[ Δρόμοι ]

Μια έκθεση…
… για τον ερωτισμό στην τέχνη άνοιξε στο Λονδίνο. Απαγορεύεται η είσοδος στους νέους κάτω των 18 ετών. «Θελήσαμε να είμαστε τολμηροί, χωρίς να μας απασχολούν οι νεανικές ματιές», δικαιολογεί η έφορος της έκθεσης τον αποκλεισμό των νέων (αυτοί θα εξακολουθήσουν να βολεύονται με τα πορνό του Ίντερνετ). Είναι ένα ερωτικό ταξίδι 2.500 ετών, με 250 έργα, από ελληνικά και ρωμαϊκά αγάλματα μέχρι τοιχογραφίες της Πομπηίας, από ινδικά χειρόγραφα μέχρι ιαπωνικές γκραβούρες. Στο πολιτιστικό κέντρο Μπάρμπικαν παρουσιάζεται το «Secretum» του Βρετανικού Μουσείου, καθώς και η «μυστική αίθουσα» του μουσείου της Νάπολης, όπου φυλάσσονταν κλειδωμένα τα έργα που θεωρούνταν πάρα πολύ τολμηρά. Δεν υπάρχει έργο στην έκθεση του Λονδίνου που να μην ήταν απαγορευμένο σε κάποια ιστορική περίοδο. Την ώρα…
… που ο βασιλιάς της Νάπολης προσέφερε τις αμφίβολες υπηρεσίες του πότε στους Αυστριακούς και πότε στον Ναπολέοντα, το 1814, ο Ζαν Ογκίστ Ντομινίκ Ενγκρ δούλευε τη «Μεγάλη οδαλίσκη», ένα μεγάλο γυμνό που του είχε παραγγείλει η Καρολίνα, σύζυγος του βασιλιά. Θα πήγαινε κι αυτό πλάι στην «Κοιμωμένη της Νάπολης», που ο ζωγράφος είχε αποτελειώσει έξι χρόνια νωρίτερα, επίσης με βασιλική παραγγελία. Όμως, έτσι ραγδαία που εξελίχθηκαν τα γεγονότα, οι διπλωματικές ικανότητες της Καρολίνας, αδελφής του Ναπολέοντα, δεν μπόρεσαν να σώσουν ούτε τον Ενγκρ ούτε το βασίλειο της Νάπολης. Η πτώση του σημάδεψε τη μοίρα των δυο έργων του Γάλλου μαέστρου. Η οδαλίσκη του κατέληξε στο Λούβρο, αλλά τα ίχνη της κοιμωμένης του χάθηκαν για πάντα. Έτσι γεννήθηκε και ο μύθος της, που ο Αντριάν Γκετζ τον διηγήθηκε στη «Χαμένη οδαλίσκη».

Στο βιβλίο…
… του Γκετζ μιλάει ένας Ενγκρ που ταλαντεύεται ανάμεσα στη συστολή και στον πόθο τον οποίο του προκαλεί η Ναπολιτάνα που ποζάρει για την «Κοιμωμένη». Στο τέλος παραδίνεται ερωτοχτυπημένος. Τόσο όμορφη ήταν! Ο Μποντλέρ έλεγε πως ο Ενγκρ είχε ένα μοναδικό ταλέντο να διαλέγει τα μοντέλα του: «Ωραίες γυναίκες, με πλούσια προίκα από τη φύση, κορμιά γαλήνια και θαλερά, να λοιπόν ο θρίαμβός του κι η χαρά του!». Κάπως έτσι, μέρα με τη μέρα, η απόσταση που ένας ζωγράφος πρέπει να βάζει ανάμεσα σε αυτόν και στο μοντέλο του φούντωνε ακόμη περισσότερο το πάθος του Ενγκρ, που έπαιρνε σιγά σιγά σάρκα και οστά πάνω στον καμβά του. «Άραγε αν είχα από την πρώτη κιόλας μέρα πέσει στο κρεβάτι με την ωραία κοιμωμένη της Νάπολης, θα μπορούσα κατόπιν να πιάσω να τη ζωγραφίσω;».

Αναμνήσεις…
… που βασανίζουν τον Ενγκρ του βιβλίου και που στη συνέχεια διαλύονται με τον χαμό της «Κοιμωμένης». Ίσως σήμερα να αναδεύεται ξαπλωμένη με μισόκλειστα μάτια στη σοφίτα κάποιου συλλέκτη, στο δικό του απαγορευμένο δωμάτιο, στο δικό του «Secretum», μακριά από τα άπληστα μάτια των θεατών που στριμώχνονται στην έκθεση του Λονδίνου.