουλ, στα 1910, έκθαμβος από τον τρόμο μπροστά στη διεθνοποίηση των αγορών του “άυλου” χρήματος, υπόσχεται να γίνει ένας άψογος κεφαλαιούχος. Έναν αιώνα μετά, τα ρούχα και η τεχνολογία των φωτογραφικών μηχανών μπορεί να άλλαξαν, η Ευρώπη και ο κόσμος να πέρασαν από αιματηρούς κύκλους πολέμων και απογοητεύσεων, αλλά τούτοι οι μικροί άνθρωποι παραμένουν γελοία οικείοι».

ΙΝFΟ

Εθνικό Θέατροσκηνή «Κάππα» (Κυψέλης 2, τηλ 210-8831.068), προπαραστάσεις 7 και 8 Νοεμβρίου στις 20.00,
πρεμιέρα 9/11 στις 21.00

Με Αναγνωστάκη στη Ρώμη

Ως μέλος της Ένωσης Θεάτρων της Ευρώπης πρότεινε και ανέβασε στο Τεάτρο Στάμπιλε του Τορίνου, το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη «Σ΄ εσάς που με ακούτε», σε μετάφραση του Νικόλα Κροτσέτι (είναι ο μεταφραστής κειμένων και ποιημάτων του Ρίτσου). «Θεωρώ την Αναγνωστάκη μια μεγάλη, σύγχρονη ευρωπαϊκή φωνή και νιώθω ικανοποίηση που έργο της περιοδεύει σε Ρώμη, Βενετία, Γένοβα, Μιλάνο, από ένα σημαντικό θέατρο (15 ηθοποιοί ανεβάζουν 5 έργα για έναν χρόνο), με σταθερή πορεία στον χώρο».