Το πνεύμα του τόνου

Ανθρώπινες αθλιότητες!

Εκεί που κάηκαν άνθρωποι, «άνθρωποι» καίνε ζώα! Παρανάλωμα του πυρός έγιναν από δίποδα ανθρωποειδή 25 σκυλιά, σε περιφραγμένη αποθήκη, που φρόντιζε ηλικιωμένη αλλοδαπή, στη Ροβιάτα Αμαλιάδας. Το κυνήγι, παρά τις απαγορεύσεις στις καμένες δασικές περιοχές, συνεχίζεται ανηλεώς, με θύματα τα αποτρελαμένα πουλιά και τα εναπομείναντα άγρια ζώα, που ψάχνουν απεγνωσμένα, όπου βρουν, τροφή και νερό. Στην καμένη Πάρνηθα, λαθροκυνηγοί, σκότωσαν πάνω από πενήντα ερυθρά ελάφια, είδος προστατευόμενο.

Άγριες, ανθρώπινες αθλιότητες! Πού είναι η περίφημη, διατυμπανιζόμενη «αγάπη των κυνηγών» για το δάσος; Ποιο δάσος; Αυτό το σταχτόμαυρο, εφιαλτικό, νεκρό τοπίο; Ό,τι ζωντανό γλίτωσε το αποτελειώνουμε έτσι «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ»; Αλλά η αγανάκτηση δεν σταματά εδώ. Ο εκφυλισμός της εν γένει ζωής μας εξαπλώνεται σε όλα τα πεδία. Τα κροκοδείλια δάκρυα για τις μεγάλες, πύρινες, καταστροφές του Αυγούστου, μετατράπηκαν εν μια νυκτί σε βλέψεις αρπαγής οικονομικής υπερεκμετάλλευσης της καμένης γης.

Ψιλά γράμματα η απειλή θερμοκηπίου, η αποψίλωση δασικών πνευμόνων όπου γης, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που εκπέμπει το φυσικό περιβάλλον με τα μολυσμένα ποτάμια (Ασωπός), τις αποξηραμένες λίμνες (Κορώνεια), τους υπό εξαφάνιση υγροβιότοπους, τα δηλητηριασμένα νερά, τα φυτοφάρμακα που σκοτώνουν, τα επικίνδυνα αέρια και σωματίδια (Κοζάνη) που αναπνέουμε…

«Με τι καρδιά, τι πόνο και τι πάθος, πήραμε τη ζωή μας λάθος…» και δεν αλλάζουμε ζωή! «Άνθρωποι, άνθρωποι, αιμοσταγείς, αιμοδιψείς και αιμοβόροι» οι προθεσμίες στενεύουν, οι καιροί ου μενετοί!