[ Δρόμοι ]

Το ευρώ…
… φλέγεται (σαν το πετρέλαιο). Ξεπέρασε τα 1,44 δολάρια. Από την αρχική ισοτιμία του δηλαδή στις 31 Δεκεμβρίου 1998, όταν είχε 1,16 δολάρια, έχει ακριβύνει κατά 22%. Το ευρωπαϊκό νόμισμα είναι σαν να βρίσκεται πάνω σε μια ζυγαριά μαζί με το δολάριο: όσο βυθίζεται το ένα σκέλος αυτής της ζυγαριάς που έχει πάνω της το αμερικανικό νόμισμα τόσο ανυψώνεται το άλλο που έχει το ευρώ.

Η πτώση…
… του δολαρίου αρχίζει να επαναφέρει τη χαμένη ισορροπία της αμερικανικής οικονομίας. Οι αμερικανικές εξαγωγές αυξάνονται τέσσερις φορές περισσότερο από τις εισαγωγές. Οι καταναλωτές αγοράζουν τώρα κινεζικά προϊόντα με λιγότερη βουλιμία, οι βιομήχανοι ξαναβρίσκουν την ανταγωνιστικότητά τους και πουλάνε προϊόντα made in Αmerica (που είναι τώρα φθηνότερα από όσο ήταν πρώτα). Το φθηνό δολάριο είναι καλό για την Αμερική και γι΄ αυτό είναι καλό και για τον υπόλοιπο κόσμο. Κανείς δεν θα βγει κερδισμένος, αν η αμερικανική οικονομία βυθιστεί στην ύφεση. Αυτή είναι η επίσημη αμερικανική άποψη. Την ανέπτυξε στην εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» ο Μάρτιν Φελντστάιν, καθηγητής στο Χάρβαρντ και πρώην σύμβουλος του προέδρου Ρίγκαν. Μη σπρώχνετε τα πράγματα, λέει στους Ευρωπαίους. Γιατί, αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αποφάσιζε να παρέμβει για να ανακόψει την πτώση του δολαρίου, θα βύθιζε την αμερικανική οικονομία στην ύφεση. Και αυτό θα ήταν κακό για όλον τον κόσμο.

Στην Ευρώπη…
… όμως δεν συμφωνούν όλοι με αυτή την άποψη. Οι ηγέτες της που συναντήθηκαν τις προάλλες στη Λισαβώνα έδειξαν σημάδια ανησυχίας. Γιατί τα ασιατικά νομίσματα που είναι συνδεδεμένα με το δολάριο φθηναίνουν κι αυτά και οι ασιατικές χώρες συσσωρεύουν τεράστια εμπορικά πλεονάσματα. Το κινεζικό νόμισμα έχει υποτιμηθεί έναντι του ευρώ, τροφοδοτώντας με έναν κατακλυσμό από φθηνά κινεζικά προϊόντα τις ευρωπαϊκές αγορές… Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που παρατηρούν μια τεράστια μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας από τη Δύση στην Ανατολή, περιορίζονται ωστόσο σε υποδείξεις. Η Ασία πρέπει να καταλάβει πως, αν δεν θέλει να φρενάρει την παγκοσμιοποίηση, θα πρέπει να λάβει μέτρα. Σε έναν ιδανικό κόσμο, η Αμερική θα πρέπει να καταναλώνει λιγότερο και να αποταμιεύει περισσότερο (ώστε να πάψει πια να πληρώνει τα χρέη της ο υπόλοιπος κόσμος). Η Κίνα θα πρέπει να καταναλώνει περισσότερο και να αποταμιεύει λιγότερο (ώστε να πάψει πια να πλημμυρίζει με φθηνά προϊόντα τον υπόλοιπο κόσμο). Η Αμερική και η Κίνα θα πρέπει να συμμορφωθούν προς τις υποδείξεις. Όμως δεν δείχνουν καμιά τέτοια διάθεση.

Το κόστος…
… από αυτό το παιχνίδι με τα νομίσματα το πληρώνει αποκλειστικά το ευρώ και οι εργαζόμενοι που πληρώνονται με αυτό: Για να γίνει πιο ανταγωνιστική η Ευρώπη, οι ηγέτες της δείχνουν αποφασισμένοι να πληρώνουν τους εργαζομένους της σε τιμές Κίνας (μια που δεν έχουν τα κότσια να αποφασίσουν να πάνε κόντρα στην Αμερική, όπως το κάνουν οι Κινέζοι, και να φθηνύνουν το ευρώ).