ΔΡΟΜΟΙ

Το Ιράκ…
… είναι ένα φιάσκο. Σε αυτό έχει πια καταλήξει η κοινή γνώμη. Μήπως όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι; Μήπως ο Μπους και η παρέα του έχουν σήμερα «παγιδευτεί» εκεί ακριβώς όπου επέλεξαν; Μήπως γι΄ αυτό δεν διαθέτουν αυτό που λέμε «στρατηγική εξόδου»; Μήπως πράγματι πήγαν στο Ιράκ για να μείνουν; Αυτά ακριβώς τα ενδεχόμενα εξετάζει ο αρθρογράφος Τζιμ Χολτ στο περιοδικό «Λόντον Ριβιού οβ Μπουκς».

Για όλα…
… «φταίει» το πετρέλαιο, λέει ο Τζιμ Χολτ. Τα πετρελαϊκά αποθέματα του Ιράκ υπολογίζονται σε 115 δισεκατομμύρια βαρέλια (πενταπλάσια από τα αμερικανικά). Και το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων προσθέτει σε αυτά άλλα 220 δισεκατομμύρια βαρέλια από αποθέματα τα οποία δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμη. Αν λοιπόν όλοι αυτοί οι υπολογισμοί δεν πέφτουν πολύ έξω, τότε τα αμερικανικά στρατεύματα «κάθονται» σήμερα πάνω στο ένα τέταρτο των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου. Και πολύ φθηνά, αν υπολογίσουμε πως το κόστος της αμερικανικής εισβολής και κατοχής ανέρχεται σήμερα σε ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, ενώ η αξία του ιρακινού πετρελαίου φτάνει τα 30 τρισεκατομμύρια δολάρια σε σημερινές τιμές. Πόσοι θα μπορούσαν να αντισταθούν σε έναν τέτοιον πειρασμό; Ούτε καν οι Δημοκρατικοί. Θα διαλύσουν τις αμερικανικές βάσεις και θα αποσύρουν τα στρατεύματα; Ο Τζιμ Χολτ το βρίσκει μάλλον απίθανο. Και οι τρεις διεκδικητές του χρίσματος των Δημοκρατικών για την προεδρίαΚλίντον, Ομπάμα και Έντουαρντς- αρνούνται να δεσμευτούν ότι αν εκλεγούν θα αποσύρουν τις αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ πριν από τη λήξη της πρώτης θητείας τους, δηλαδή το 2013. Αργότερα βλέπουμε.

Η αμερικανική…
… εγκατάσταση στο Ιράκ θα έχει ασφαλώς νικητές και ηττημένους. Ποιοι θα είναι οι νικητές; Οι πετρελαϊκές εταιρείες. Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι που θα έχουν εγγυημένη σταθερότητα τιμών στο βενζινάδικο (δεν νοιάζονται και για τίποτα άλλο). Και η Ευρώπη και η Ιαπωνία, που οι ηγέτες τους θα κάνουν τα στραβά μάτια στην κατοχή, βλέποντας πως ένα τόσο μεγάλο μέρος από τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου έχει περάσει στα δυτικά χέρια. Και ποιοι θα είναι οι ηττημένοι; Η Ρωσία, που δεν θα μπορεί πια να παίζει το ενεργειακό χαρτί της στην Ευρώπη. Ο Οργανισμός Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών, που δεν θα μπορεί πια να κόβει την παραγωγή του για να κρατάει τις τιμές ψηλά. Το Ιράν των μουλάδων, που διατηρούνται στην εξουσία χάρη στο ακριβό πετρέλαιο. Και η Κίνα, που η τερατώδης ανάπτυξή της απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Μπροστά σε αυτά τα αμύθητα οφέλη, το κόστος είναι ασήμαντο: μερικά δισεκατομμύρια δολάρια τον μήνα και μερικές εκατοντάδες θύματα (όσοι και οι μοτοσυκλετιστές που σκοτώνονται στους αμερικανικούς δρόμους οδηγώντας χωρίς κράνος).

Με το δίκιο του…
… λοιπόν ο πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ Άλαν Γκρίνσπαν εκφράζει την πικρία του στα απομνημονεύματά του, που «οι πολιτικοί δυσκολεύονται να παραδεχθούν κάτι που είναι γνωστό σε όλους: πως ο πόλεμος στο Ιράκ έγινε κυρίως για το πετρέλαιο».